Μεταξύ Σοσιαλισμού και Φασισμού.



Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στις 16 Ιανουαρίου του 2005 στον καθεστωτικό τύπο. Ο λόγος που επιλέξαμε να το προβάλλουμε είναι προφανής.


του Κ.Β.

Η πρόσφατη περιπέτεια στο Περού με την κατάληψη ενός αστυνομικού τμήματος από ομάδα 150 στρατιωτικών που απαιτούσαν την παραίτηση του προέδρου Αλεχάντρο Τολέδο έληξε τυπικά με την παράδοση των στασιαστών και έξι νεκρούς.Όμως οι πολιτικές και κοινωνικές της συνέπειες θα απασχολήσουν για καιρό ακόμα την χώρα.


Το Περού όπως οι περισσότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής , είχε ζήσει δύο αριστερά αντάρτικα κινήματα , το μαοϊκό Φωτεινό Μονοπάτι και το γκεβαρικό Τουπάκ Αμάρου. Όμως , η ανάδυση μιας ακραίας εθνικιστικής ένοπλης ομάδας αν και πολύ μικρής αποτελεί σίγουρα πρωτόγνωρο φαινόμενο.


Ο επικεφαλής των ενόπλων , ο λοχαγός Αντάουρο Ουμάλα είχε κάνει την πρώτη του εμφάνιση το 2000 όταν μαζί με τον αδερφό του Ογιάντα και καμιά 50αριά άντρες ξεκίνησαν ανταρσία σε επαρχία του νότιου Περού κατά της διεφθαρμένης κυβέρνησης του προέδρου και πρώην εκλεγμένου δικτάτορα Αλμπέρτο Φουχιμόρι.Τότε θεωρήθηκαν λαϊκοί ήρωες και τους δόθηκε αμνηστία.


Η κυβέρνηση Τολέδο μάλιστα τοποθέτησε τον Ογιάντα Ουμάλα στρατιωτικό ακόλουθο στην Γαλλία και εν συνέχεια στην Νότια Κορέα.Οι αδελφοί Ουμάλα ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα τους του επίσης στρατιωτικού Ισαάκ Ουμάλα ίδρυσαν ένα Εθνικιστικό Φυλετικό Κίνημα το οποίο δεν διεκδικεί απλώς την αποκατάσταση των ιθαγενών , αλλά την υπεροχή τους έναντι όλων των άλλων φυλών.


Η ιδεολογία τους είναι ένα μείγμα σοσιαλιστικών αλλά και φασιστικών συνθημάτων :


Υποστηρίζουν την αποδέσμευση από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τις ξένες επιχειρήσεις , την βελτίωση των συνθηκών ζωής των Ινδιάνων. Συγχρόνως όμως πιστεύουν ότι οι πεφωτισμένοι στρατιωτικοί πρέπει να αναλάβουν τα ηνία , οι προδότες και οι ομοφυλόφιλοι πρέπει να εκτελούνται καθώς και ότι το Περού πρέπει να πάρει την ρεβάνς από την γειτονική και προαιώνια αντίπαλο Χιλή με έναν νέο πόλεμο.


Η περίπτωση των Ουμάλα δεν είναι παρά προϊόν μιας εκρηκτικής πολιτικοκοινωνικής κατάστασης. Η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας η οποία αποτελεί τον κανόνα για τις ινδιάνικες φυλές. Η κυβέρνηση του Τολέδο , η δημοτικότητα του οποίου δεν ξεπερνά το 10% αποδείχθηκε εξίσου διεφθαρμένη με τις προηγούμενες. Οκτώ υπουργοί έχουν εξαναγκαστεί σε παραίτηση ο πρωθυπουργός Κάρλος Φερέρο απειλείται με αποπομπή ενώ η αδελφή του προέδρου Μαργαρίτα Τολέδο συνελήφθη για πλαστογραφία.


Δεν είναι τυχαίο ότι το κίνημα των Ουμάλα κέρδισε αμέσως την υποστήριξη όχι μόνο των ιθαγενών του Περού αλλά και ηγετών των ινδιάνικων φυλών από τις γειτονικές χώρες των Άνδεων.


http://faiokokkinometwpo.blogspot.com/2007/09/blog-post_2830.html

Το κράτος - Benito Mussolini.


"Το κράτος, με την τερατώδη, φοβερή μηχανή του, μας προκαλεί ένα αίσθημα ασφυξίας. Το άτομο μπορούσε να υποφέρει το κράτος, για όσο διάστημα αυτό περιοριζόταν στις στρατιωτικές και αστυνομικές λειτουργίες του· ό­μως, σήμερα, το κράτος είναι τα πάντα: τραπεζίτης, το­κογλύφος, ιδιοκτήτης σπιτιών, πλοιοκτήτης, προμηθευ­τής, ασφαλιστής, ταχυδρομικός, σιδηροδρομικός, επιχει­ρηματίας, δάσκαλος, καθηγητής, έμπορος καπνού και άλλα πολλά ακόμα που έχουν επιπροστεθει στις πρότερες κρατικές λειτουργίες του αστυνομικού, του δικαστή, του δεσμοφύλακα και του φοροεισπράκτορα.


Το κράτος, αυ­τός ο Μολώχ με την τρομερή όψη, παίρνει τα πάντα, κά­νει τα πάντα, γνωρίζει τα πάντα και αφανίζει τα πάντα. Κάθε λειτουργία του κράτους αποτελεί μία συμφορά. Η τέχνη του κράτους είναι μία συμφορά. Το ίδιο και η κρα­τική ιδιοκτησία της ναυτιλίας καθώς και η κρατική παρο­χή των αναγκαίων προ το ζην και η λιτανεία θα μπορούσε να επεκταθεί στο άπειρο...


Εάν οι άνθρωποι είχαν έ­στω και μία αμυδρή ιδέα της αβύσσου προς την οποία σπρώχνονται, θα αυξανόταν ο αριθμός των αυτοκτο­νιών, διότι τείνουμε να φθάσουμε στην πλήρη καταστρο­φή της ανθρώπινης προσωπικότητας. Το κράτος είναι μία τρομερή μηχανή που καταβροχθίζει ζωντανούς αν­θρώπους και μετά τους ξερνάει σαν άψυχα μηδενικά.



Η ανθρώπινη ζωή δεν έχει πλέον καθόλου μυστικά, καθό­λου εσωτερικότητα, είτε στο υλικό είτε στο πνευματικό ε­πίπεδο. Κάθε γωνία της είναι διαπερατή, κάθε κίνηση της μετρήσιμη. Ο καθένας είναι κλεισμένος στο κελί του και αριθμημένος, όπως ακριβώς σε μία φυλακή".



Benito Mussolini.

Ίων Δραγούμης.



Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός σοσιαλιστής. Όλες οι τάξεις της κοινωνίας πρέπει να ζήσουν, όλες είναι καταναλώτριες, όχι μόνο οι εργάτες της πολιτείας ή της εξοχής.


Αυτοί είναι οι περισσότεροι μα γιατί να μη ζήσουν και οι λιγότεροι;


Αλλά είμαι σοσιαλιστής κατά τούτο, ότι γυρεύω και γω μια καινούρια τάξη πραγμάτων, μια καινούρια οικονομία κοινο­τική που να βοηθεί όλους, τους λιγότερους και τους περισσότερους, να ζουν καλά και να υψώνονται όσο μπορούν ηθικά. Δεν είμαι σοσιαλιστής όσο ο σοσιαλισμός ενεργεί για το ισοπέδωμα των ανθρώπων προς τα κάτω. Είμαι σοσιαλιστής όσο ενεργεί ο σοσιαλισμός για το λυτρωμό των ανθρώπων από τα τωρινά κράτη, τους κεφαλαιοκράτες και τους λοιπούς κυρί­ους τους, από τους δεσπότες και τυράννους, όσο ενεργεί για την ελευθερία του κάθε ατόμου να μπορεί να ανεβεί όχι κοι­νωνικά μα ηθικά.



Δεν θέλω ο εργάτης να γίνει εργοδότης, ή κεφαλαιού­χος, ή επιχειρηματίας, θέλω να έχει όμως υποφερτή ζωή και να γίνει καλύτερος άνθρωπος, όσο μπορεί, να ανεβεί σε ψη­λότερο ηθικό επίπεδο, να νοιώθει την καταγωγή του την εθνι­κή, το έθνος του, τον εαυτό του και τα άλλα έθνη και τους άλλους ανθρώπους, και να νοιώθει την αλληλεγγύη που τον συνδέει με τους ανθρώπους της δικής του κοινωνίας, με τις άλλες κοινωνίες των ανθρώπων και με τα άλλα άτομα κάθε κοινωνίας ατόμων. Ο άνθρωπος, όπως και τα άλλα ζώα, είναι «ζώο κοινωνικό» και δεν είναι άτομο.


Όσο λαβαίνει βαθύτερη συνείδηση του εαυτού του ο άνθρωπος, τόσο νοιώθει πως δεν είναι άτομο, και υψώνεται σε μια συνείδηση της ανθρωπό­τητας, καταλαβαίνει την αλληλεγγύη, και ενεργεί συμφωνά της.Μα το πρώτο του χρέος είναι να νοιώθει βαθειά τον εαυτό του. Έτσι θα νοιώσει και όλα τα άλλα, όλα τα ανθρώπινα, και έτσι θα γίνει πιο άνθρωπος, γιατί θα αισθάνεται και θα ενερ­γεί στεκόμενος σε ανώτερο επίπεδο.θα πεις: και ο κάθε άνθρωπος, και κείνος λοιπόν που δεν έχει βαθειά συνείδηση του εαυτού του, δεν κάνει τάχα το ίδιο; δε σκέπτεται τον εαυτό του και δεν αναγκάζεται να ζει σε μιαν αλληλεγγύη με τους άλλους ανθρώπους και να ενεργεί σύμ­φωνα;


Τι περισσότερο ζητάς εσύ, ο ιδεολόγος; Ζητώ τη συνείδηση. Αυτό μου φαίνεται πως υψώνει τον άν­θρωπο, και τον διακρίνει ακόμη περισσότερο από τους πρώ­τους ανθρώπους και πολύ περισσότερο ακόμη από τα άλλα ζώα.Αλλά φτάνει η συνείδηση, για να υψωθεί ηθικά ένας άνθρω­πος, ένας λαός, μια κοινωνία, η ανθρωπότητα; Είναι τάχα αυτή η ίδια η συνείδηση και ύψωση ηθική; Είναι το ίδιο πράμα;


Όχι, αλλά η βαθειά συνείδηση δείχνει στον άνθρωπο πως δεν είναι άτομο παρά έχει μιαν αλληλεγγύη με τους άλλους αν­θρώπους, κοντινούς του και μακρινούς, ζωντανούς και πεθα­μένους, και μελλόμενους ακόμη, και αυτή η εικόνα της αλλη­λεγγύης τον κάνει να νοιώθει τους δεσμούς του και παραδέ­χεται τις αναποδιές του, τις δυσκολίες του και τα δεσμά του ακόμη, τη μικρότητα του με κάποια φωτεινή γαλήνη, πλαταίνει τον εγωισμό του, τον κάνει επιεικέστερο για τους άλλους και σκληρότερο για τον εαυτό του, τον υψώνει από στενό συμφεροντολόγο σε ασυμφεροντολόγητο άνθρωπο, αγαθό­τερο για τους άλλους, σημαντικότερο.


Και έχοντας πάντα μπροστά του σαν όραμα την εικόνα αυτή της αλληλεγγύης ζώντας μέσα στο φως της, και ενεργεί πια συμφωνά της αναγνωρίζει τα δικαιώματα των άλλων, στεριόνει τον αυτοπε­ριορισμό του και την αυτοκυριαρχία του.Αυτή η εικόνα της αλληλεγγύης, αποτέλεσμα της συνείδησης, έχει απάνω του αγαθοποιά δύναμη προς τους άλλους και ηθοπλαστική δύναμη για τον εαυτό του, του οργανόνει μια ηθική ανθρώπινη χωρίς ανάγκη επιβολής θρησκευτικής. Αυτή η ίδια η αλληλεγγύη καταντά για τους απλοϊκότερους θρησκεία.


Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός σοσιαλιστής.


Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός πατριώ­της.



Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να νοιώσω τον εαυτό μου άτομο.Από άνθρωπος μιας τάξης με ορισμένα συμφέροντα τάξης γίνομαι σοσιαλιστής με την πλατιά έννοια, και θέλω μια καινούρια οικονομία της κοινωνίας μου και των άλλων κοινωνιών Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδηση τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια.


Από άτομο γίνομαι άνθρωπος.Από τη στενή αλληλεγγύη, την ασυνείδητη, τη λεγόμενη αλληλοβοήθεια, φτάνω στην έννοια της αληθινής της πλατειάς αλληλεγγύης, της ανθρώπινης, και ζω και ενεργώ σύμφωνά της. Άμα φτάσω στην κατανόηση αυτής της ανθρώπινης αλληλεγγύης, άμα ιδώ καθαρά την εικόνα της, αυτή πια με σπρώχνει, και άθελα μου, στις καλές στις φωτεινές πράξεις, με βάζει σε μια πειθαρχία ζωής σύμφωνης με τον εαυτό της, με οργανώνει για μια ζωή σε υψηλό ηθικό επίπεδο.



Ίων Δραγούμης - Φύλλα Ημερολογίου, Στ’, 18 Μαρτίου 1919


Τάσος Μάρκου.



ΦΥΛΑΓΟΝΤΑΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ



Το παλικάρι από το Παραλίμνι, με τον αριθμό 1419 στον κατάλογο των αγνοουμένων .






Ο άνθρωπος με την πολύπλευρη προσωπικότητα και τις σπάνιες αρετές. Ο έφορος ποδοσφαίρου του ΑΠΟΕΛ και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του σωματείου. Ο στρατιωτικός με τη λεβέντικη κορμοστασιά και την ατόφια ψυχή, τη γεμάτη από Ελλάδα και ΑΠΟΕΛ. Τριαντατρία -κιόλας- χρόνια πριν, τον καυτό Αύγουστο του 1974, τα ίχνη τού Τάσου Μάρκου χάθηκαν στις αιματοβαμμένες βουνοκορφές του Πενταδακτύλου, καθώς ο αγνοούμενος σήμερα υποστράτηγος όρθωσε το ανάστημα και παρέμεινε προδομένος, σαν άλλος Λεωνίδας, υπερασπιστής μιας προδομένης πατρίδας, που ο ίδιος τόσο λάτρεψε...


«… Δεν τ’ άντεξα , δρασκέλισα το πέλαγος κι επήγα μακριά στο Τρόοδος , εκοίταξ’ από ’κει τη Σταυρωμένη γη,“τα κατεχόμενα” και βροντοφώναξαμε δυνατή στεντόρεια φωνή


Μάρκου Αναστάσιος , Μάρκου Αναστάσιος…


«Προσκλητήριο 20-2-2000», Κωνσταντίνου Πάτσαλου


Από μικρός, ο Τάσος Μάρκου διακρινόταν για την τόλμη και το θάρρος του. Το 1954, έφηβος ακόμα, μαθητής στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου, οραματίζεται να υπηρετήσει την πατρίδα ως στρατιώτης και να φοιτήσει στη Σχολή των Ευελπίδων. Μετά την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. και ενώ οι αποικιακές δυνάμεις τον αναζητούσαν για τη δράση του στην Ε.Ο.Κ.Α., κατόρθωσε να διαφύγει στην Αθήνα και να πραγματοποιήσει το όνειρο του και να καταταγεί στην Σχολή των Ευελπίδων.


Προτού αποφοιτήσει ακούει το κάλεσμα της αγωνιζόμενης ιδιαίτερης πατρίδας του και επανέρχεται στην Κύπρο το 1958, σε ώρες δύσκολες για τον απελευθερωτικό αγώνα, για να υπηρετήσει ως επικεφαλής του συμπλέγματος Κυθραίας και πάλιν ως διαλεχτός ανάμεσα στους διαλεχτούς. Θυσίασε τη διασφαλισμένη σταδιοδρομία του αξιωματικού του ελληνικού στρατού, αποποιήθηκε το διορισμό και, κρυφά και παράνομα, ήλθε στην Κύπρο το 1958, ως εθελοντής στον υπέροχο εκείνο αγώνα της ΕΟΚΑ.Ο σεμνός και γενναίος αγωνιστής, που το 1960, όταν του ζήτησαν να εκθέσει τη δράση του στον αγώνα του 55-59, αρκέστηκε να πει:"Ό,τι έκανα, ήταν μια υποχρέωσή μου προς την πατρίδα.Επομένως, δεν έχω οτιδήποτε να πω για τον εαυτό μου".


Μετά την ανεξαρτησία, ως λοχαγός του Κυπριακού Στρατού, συνόδευσε τη νεοσύστατη Κυπριακή Δημοκρατία στα πρώτα βήματά της και την υπερασπίσθηκε, με σθένος και αυταπάρνηση, στην ταραγμένη περίοδο της τουρκανταρσίας.Τα Χριστούγεννα του 1963 βρίσκουν τη νεοσύστατη Κυπριακή Δημοκρατία βυθισμένη στο χάος και τον Τάσο Μάρκου, αξιωματικό στον κυπριακό στρατό, από τους πρώτους στο καθήκον.



Ενδεικτικό του χαρακτήρα του είναι το απόσπασμα από το ημερολόγιο τής αδελφής του, Ελένης:


«Το μόνο που τον άκουσα να λέει είναι το εξής: Ποτέ δεν κακοποίησα Τούρκο. Εγώ είμαι στρατιώτης, όχι δολοφόνος. Πάντα φερόμουν ευγενικά στους αιχμαλώτους. Τους κερνούσα λεμονάδα και τους πρόσφερνα τσιγάρο...».


Μέσα στις δραματικές στιγμές της Τουρκανταρσίας, το 1963, αναδείχτηκε άξιος στρατιώτης, μοναδικός ηγέτης ανθρώπων και τολμηρός πολεμιστής που εθελοντικά ανέλαβε και έφερε σε πέρας τις πιο ριψοκίνδυνες αποστολές.Ως ταγματάρχης αργότερα, θα αναλώσει κάθε δύναμη της ψυχής του και κάθε απόθεμα της μεγάλης καρδιάς του για να ανακόψει, στην πρώτη γραμμή του πυρός, με μια δράκα πολεμιστών, την προέλαση του τουρκικού Αττίλα.Υπό χαώδεις συνθήκες και με μηδαμινή υποστήριξη σε έμψυχο υλικό και οπλισμό, ο Μάρκου αναλαμβάνει τη συγκρότηση της αμυντικής γραμμής από τη Μια Μηλιά μέχρι τον Κουτσοβέντη. Μια αποστολή δύσκολη και καταδικασμένη σε αποτυχία, που ο ίδιος αποδέχθηκε αδιαμαρτύρητα. Σαν σύγχρονος Λεωνίδας, δεν λιποψύχησε ούτε στιγμή, τιμώντας στο έπακρο την ένδοξη στολή του Έλληνα αξιωματικού.


Μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου γύρου της τουρκικής εισβολής, ο Ταγματάρχης Τάσος Μάρκου κατάφερε να επισκεφθεί την οικογένειά του για τελευταία φορά και να φιλήσει τα δύο παιδιά του. Τον Πάρη και την Άντρη. Απ’ αυτό το τελευταίο συναπάντημα, μια σκηνή παραμένει ανεξίτηλη στη μνήμη του επτάχρονου τότε Πάρη. Ο Τάσος Μάρκου, ο ήρωας πατέρας του, άκουγε ειδήσεις από τον «Μπαϊράκ». Σε κάποια στιγμή τόσα ήταν τα νεύρα του, που άρπαξε το ραδιόφωνο και το πέταξε με δύναμη, κάνοντας το «χίλια κομμάτια». Φαινόταν πολύ εκνευρισμένος…Τις λίγες μέρες που προηγήθηκαν της έναρξης του δευτέρου γύρου της εισβολής, ο Ταγματάρχης Τάσος Μάρκου έδωσε τον δικό του αγώνα προετοιμασίας της άμυνας της Πατρίδας.


Η μοίρα τον έταξε στις Θερμοπύλες της Μιας Μηλιάς, με σχετικά πολύ μικρό αριθμό αντρών, για να υλοποιήσει το σχέδιο άμυνας που είχε υπόψη του.Προέβλεπε, λοιπόν, ο ικανότατος πολέμαρχος της Εθνικής Φρουράς ότι, η επέλαση των αρμάτων των Τούρκων προς τα ενδότερα της Μεσαορίας, της Αμμοχώστου και βόρεια της Λευκωσίας θα γινόταν από την περιοχή Μιας Μηλιάς, διότι το έδαφος προσφερόταν για την επιθετική κίνηση των αρμάτων. Επομένως, σύμφωνα με τα σχέδιά του, επιβαλλόταν η συγκρότηση ισχυρής αμυντικής γραμμής στην περιοχή της Μιας Μηλιάς, για αναχαίτιση των τουρκικών αρμάτων, η οποία μόνο με αντιαρματικά όπλα μπορούσε να επιτευχθεί.


Οι εκτιμήσεις του Τάσου Μάρκου ήταν σωστές αλλά, δυστυχώς, παρά την προσωπική του μεγάλη προσπάθεια, ποτέ δεν έφθασαν στο 305 Τάγμα Πεζικού, τα αντιαρματικά όπλα που είχε ζητήσει.


Χαράματα Τετάρτης, 14 Αυγούστου 1974. Η περιοχή της Μιας Μηλιάς μετατράπηκε σε λίγα λεπτά σε πραγματική κόλαση. Άρχιζε η δεύτερη φάση της εισβολής του Αττίλα και η προέλαση των Τούρκων προς την Αμμόχωστο. Όταν στις 14 Αυγούστου 1974 οι ίλες των τουρκικών αρμάτων εμφανίστηκαν, δεν αρκούσε μόνο ο ηρωϊσμός του γενναίου στρατηλάτη και των μερικών δεκάδων παλληκαριών του, για να σταματήσουν τον Αττίλα. Η γραμμή άμυνας έσπασε γρήγορα, αλλά το μόνο που δεν προέβλεψαν οι Τούρκοι και η Ιστορία, ήταν η γενναιότητα του σπουδαίου άντρα, που γέννησε η Πατρίδα μας η Κύπρος.«Μόνο πάνω από τα πτώματά μας θα περάσει ο εχθρός.


Ο Τάσος Μάρκου δεν πρόκειται να οπισθοχωρήσει. Εδώ θα μείνει», ήταν η οργισμένη απάντηση τού ατρόμητου ταγματάρχη προς τους επιτελάρχες του ΓΕΕΦ, που τον καλούσαν να υποχωρήσει στην τελευταία τους τηλεφωνική επικοινωνία. Το πρωινό της ίδιας μέρας παύουν πλέον να υπάρχουν στοιχεία από αυτόπτες μάρτυρες για την τύχη τού γενναίου αξιωματικού.


Στις 14 Αυγούστου 1974, ο Τάσος Μάρκου είχε γράψει ιστορία και έμελλε να αποτελεί για το μέλλον, σύμβολο και θρύλο ηρωϊκής αντίστασης και άρνησης υποταγής και υποχώρησης στον εχθρό. Για τις τελευταίες στιγμές που τον είδαν άλλοι συμπολεμιστές του, γράφτηκαν πολλά, με πολυτιμότερο κείμενο, το βιβλίο του κ. Πάνου Μυρτιώτη. Ένα είναι το σίγουρο για τις τελευταίες εκείνες στιγμές. Ο Ταγματάρχης Τάσος Μάρκου δεν υποχώρησε από τις γραμμές αντίστασης των μαχητών του. Και όταν η έκβαση της μάχης επιβεβαίωσε με τραγικό τρόπο τα υπέρ των Τούρκων προγνωστικά, ο Ταγματάρχης Μάρκου τράβηξε για ένα νέο μέτωπο, αυτό που του υπαγόρευσε η καρδιά και συνείδησή του.Προς βορρά, προς Πενταδάκτυλο, προς τα χωριά της Κυθρέας, προς Κερύνεια.


Προς βορρά και όπου τον έβγαζε η μοίρα και η ιστορία. Την ώρα που το μέτωπο της Μιας Μηλιάς χανόταν μέσα στις φλόγες και την κόλαση πυρός.Την ώρα που η λογική σκέψη στρεφόταν προς την υποχώρηση, αυτού η καρδιά πρόσταζε προέλαση προς βορρά. Και από κείνες τις στιγμές και μετά, ο Τάσος έγινε θρύλος, έγινε ιστορία και παράδοση σαν το Διγενή Ακρίτα.Είπαν πως τον είδαν αργότερα, μέχρι και βδομάδες μετά, στα σκλαβωμένα χωριά της περιοχής Κυθρέας. Κανείς δεν ξέρει επακριβώς τι απέγινε.


Στην ιστοσελίδα των αγνοουμένων, γράφει ως μέρα εξαφάνισης του Τάσου Μάρκου, τις 14 Αυγούστου 1974. Το μόνο εξακριβωμένο στοιχείο για τον ήρωα, είναι πως δεν υποχώρησε και τράβηξε μόνος προς βορρά, όπου βρισκόταν ο εχθρός… Ήταν μόλις 38 χρονών...Δεν ήταν ο Τάσος Μάρκου ένας στρατιώτης του γραφείου η των μετόπισθεν. Ο φυσικός χώρος του ήταν το πεδίο της μάχης, της αέναης κίνησης, της ασίγαστης δράσης. Ασφυχτιούσε στον κλειστό χώρο κι αναζητούσε πάντα τον ανοιχτό ορίζοντα του αγώνα, για να μπορεί να αναπνέει τον καθαρό αέρα της ελευθερίας και να βρίσκει η ψυχή του την ηρεμία της δημιουργικής ανησυχίας και την ανάταση στα ύψη.


Για τον Τάσο Μάρκου, η δειλία, η υποχώρηση, η λιποταξία, η εγκατάλειψη θέσης ήταν καταστάσεις άγνωστες και αναξιοπρεπείς. Κωνσταντίνος Πάτσαλος (αντιστράτηγος ε.α.):


«Ήταν συμμαθητής μου στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Άτομο αθλητικό, ψηλό, με άριστη σωματική διάπλαση. Διακρινόταν για το ήθος του και ήταν άνθρωπος με λεπτά αισθήματα, καλόκαρδος και καλός φίλος, αγαπητός από όλους τους συμμαθητές του. Με μια λέξη, ήταν ΛΕΒΕΝΤΟΠΑΙΔΟ. Ανά πάσα στιγμή, ήταν έτοιμος να θυσιάσει τον εαυτό του για το φίλο και την πατρίδα, πάντοτε μπροστάρης στους αγώνες της Κύπρου για λευτεριά. Ως στρατιωτικός, ήταν ευθύς, θαρραλέος και τολμηρός, με υψηλό αίσθημα ευθύνης. Γενικά, διακρινόταν για τα ψυχικά και σωματικά του χαρίσματα και τις αρετές του. Είμαι υπερήφανος που υπήρξα συμμαθητής του».


Παναγιώτης Αθανασιάδης (υποστράτηγος ε.α.): «Δεν βρίσκω λόγια για να τον περιγράψω. Ήταν ακέραιος χαρακτήρας, καταρτισμένος αξιωματικός, αυστηρός, αλλά υπεράνω όλων ήταν άνθρωπος. Ως φίλος υπήρξε εξαίρετος, που έδινε το παν για τους φίλους και συναδέλφους του. Το μεγαλείο της ψυχής του φαίνεται καθαρά και από τον τρόπο που επέλεξε να παραμείνει ως το τέλος επί των όπλων, ώστε να μη σπάσει η αμυντική γραμμή».


Πάρις Mάρκου: «Θυμάμαι έναν πατέρα...»Η αγάπη και το χρέος προς την πατρίδα, του στέρησαν την πατρική παρουσία, στην πιο τρυφερή του ηλικία. Ο ίδιος, όμως, θεωρούσε υποχρέωση να ακολουθήσει τα επαγγελματικά βήματα του αγνοούμενου πατέρα, παρά τις ενστάσεις της τραγικής συζύγου και μάνας. Όπως εξομολογείται ο 36χρονος σήμερα μόνιμος αξιωματικός της Εθνικής Φρουράς, Πάρις Μάρκου, «μεγάλωσα, βλέποντας τη στολή του πατέρα στο σπίτι, με τις ίδιες ιδέες, σκέψεις και ιδανικά... Δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετική η επιλογή μου».


Αναφερόμενος στο δράμα που εξακολουθεί να βιώνει η οικογένειά του τα τελευταία 30 χρόνια, ο Πάρις Μάρκου επισήμανε χαρακτηριστικά: «Πρόκειται για εικόνες που έχεις μέσα σου, τις οποίες κάποιος δεν μπορεί να καταλάβει αν δεν βιώσει. Ο πόνος είναι μεγάλος… Ταυτόχρονα, νιώθουμε και περηφάνια, γιατί αυτός ο άνθρωπος έδωσε όλες του τις δυνάμεις για τον τόπο, αφήνοντας ακριβή κληρονομιά στους υπόλοιπους. Για μας είναι τιμητικό που φέρουμε αυτό το όνομα».Όσο έζησε τον πατέρα του, ο Πάρις θυμάται ότι δεν ήταν αυστηρός ούτε με τον ίδιο ούτε με τη μεγαλύτερη αδελφή του, Άντρη. Τονίζει, όμως, ότι υπήρχε κάποια τάξη στο σπίτι. «Πάντα με το χαμόγελό του, σπάνια μάς χαλούσε χατίρια, αλλά όλα γίνονταν με μέτρο», προσθέτει.Για την ανατροφή τους στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν τα γεγονότα του 1974, ο Πάρις δεν ξεχνά τον καταλυτικό ρόλο της μητέρας του, Μαίρης:


«Της οφείλουμε πάρα πολλά, στάθηκε δίπλα μας σαν μάνα και πατέρας μαζί. Συμπαράσταση είχαμε και από όλη την οικογένεια, που ήταν στο πλευρό μας συνέχεια. Τότε συνειδητοποίησα πόσο δεμένη οικογένεια ήταν…»Στις 28 περασμένου Νοεμβρίου, η Μαρία Τάσου Μάρκου έφυγε πρόωρα από τη ζωή, χωρίς να μάθει τι απέγινε ο ήρωας σύζυγός της. Σύμφωνα με τον Ταγματάρχη Πάρη Τάσου Μάρκου, κάθε Δεκαπενταύγουστο, μέχρι πέρσι, μαζεύονταν στο σπίτι της μητέρας του, για να πάνε εκκλησία και να περάσουν την υπόλοιπη μέρα μαζί.Γιατί, κάθε Δεκαπενταύγουστο, η Μαρία Τάσου Μάρκου, ήταν στεναχωρημένη…


Η πατρίδα τίμησε τον Τάσο Μάρκου, απονέμοντας σ’ αυτόν το βαθμό του υποστράτηγου και δίνοντας το όνομά του στο μεγαλύτερο σήμερα στρατόπεδο της Εθνικής Φρουράς.Τυπικός στην εκτέλεση των καθηκόντων του, που πάντα τα εκτελούσε στο ακέραιο, κάποιος μπορεί να πεί, ακόμα και με σκληρότητα προς τον ίδιο τον εαυτό του. Ταυτόχρονα, ανεπιτήδευτος, προσιτός και ανθρώπινος προς τους κατώτερους και τους στρατιώτες του που τον λάτρευαν σαν αποφασιστικό ηγέτη αλλά και σταθερό συμπαραστάτη στα προσωπικά τους προβλήματα.Με έργα και με λόγια αποδείχτηκε συνεπής στη αρχή και στον κανόνα ζωής που ο ίδιος, με αρετή και εθελούσια επιλογή, διάλεξε ως κανόνα της ζωής του και έτσι αγωνίστηκε και έζησε.


Την ώρα που διάλεγε να μείνει και να πολεμήσει στην αμυντική γραμμή της Μιας Μηλιάς για την πατρική γη και να μη φύγει, ενεργούσε απόλυτα σύμφωνα με τον κανόνα ζωής που ο ίδιος είχε τάξει και συμπύκνωσε στη στιγμή της απόφασης του όλη την ιστορία και όλο το μεγαλείο του Ελληνισμού.Ο ήρωας Τάσος Μάρκου, και όλοι όσοι έδωσαν τη ζωή τους για να υπερασπίσουν την Κύπρο από του Τούρκους, δεν υπολόγισαν τίποτα μπροστά στο υπέρτατο ιδανικό της θυσίας για την πατρίδα. Έμειναν στις θέσεις τους «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι». Διάλεξαν ένα ηρωικό θάνατο στο πεδίο της μάχης παρά έναν άτιμο και επαίσχυντο συμβιβασμό με τον προελαύνοντα εχθρό.Αυτόν, τον ίδιο συμβιβασμό, προτείνουν σήμερα οι «σώφρονες» πολιτικοί.


Επιμένουν προκλητικά να εμμένουν σε μια λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας που θα αφήνει ες αεί τους Τούρκους στα Ελληνικά χώματα της Κύπρου και θα ριζώνει την παρουσία τους, δίνοντας νομική υπόσταση στο πολιτειακό έκτρωμα του ψευδοκράτους. Εμμένουν πεισματικά σε μια λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας που θα διαγράψει με μια μονοκοντυλιά το αίμα του Τάσου Μάρκου και των υπολοίπων υπερασπιστών της Κύπρου το 1974. Αφού βεβαίως στην νέα κατάσταση που θα προκύψει, θα είναι «πολιτικά σώφρον και ωφέλιμο» να μην διεγείρουμε τα μίση και τα πάθη μεταξύ των δύο «συνιστώντων κρατών» τιμώντας τους τρελούς αυτούς που τόλμησαν να αντισταθούν στην «ειρηνευτική επιχείρηση της Τουρκίας» το 1974.


Πιστοί όμως εμείς στα ιδανικά των ηρωικώς πεσόντων, θα ανατρέψουμε τα ανθελληνικά σχέδια όσων οραματίζονται μια ομοσπονδία με τον κατακτητή. Θα αντισταθούμε μέχρι τέλους σ΄ αυτούς που έβαλαν στόχο να ξεπουλήσουν άρον άρον την μισή μας πατρίδα στους εισβολείς με την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Δεν δεχόμαστε λύσεις ανάγκης. Οι ήρωες που τιμούμε ουδέποτε υπέκυψαν στην ανάγκη και δεν έκαναν υποχωρήσεις στις αρχές, τους ούτε μπροστά στον ίδιο τον θάνατο. Ο Τάσος Μάρκου όταν τον κάλεσαν να υποχωρήσει όχι μόνο δεν το έπραξε, αλλά όταν είδε ότι η μάχη είχε κριθεί υπέρ των εισβολέων, κινήθηκε βορειότερα, μέσα στις γραμμές του βάρβαρου ασιάτη, για ν΄ ανοίξει μόνος του νέο μέτωπο. Έτσι κι εμείς.


Έχουμε θέσει πρώτο και αμετάκλητο στόχος την Απελευθέρωση της Ελληνικής μας πατρίδας. Κι όσο κι αν μας πιέζουν να απεμπολήσουμε αυτόν μας τον στόχο, εμείς θα κινούμαστε βορειότερα, προς το συρματόπλεγμα. Μέχρι την Άγια εκείνη μέρα που δεν θα υπάρχει πια. Μέχρι που θα μπορούμε πραγματικά ελεύθεροι να καταθέσουμε ένα στεφάνι στο χώμα που πότισαν με το αίμα τους οι υπερασπιστές των Θερμοπυλών της Κύπρου.


Πηγή:

Julius Evola.


"Δεν υπάρχει τίποτα πιο προφανές από το οτι ο σύγχρονος καπιταλισμός είναι εξίσου ανατρεπτικός με τον Μαρξισμό. Η υλιστική θεώρηση της ζωής επί της οποίας βασίζονται αμφότερα συστήματα είναι πανομοιότυπη. Τα ιδανικά τους είναι ποιοτικώς πανομοιότυπα, συμπεριλαμβανομένων των προτάσεων, τα οποία συνδέονται με έναν κόσμο, το κέντρο του οποίου αποτελείται από την τεχνολογία, την επιστήμη, την παραγωγή, την "παραγωγικότητα" και την "κατανάλωση". Και όσο μιλάμε μόνον για οικονομικές τάξεις, για κέρδος, για μισθούς και για παραγωγή και όσο πιστεύουμε οτι η πραγματική ανθρώπινη πρόοδος προκαθορίζεται από ένα συγκεκριμένο σύστημα διανομής του πλούτου και των αγαθών, και ότι εν γένει η ανθρώπινη πρόοδος μετριέται με τον βαθμό της ευμάρειας ή της ανέχειας - τότε δεν προσεγγίζουμε ούτε καν το θεμελιώδες, ακόμα και αν ενδεχομένως διατυπωθούν καινούργιες θεωρίες πέραν του Μαρξισμού και του καπιταλισμού.


Το εναρκτήριο σημείο θα έπρεπε να είναι, αντιθέτως, μια ακλόνητη απόρριψη της υπό του Μαρξισμού διατυπωμένης αρχής , η οποία συνοψίζει ολόκληρη την ανατροπή στην εργασία σήμερα: Η οικονομία είναι το πεπρωμένο μας. Οφείλουμε να διακηρύξουμε κατά έναν ασυμβίβαστο τρόπο οτι σε έναν κανονικό πολιτισμό η οικονομία και τα οικονομικά συμφέροντα - κατανοητά ως ικανοποίηση των υλικών αναγκών και των λιγότερο ή περισσότερο τεχνητών ακολουθημάτων τους - ανέκαθεν έπαιζαν και για πάντα θα παίζουν δευτερεύοντα ρόλο".


Julius Evola "Άνθρωποι ανάμεσα στα Ερείπια"

Εφημερίδα διαχρονικής επιλεκτικής τεχνοτροπίας «Γεννήτωρ Ιδεών».






Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 κυκλοφόρησε από μια ομάδα αυτόνομων συναγωνιστών η εθνικοεπαναστατική εφημερίδα «Γεννήτωρ Ιδεών». Περιείχε δεκάδες ιστορίες κόμικς στις οποίες ξεχώριζε το επαγγελματικό στήσιμο και η εξαιρετική ποιότητα ανάμεσα σε πολλές έγχρωμες εικόνες.


Όσο και αν φαίνεται απίστευτο η συγκεκριμένη εξαιρετική προσπάθεια είχε περισσότερες από 12.000 πωλήσεις σε πανελλήνιο επίπεδο - διανομή μέσω πρακτορείων τύπου - και κυκλοφόρησε συνολικά σε 4 τεύχη.


Αναδημοσιεύουμε σήμερα στον «Μαύρο Κρίνο» ένα μικρό μέρος από τα σκίτσα της εφημερίδας στο σχετικό αφιέρωμα για την 21η Απριλίου που υπήρχε στο τέταρτο τεύχος με έντονο το χιουμοριστικό στοιχείο για τα πολιτικά γεγονότα και τα πρόσωπα της «εθνικοσωτηρίου» επαναστάσεως ...

Αναδημοσίευση συνέντευξης συντρόφου μας στο ιστολόγιο «Ηλιοφόρος» -Δεκέμβριος 2008.


Επειδή τον τελευταίο καιρό πολλοί σύντροφοι και αναγνώστες του ιστολογίου μας επικοινώνησαν μαζί μας και ζήτησαν να μάθουν την θέση μας για μια σειρά καίριων ζητημάτων , προχωράμε σήμερα στην αναδημοσίευση μιας άκρως ενδιαφέρουσας και εκτενούς συνέντευξης που παρουσιάστηκε στο ιστολόγιο «Ηλιοφόρος» τον Δεκέμβριο του 2008.


Να σημειωθεί ότι μετά την δημοσίευση της συνέντευξης - την οποία διάβασαν εκατοντάδες Σύντροφοι αλλά και απλοί αναγνώστες σε ελάχιστες ημέρες - έλαβαν μέρος πιέσεις γνωστών προσώπων στους διαχειριστές του εν λόγω ιστολογίου και αφαιρέθηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα οι σύνδεσμοι του «Μαύρου Κρίνου» , του ιστολογίου «Φαιοκόκκινο Μέτωπο» καθώς και η ηλεκτρονική σελίδα του Εθνοφυλετικού Συνδέσμου ΑΡΜΑ.



1) Κατ' αρχήν πείτε μας λίγα λόγια για την Αυτόνομη Κίνηση Μαύρος Κρίνος. Πότε ξεκίνησε , πώς δημιουργήθηκε , πού επικεντρώνεται η δράση της κλπ.



Αυτή η προσπάθεια ξεκίνησε από το ιστολόγιο «Μαύρος Κρίνος» τον Απρίλη του 2007. Το ιστολόγιο ξεκίνησε με στόχο να αποτελέσει βήμα έκφρασης συναγωνιστών με διάφορες επιρροές, όπως αυτές από τα περιοδικά «Αντίδοτο» και «Γαμμάδιον», από τα κινήματα των αυτόνομων εθνικοσοσιαλιστών της Ευρώπης, από διάφορα ρεύματα της εθνικιστικής αριστεράς, από το ιδιαίτερα γνωστό στην Ευρώπη αλλά όχι στην Ελλάδα, ρεύμα της «Νέας Δεξιάς» (Nouvelle Droite), όπως και από όλα τα εθνικοεπαναστατικά και εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που αγωνίζονται ενάντια στη Νέα Τάξη , το διεθνή ιμπεριαλισμό και το Σιωνισμό, σε άλλες χώρες του κόσμου.


Με βάση το διάλογο που αναπτύχθηκε στο ιστολόγιο, δημιουργήθηκε στη συνέχεια η Αυτόνομη κίνηση Μαύρος Κρίνος, με στόχο την ενότητα παρέμβασης και δράσης. Έτσι συσπειρώθηκαν μαζί περισσότεροι παλιοί και νέοι συναγωνιστές , προερχόμενοι από διάφορα ρεύματα ολόκληρου του αντικαπιταλιστικού εθνικοεπαναστατικού φάσματος.


Προχωρήσαμε στην έκδοση των εντύπων «Μαύρη Σημαία» και «Μαύρο Μέτωπο», τη δημιουργία της μπάντας «Χαριστική Βολή» το cd της οποίας διανέμουμε δωρεάν, όπως και πλήθους αυτοκόλλητων. Κύριο χαρακτηριστικό των δράσεών μας σε αρκετές πόλεις της Ελλάδας είναι η προσπάθεια να προβάλλουμε την ιδέα της ανάπτυξης εθνικής λαϊκής αντίστασης και δράσης ενάντια στη Νέα Τάξη πραγμάτων, στις γειτονιές, στα σχολεία , στους χώρους εργασίας. Επισκεπτόμαστε εργατικούς χώρους και γειτονιές, στηρίζουμε εργατικές κινητοποιήσεις όπως αυτές των ναυτεργατών και λιμενεργατών, προβάλλουμε στα σχολεία και στις σχολές ένα προσανατολισμό κινητοποιήσεων και σκέψης εντελώς διαφορετικό από αυτόν που επικρατεί εκεί και τον οποίο βάζουν διάφοροι χώροι της «αριστεράς» και των «αντιεξουσιαστών».


Δραστηριοποιούμαστε πάνω σε ζητήματα όπως η ενημέρωση για τις εκτρώσεις , η προστασία του περιβάλλοντος και κινητοποιηθήκαμε ενάντια στην εκμετάλλευση της παιδικής εργασίας από τις πολυεθνικές και τα καταστήματα της Benetton, διαδώσαμε το μήνυμα για μποϋκοτάζ στα Starbucks που στηρίζουν το πρόγραμμα εξοπλισμών του Ισραήλ. Δείχνουμε ενεργά την αλληλεγγύη μας στους λαούς που αντιστέκονται στο διεθνή ιμπεριαλισμό και στο Σιωνισμό, συμμετέχοντας σε εκδηλώσεις αλληλεγγύης στους Σέρβους , στο λαό του Ιράν , του κατεχόμενου από την Τουρκία Κουρδιστάν και της Παλαιστίνης.


Δραστηριοποιούμαστε επίσης στα εθνικά θέματα, διεκδικώντας την απελευθέρωση της Κύπρου από την κατοχή και την ένωση με την Ελλάδα, ενώ προβάλλουμε την πραγματικότητα για τα παιχνίδια του ιμπεριαλισμού με την ονομασία των Σκοπίων και τις πολιτικές της Τουρκίας στο Αιγαίο και τη Θράκη, με τη συνενοχή και συμμετοχή των «ελληνικών» κυβερνήσεων και πολιτικών.


Παράλληλα αναδεικνύουμε την ανάγκη για ανάπτυξη αγώνων για την απελευθέρωση της Ελλάδας , της Ευρώπης και των λαών της γης από τη Νέα Τάξη πραγμάτων , τον διεθνή ιμπεριαλισμό , την καπιταλιστική εκμετάλλευση και το Σιωνισμό. Στεκόμαστε ενάντια στις λογικές τόσο της ακροδεξιάς που ψάχνει ή παίζει παρακρατικό ρόλο σε ένα νεοταξικό αντεθνικό κράτος, όσο και της νεοταξικής αριστεράς. Αναδεικνύουμε επίσης τον παρακρατικό και κατασταλτικό ρόλο των διαφόρων «αντιφασιστικών» και «αντιρατσιστικών» συμμοριών της Νέας Τάξης.


2) Πρώτο θέμα των ημερών αποτελεί η δολοφονία του 16χρονου Αλέξη και τα όσα επακολούθησαν. Ποιά είναι η θέση σας ;


Η δολοφονία ήρθε ως αποτέλεσμα της νοοτροπίας και της κατάστασης που καλλιεργεί στην αστυνομία το ίδιο το παρηκμασμένο , πλουτοκρατούμενο και νεοταξικό «Ελληνικό» κράτος, οι κυβερνήσεις και ο πολιτικός του κόσμος, μαζί με το κοινωνικό υπόβαθρο που μέσα σε αυτή την κατάσταση υπάρχει στη νεολαία. Αυτό που ακολούθησε τη δολοφονία ήταν μια κατευθυνόμενη από αστικά πολιτικά κόμματα, παρακράτος και κάθε λογής προβοκάτορες μαζική επίθεση σε πολίτες μικρομεσαίων στρωμάτων και εργαζόμενους, την οποία οι δημοσιογράφοι, μαζί με τους «αντιεξουσιαστές» και τη νεοταξική αριστερά προσπάθησαν να εμφανίσουν ως «λαϊκή εξέγερση».


Καμιά πραγματικά λαϊκή και πραγματικά εξέγερση βέβαια δεν μπορεί να μην περιλαμβάνει κάποιο εθνικό, κοινωνικό και άρα «λαϊκό» στόχο διεκδίκησης, δεν μπορεί να μην προβάλλει κάποιο κοινωνικό και πολιτιστικό όραμα ανώτερο από την υπάρχουσα κατάσταση. Οι πραγματικά λαϊκές εξεγέρσεις στρέφονται ενάντια σε αυτούς που καταδυναστεύουν το λαό, ενάντια σε αυτούς που συντηρούν τη σήψη και την παρακμή, και όχι σε βάρος του ίδιου του λαού. Καμιά πραγματικά λαϊκή εξέγερση δεν καίει κατοικίες, μικρές επιχειρήσεις, αυτοκίνητα και μηχανές ιδιωτικής χρήσης, δεν αφήνει εκατοντάδες ανθρώπους άνεργους ή κατεστραμμένους επαγγελματικά, και μάλιστα χωρίς να υπάρχει καμιά απολύτως προοπτική να προκύψει κάποιο θετικό αποτέλεσμα από μια τέτοια ενέργεια. Και βέβαια κάθε πραγματικά λαϊκή εξέγερση, εμπνέεται και καθοδηγείται από ιδανικά , αξίες και ιδέες της επαναστατικής κοινωνικής και εθνοφυλετικής πρωτοπορίας.


Ποια ήταν τα «ιδανικά» της συγκεκριμένης «εξέγερσης»; Κανένα εκτός από την οχλοκρατία, την αλητεία, το συμμοριτισμό και το πλιάτσικο. Στα συγκεκριμένα γεγονότα, μαζί με διάφορα «εξεγερμένα» , ηθικά και πνευματικά παρηκμασμένα πλουσιόπαιδα και κάποια άλλα τέτοια στοιχεία, συμμετείχαν και παρακρατικοί όπως και πλήθος εγκληματικών στοιχείων, που «εξεγέρθηκαν» κάνοντας πλιάτσικο στα Rolex και στα ακριβά κινητά τηλέφωνα… μαζί τους πλήθος λαθρομεταναστών, τσιγγάνων και χρηστών ναρκωτικών.


Εκτός από τις τραγικές συνέπειες της τεράστιας κλίμακας νέας οικονομικής καταστροφής που θα πληρώσουν συνολικά όλοι οι πολίτες της χώρας, η συγκεκριμένη φευτοεξέγερση άνοιξε το δρόμο για παραπέρα καταστολή μέσω αστυνομικών μεθόδων και βίας ενάντια στην προσπάθεια δημιουργίας πραγματικών λαϊκών κινημάτων, ενώ τροφοδότησε με χιλιάδες νέα μέλη ομάδες που υπηρετούν τη Νέα τάξη πραγμάτων και το ίδιο το σύστημα. Τροφοδότησε επίσης με νέα μέλη και έδωσε μια μικρή ακόμα παράταση ζωής σε διάφορα ξοφλημένα απομεινάρια και μαγαζάκια μιας τελειωμένης αστικής ακροδεξιάς τύπου δεκαετίας του ‘60 , που ψάχνει ψάχνουν σήμερα για «εθνικούς» παρακρατικούς ρόλους σε ένα κράτος μαριονέτα της Νέας Τάξης.


3) Πού τοποθετείστε Ιδεολογικά ;


Στο Μαύρο Κρίνο συμμετέχουν άτομα και ομάδες με διαφορετικές ιδεολογικές επιρροές και αφετηρίες , με στόχο την ενότητα παρέμβασης και δράσης. Καθένας στη συσπείρωσή μας διατηρεί αναλλοίωτη την δική του ιδεολογία , αλλά συμμετέχει επιδιώκοντας ενότητα παρέμβασης και δράσης. Υπάρχουν όμως κοινά ιδεολογικά στοιχεία που αποτελούν την κοινή ιδεολογική βάση της συσπείρωσης. Τα στοιχεία αυτά είναι η αντίθεσή μας στον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό και το Σιωνισμό, η ιδέα της επαναστατικής ρήξης με το σημερινό εποικοδόμημα του καπιταλισμού και της Νέας τάξης πραγμάτων, η αλληλεγγύη μας στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα στους αγώνες τους ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση των πλουτοκρατών, η ιδέα της ρήξης με το φιλελευθερισμό και κάθε ρεύμα που προέρχεται από αυτόν , η ρήξη με τις λογικές του κοινοβουλευτισμού και της αστικής δημοκρατίας. Είμαστε μακριά από διάφορες γραφειοκρατικές και ισοπεδωτικές λογικές που υπάρχουν στα ρεύματα του μπολσεβικισμού και της νεοταξικής αριστεράς , αλλά και από τις λογικές τις ακροδεξιάς.


Είμαστε έξω από την αισθητική, τον τρόπο σκέψης, τις πολιτιστικές και ηθικές «αξίες» του σύγχρονου οικοδομήματος της Νέας Τάξης, όσο και των διαφόρων δήθεν «επαναστατικών» ρευμάτων. Προβάλλουμε μια κοινωνία χωρίς καταπιεζόμενα έθνη και λαούς, που θα σέβεται τη φύση και τους φυσικούς νόμους, που δε θα βασίζεται ούτε στη γραφειοκρατία ούτε στην πλουτοκρατία, αλλά στη λαϊκή κοινότητα και τις πολιτιστικές , ιστορικές και εθνοφυλετικές παραδόσεις της και στην αξιοκρατία.


4) Πώς αντιδράτε στις επιθέσεις εναντίον σας και στις κατά καιρούς αρνητικές φωνές ; Άλλοι μιλούν απαξιωτικά για "εθνικομπολσεβίκους", άλλοι για "ανύπαρκτους", άλλοι για "ιδεολογικά συγχυσμένους". Πώς τους απαντάτε ;


Δεχόμαστε πολύ θετικά οποιαδήποτε καλοπροαίρετη κριτική και διάλογο, διότι αυτό μας βοηθά στην εξέλιξη και βελτίωσή μας. Όμως η κριτική δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε σχέση με τη λάσπη και τα παραμύθια που διάφορα μαγαζάκια κατασκευάζουν και διαδίδουν ενάντια σε όσους αρνούνται να τους αποδεχθούν ως «νταβατζήδες» τους. Επειδή δεν μπορούν να απαντήσουν τίποτα σε σχέση με αυτά που πραγματικά λέμε, μας εμφανίζουν να λέμε αυτά που θα βόλευε σε εκείνους να λέγαμε, και αντί να απαντάνε στις θέσεις μας, απαντάνε σε αυτά.


Για τη λάσπη σε προσωπικό επίπεδο δε χρειάζεται να αναφερθούμε. 30 χρόνια τώρα ακούγονται, οι ίδιες ακριβώς γνωστές ύβρεις και συκοφαντίες που ακούμε ξανά τώρα και για μας, ενάντια σε οποιονδήποτε αξιόλογο συναγωνιστή του χώρου, από τα ίδια ακριβώς πηγή προέλευσης. Για τη λάσπη σε βάρος μας σε πολιτικό επίπεδο θα αναφέρουμε όμως μερικά ενδεικτικά παραδείγματα.


Είχαμε γράψει ότι είμαστε αντίθετοι με το «διεθνισμό» των κεφαλαιοκρατών και της νεοταξικής αριστεράς, και ότι υποστηρίζουμε μιας άλλης μορφής «διεθνισμό», όχι αυτόν της κυριαρχίας υπερεθνικών εκμεταλλευτικών δομών πάνω από τα έθνη και τους λαούς, αλλά αυτόν της αλληλεγγύης των λαών σε ότι αφορά την πάλη τους ενάντια στη Νέα τάξη, τον ιμπεριαλισμό και το Σιωνισμό. Κατόπιν αυτού , γνωστού ρόλου άτομο που κινείται στο «χώρο», δημοσίευσε σε κάποιο περιοδικό προβοκατόρικο κείμενο που μας παρουσίαζε ως «μαρξιστές» και «διεθνιστές» με την αντεθνική αντιφυλετική έννοια, μαζί με κάποιο σκίτσο με κάποιον να σπάει με ρόπαλο ένα σφυροδρέπανο …


Είχαμε δημοσιεύσει επίσης κείμενα από τη σκοπιά της «εθνικιστικής αριστεράς» , καθώς συμμετέχουν στη συσπείρωση του Μαύρου Κρίνου συναγωνιστές και από αυτό το ρεύμα. Με αφορμή αυτά κάποια ομάδα στην Κρήτη, έγραψε ότι η «εθνικιστική αριστερά», ένα ρεύμα που υπάρχει για πάνω από ένα αιώνα και στο οποίο μπορούμε να κατατάξουμε μέχρι και το Δραγούμη, είναι μια «μόδα» , και προσπάθησαν να μας εμφανίσουν ως «λουλούδια» που προσπαθούμε να «διασπάσουμε τους εθνικιστές» σε «εθνικιστική αριστερά» και «εθνικιστική δεξιά». Αντίθετα είναι σαφές ότι στην κίνησή μας συμμετέχουν ενωτικά και συναγωνιστές από το χώρο της «Νέας Δεξιάς» (Nouvelle Droite) όπως και εθνικοσοσιαλιστές και άλλα ρεύματα. Βεβαίως όμως και δε γίνονται αποδεκτοί στην κίνησή μας άτομα από το χώρο της αστικής ακροδεξιάς , δηλαδή «εθνικιστές» που υποστηρίζουν την παραμονή της βάσης της Σούδας στην Κρήτη, την υποταγή της χώρας μας στο ΝΑΤΟ, που γράφουν για το «φιλέλληνα Ομπάμα» , που μιλάνε ανοιχτά υπέρ της ΚΥΠ και έχουν στη σελίδα τους σήμα την Ελληνική αστυνομία, που μιλάνε ανοιχτά για «στρατηγική συνεργασία της χώρας μας με τις ΗΠΑ» .


Με αφορμή τα κείμενα της «εθνικιστικής αριστεράς», οι παραπάνω έγραψαν επίσης ότι δήθεν υποστηρίζουμε κάποια … «κοινωνική εξομοίωση». Αντίθετα με αυτό εμείς έχουμε γράψει επανειλημμένα ότι υποστηρίζουμε την αξιοκρατία και μια κοινωνία που θα σέβεται τη διαφορετικότητα του καθενός και που ο καθένας θα μπορεί να προσφέρει και να λαμβάνει από τη λαϊκή κοινότητα ανάλογα με τη διαφορετικότητά του , τα ενδιαφέροντα και τις ικανότητές του.


Γράψαμε επίσης ότι υποστηρίζουμε την εργατική τάξη στην «ταξική πάλη» στον καπιταλισμό και με αφορμή αυτά έγραψαν ότι δήθεν δεν υποστηρίζουμε την εθνοφυλετική και κοινωνική ενότητα στα πλαίσια της κοινωνίας που οραματιζόμαστε, αλλά την «ταξική πάλη». Στον καπιταλισμό φυσικά και υπάρχει ταξική πάλη, και ανάμεσα στους πλουτοκράτες και τους εργαζόμενους που διεκδικούν τα δικαιώματά τους, αντίθετα με ότι κάνει η ακροδεξιά , υποστηρίζουμε τους εργαζόμενους. Με την ανατροπή της εξουσίας των πλουτοκρατών, συνεχίζεται για κάποιο διάστημα η πάλη ενάντια στα στοιχεία που θέλουν να επαναφέρουν το παλιό και σάπιο πλουτοκρατικό σύστημα. Αυτό για το οποίο παλεύουμε όμως δεν είναι για μια κοινωνία με «ταξική πάλη» όπως μας παρουσιάζουν, αλλά για μια κοινωνίας που οι διάφορες κοινωνικές ομάδες θα συνεργάζονται αρμονικά μεταξύ τους για το κοινό καλό, μια κοινωνία αξιοκρατική χωρίς πλουτοκρατικές και γραφειοκρατικές κυρίαρχες τάξεις.


Παράλληλα με αυτά , τα γνωστά μαγαζάκια δεν έχουν αφήσει κανένα αστικό κόμμα ή εξωκοινοβουλευτικό χώρο με τα οποία να μη διαδίδουν καθημερινώς ότι δήθεν συνδεόμαστε, μαζί με διάφορα άρρωστα σενάρια που κατασκευάζουν.


Η λάσπη αυτού του είδους , έχει όμως και τη θετική της πλευρά. Κρατά μακριά μας όσα άτομα δεν είναι σε θέση να μας κρίνουν από αυτά που εμείς οι ίδιοι κάνουμε και λέμε, όσους η ψυχολογική και η πνευματική τους κατάσταση είναι τέτοια που δεν είναι σε θέση ούτε τα κείμενά μας να αναγνώσουν στην ιστοσελίδα μας για να δούνε τι λέμε εμείς οι ίδιοι, και αντί για αυτό προτιμούν να καταπίνουν αμάσητα τα παραμύθια που τους λέει ο κάθε άρρωστος μαγαζάτορας , σε χώρους που πλέον βασιλεύει η παράνοια, η μιζέρια και η παρακμή. Αυτό που κάνει τα άτομα αυτά να αποδέχονται και να αναπαράγουν άκριτα λάσπη και ψέματα για πρόσωπα και καταστάσεις που δε γνωρίζουν, είναι η πραγματική δειλία τους να κοιτάξουν ευθέως και να δουν την πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι. Δεν μπορούν να δουν το βούρκο που βρίσκονται , και ότι οι ίδιοι αποτελούν μέρους του βούρκου, και να προσπαθήσουν να διαφύγουν γιατί φοβούνται ότι αυτό θα τους συνθλίψει ψυχολογικά. Οι περισσότεροι από αυτούς θα φύγουν όμως ούτως ή άλλως διαλυμένοι πνευματικά και ψυχολογικά κάποια στιγμή στο μέλλον, και ποτέ δε θα ξανασχοληθούν ενεργά με οτιδήποτε στο «χώρο».


Λένε ότι βρισκόμαστε σε «ιδεολογική σύγχυση». Τους έχουμε ζητήσει πολλές φορές και δημόσια να μας παραθέσουν τις δικές τους πολιτικές θέσεις , να μας πουν που διαφωνούν μαζί μας. Αν θυμάστε είχαμε δημοσιεύσει και μάλιστα αρκετές φορές ανοιχτό κάλεσμα προς τις ΟΕΡ, ΟΕΜ και ΟΕΗ ζητώντας τους να μας κοινοποιήσουν τις θέσεις τους πάνω σε ζητήματα όπως η απομάκρυνση ή όχι της βάσης της Σούδας από την Κρήτη, την υποψηφιότητα Ομπάμα, τις δηλώσεις Χαρίτου για «στρατηγική συνεργασία της Ελλάδας με τις ΗΠΑ», την επίσκεψη Γεωργιάδη στο κατεχόμενο Αφγανιστάν, καθώς και να μας πουν αν τα σώματα ασφαλείας επιτελούν ή όχι εθνικό έργο σήμερα, όταν βρίσκονται υπό τη διοίκηση μιας αντεθνικής και νεοταξικής κυβέρνησης.

Μας απάντησαν τηλεφωνικά ότι τα συζήτησαν αυτά μεταξύ τους και ότι τους είναι αδύνατο να τοποθετηθούν σε οποιοδήποτε από αυτά τα ζητήματα, γιατί υπάρχουν στο εσωτερικό τους διαφορετικές αντίθετες γνώμες! Αν δεν είναι «ιδεολογική σύγχυση» μια αυτοαποκαλούμενη ως «εθνικοεπαναστατική» οργάνωση να θεωρεί αδύνατον να εκφράσει δημόσια κάποια θέση για σχεδόν όλα τα θεμελιώδη ζητήματα που απασχολούν τον εθνικοεπαναστατικό χώρο, τότε τι είναι;


Δε βρισκόμαστε σε καμιά απολύτως «ιδεολογική σύγχυση». Αποτελούμε μια συσπείρωση ατόμων και ομάδων με διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες με στόχο την κοινή παρέμβαση και δράση, ο καθένας όμως διατηρεί ξεκάθαρες τις δικές του ιδεολογικές απόψεις. Τα μαγαζάκια που πουλάνε κονκάρδες , μπρελόκ και μπλουζάκια με δήθεν «εθνικοσοσιαλισμό» λένε στους πελάτες τους σκόπιμα και δόλια ότι όλοι εμείς είμαστε δήθεν «εθνομπολσεβίκοι» γιατί φοβούνται να μη χάσουν από μας κάποιους πελάτες. Αν τα μαγαζιά τους πουλούσαν «εθνομπολσεβικισμό» τότε θα έλεγαν συνέχεια ότι είμαστε εθνικοσοσιαλιστές! Συμμετέχουν πράγματι και κάποιοι εθνομπολσεβίκοι στην κίνηση, όπως συμμετέχουν και εθνικοσοσιαλιστές και μάλιστα αρκετά περισσότεροι.


Η κίνησή μας όμως δεν είναι ούτε «εθνομπολσεβίκικη», ούτε «εθνικοσοσιαλιστική» ούτε τίποτε άλλο πέρα από συσπείρωση σε συγκεκριμένη , ξεκάθαρη και σαφή βάση, την οποία αναφέραμε παραπάνω στην ερώτηση 3. Όποιος συμφωνεί με αυτή την ιδεολογική βάση και έχει και τα ανάλογα με εμάς στοιχεία στην προσωπικότητα, το ήθος και τον τρόπο σκέψης του, μπορεί να συμμετέχει στην κίνηση. Έτσι συσπειρώνουμε κόσμο από διάφορα ρεύματα. Εθνικοσοσιαλιστές, ριζοσπαστική αντικαπιταλιστική δεξιά, εθνικιστική αριστερά , εθνομπολσεβικισμό και άλλα ρεύματα.


Είναι γελοίο το ότι κάποιοι που παριστάνουν τους «εθνικοσοσιαλιστές» γιατί «πουλάει» (κονκάρδες , μπλουζάκια, cd και άλλη πραμάτεια), τη στιγμή που οι ίδιοι συνεργάζονται ανοιχτά με χώρους που έχουν στην ιστοσελίδα τους το σήμα της αστυνομίας και μιλάνε ανοιχτά για συνεργασίες με την ΚΥΠ και είναι υπέρ του ΝΑΤΟ και του καπιταλισμού, τη στιγμή που οι ίδιοι υμνούν την παλιά χωροφυλακή, τους βασιλόφρονες και διάφορα ακροδεξιά ξενοκινούμενα καθεστώτα, να κατηγορούνε ταυτόχρονα εμάς ότι συνεργαζόμαστε και συσπειρώνουμε και μη εθνικοσοσιαλιστικά ρεύματα. Το να προσπαθείς να συσπειρώσεις και να προωθείς την ενότητα δράσης σε κοινωνικά και εθνικά θέματα , χωρίς όμως να χάνεις την ουσία και χωρίς να κάνεις ιδεολογικές υποχωρήσεις για χάρη της ενότητας, αυτό ναι είναι πραγματικά εθνοκοινωνική δράση.


Μια ενότητα που έρχεται σε αντιδιαστολή με την «ενότητα» παρασκηνιακών συμφωνιών για ψήφους ανάμεσα με ακροδεξιά μαγαζάκια που αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη. Αυτή η πραγματική ενότητα, δεν έχει καμιά σχέση με χώρους που αποκαλούν ως «ενότητα» «την οποία πρέπει να διαφυλάξουμε με κάθε τρόπο» τις κουμπαριές και τις κοινές εκδηλώσεις με ομάδες γεμάτες παρακρατικούς και ασφαλίτες, τις συνεργασίες και συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, τις χρηματοδοτήσεις από αστικά κόμματα και όλα αυτά μαζί με μπόλικη λάσπη που εκτοξεύουν σε όσους κάθε φορά τόλμησαν να τους κάνουν κριτική για αυτή τη στάση τους και να φύγουν από τα μαγαζιά τους. Ο αριθμός των αποχωρησάντων από κάποια μαγαζιά , αγανακτισμένων από τη στάση τους σε τέτοια ζητήματα, μετριέται πλέον εδώ και καιρό με μονάδα μέτρησης τη χιλιάδα!


Δείτε τι έχουν καταφέρει τόσα χρόνια τώρα όσοι λένε ότι είμαστε «ανύπαρκτοι» με τη δράση τους. Αντί να επηρεάσουν την Ελληνική κοινωνία υπέρ των εθνοκοινωνικών ιδεών, αυτοί πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο! Συνέβαλαν στο να απογοητεύσουν και να διώξουν χιλιάδες κόσμου, να απαξιώσουν τις ιδέες μας και να στρέψουν όλη την Ελληνική κοινωνία εναντίον μας, να σπρώξουν τη νεολαία στην αγκαλιά της νεοταξικής αριστεράς και των δήθεν «αντιεξουσιαστών». Πέτυχαν επίσης να τροφοδοτήσουν και να γιγαντώσουν τις συμμορίες «αντιφασιστών» και «αντιρατσιστών» μέσα από ακτιβίστικες δράσεις σε βάρος άσχετων στόχων που πετύχαιναν ακριβώς το αντίθετο από ότι επικαλούνταν. Θα έπρεπε λοιπόν να προτιμάμε ακόμα και τους πραγματικά ανύπαρκτους από κάποια μαγαζάκια που τόσα χρόνια δυσφημίζουν δημόσια τις ιδέες μας, διότι τουλάχιστον όσοι είναι «ανύπαρκτοι» ποτέ δεν έχουν κάνει στο κίνημά μας και στις ιδέες μας τέτοια τεράστια ζημιά.


Σε άλλες χώρες η νεολαία και η κοινωνία, αλλά και οι εργαζόμενοι, νιώθουν οικειότητα και ισχυρούς δεσμούς με τις εθνοκοινωνικές ιδέες. Στην Ελλάδα ακούει ο νέος και ο εργαζόμενος για εθνικοεπαναστατικά κινήματα και φαντάζεται ανεγκέφαλους να μαχαιρώνονται στους δρόμους, Νατοϊκά τανκς και μαγαζάκια να πουλάνε cd και κονκάρδες. Κάποιοι «υπαρκτοί» το μόνο που κάνουν είναι απλά να διαφημίζουν τα μαγαζιά τους, να εμπορεύονται «επαναστατικά» και «εθνικά» προϊόντα και να ανακυκλώνουν συνεχώς νέους πελάτες μαζεύοντας κόσμο τον οποίο πάντα στέλνουν ψυχολογικά κατεστραμμένο και απογοητευμένο στο σπίτι του, αν όχι πίσω από τα κάγκελα της φυλακής.


Εμείς αντίθετα με όλα αυτά, με πραγματικά ανύπαρκτα οικονομικά μέσα και με τον σχετικά μικρό αριθμό ατόμων που συσπειρώνουμε έχουμε πετύχει και κάνει πάρα πολλά. Ανάλογα τώρα με το βαθμό που οι συνθήκες της εποχής θα δώσουν τη δυνατότητα να υπάρξουν συναγωνιστές με την στοιχειώδη αντίληψη, ποιότητα , ήθος και αρετή που χρειάζεται ώστε να είναι δυνατόν να συσπειρωθούν ή να συνεργαστούν με εμάς ή σε χώρους με παρόμοιους πραγματικούς και αυθεντικούς στόχους και κίνητρα με εμάς, θα μπορέσουμε να πετύχουμε και να κάνουμε πολύ περισσότερα.


5) Σας έχουμε ακούσει πολλές φορές να επιτίθεστε με οξύτητα εις βάρος άλλων φορέων του ευρύτερου πατριωτικού χώρου. Ποιά είναι η σχέση σας μαζί τους ; Υφίσταται τελικά "χώρος" ;


Στην σημερινή Ελλάδα έχουμε ακούσει πολλές φορές τους πολιτικούς και πνευματικούς ταγούς να δηλώνουν πατριώτες, καθώς και ότι κανείς δεν είναι πιο πατριώτης απ' τον άλλο. Πατριώτες πασόκοι, νεοδημοκράτες, κομμουνιστές, πατριώτες δημοσιογράφοι, πατριώτες χριστιανοί, ακόμα και πατριώτες αλλοδαποί.


Ο πραγματικός πατριωτισμός σημαίνει αγάπη προς τη γη των πατέρων. Ο πραγματικός πατριωτισμός είναι λοιπόν συναίσθημα, που απαιτεί και ανάλογη στάση φροντίδας και προσφοράς του ατόμου στη διασφάλιση της ελευθερίας και ανεξαρτησίας της γης των πατέρων, και την πρόοδο και ευημερία των ομοεθνών που ζουν σε αυτή τη γη.


Αυτοί όμως που σήμερα καλούνται «πατριώτες», δεν εννοούν τον πατριωτισμό με αυτή την έννοια. Ονομάζουν «πατριωτισμό» τη λογική της προτίμησης και ενίσχυσης του αστικού κράτους στο οποίο και εντάσσονται και της προσκόλλησης και λατρείας σε οτιδήποτε έχει σχέση με αυτό το αστικό κράτος και τον πολιτισμό του. Αυτός είναι ο αστικός πατριωτισμός, τέκνο του αστικού πολιτισμού που είναι αντίθετος και με τις απόψεις μας και με την έννοια του πραγματικού πατριωτισμού. Οι Γάλλοι ψάλλουν περήφανοι τη «Μασσαλιώτιδα» μπροστά στη νέγρικη «εθνική» τους ομάδα, και αυτό είναι που ονομάζουν ως «πατριωτισμό». Έλληνες θαυμάζουν και χειροκροτούν νεγράκια που παρελαύνουν με την ελληνική σημαία, ενώ Γερμανοί γιορτάζουν με κάθε λογής γερμανοποιημένο μιγά τη γιορτή της μπύρας. Όλοι αυτοί ( ντόπιοι και αλλοεθνείς ) είναι πατριώτες και περήφανοι. Πατριώτες και περήφανοι για το Μουντιάλ που κέρδισαν , για τις Μερτσέντες , τις μπύρες και την ένδοξη βιομηχανία τους , για τους μουσακάδες , τα μπουζούκια και τις όμορφες παραλίες τους.


Ας πάμε τώρα στα του «πατριωτικού χώρου». Με την έννοια του αστικού πατριωτισμού, δεν αμφιβάλλουμε καθόλου στο ότι αυτός ο «χώρος» είναι ιδιαίτερα «πατριωτικός». Μας είναι όμως αδύνατο να αντιληφθούμε το τι πραγματικά πατριωτικό μπορεί να υπάρχει σε ένα χώρο που εμφανίζει τον «πατριωτισμό» ως την αγάπη για ένα ανοιχτά αντεθνικό παρηκμασμένο , νεοταξικό , πλουτοκρατούμενο και ξενόδουλο, αστικό κράτος και τις υπηρεσίες του όπως και την υποκουλτούρα του σημερινού «νεοέλληνα».


Μας είναι αδύνατο να αντιληφθούμε τι πραγματικά πατριωτικό μπορεί να έχει ένας χώρος που μιλάει περήφανα για ένα στρατό που λειτουργεί ως το Ελληνικό παράρτημα των ΑμερικανοΣιωνιστών του ΝΑΤΟ και στον οποίο κυριαρχεί πλέον και η αντίστοιχη ιδεολογία των μισθοφόρων της νέας τάξης. Μας είναι αδύνατο να αντιληφθούμε πως μπορεί να είναι πατριώτης κάποιος που τοποθετείται ανοιχτά στο ότι δεν πρέπει να φύγει η ΑμερικανοΣιωνιστική βάση κατοχής της Σούδας από την Κρήτη. Μας είναι αδύνατο να αντιληφθούμε τι πραγματικά πατριωτικό περιέχει η στήριξη στην υποψηφιότητα Ομπάμα όπως και η επίσημη κατάθεση πολιτικής πρότασης του Χρήστου Χαρίτου που μιλά για «στρατηγική συνεργασία της Ελλάδας με τις ΗΠΑ» και μάλιστα αποκαλούν ανοιχτά ως ομοειδείς ιδεολογικά με αυτούς δυνάμεις τα Heritage Foundation (με θυγατρικό του το ίδρυμα Μάργκαρετ Θάτσερ) The Cato , The Nixon Center, The Hudson Institute.


Ένα μικρό ακόμη παράδειγμα από τα εκατοντάδες που υπάρχουν τα λέει όλα.


Σκεφθείτε την εποχή της Τουρκοκρατίας, ο Αλή Πασάς να έχει στρατοπεδεύσει σε μια Ελληνική πόλη και κάποια στιγμή να αποφασίζει να κλείσει το στρατόπεδο και να φύγει εντελώς. Και σκεφθείτε κάποιους να έβγαιναν ανοιχτά και να προσπαθούσαν να μεταπείσουν τον Αλή Πασά και το στρατόπεδό του να παραμείνουν διατηρώντας την κατοχή! Τι είδους άνθρωποι θα μπορούσε να ήταν όσοι θα το έπρατταν αυτό και πως θα τους αποκαλούσε ο λαός; Σαφώς είτε θα ήταν γενίτσαροι, είτε Τούρκοι, είτε ψυχοπαθείς.


Πάμε τώρα στο έτος 2008. Το ΝΑΤΟικό στρατηγείο κατοχής στη Λάρισα ζητά να κλείσει και να φύγει. Και γνωστή ακροδεξιά εφημερίδα του «χώρου» που έχει στην ιστοσελίδα της και το σήμα της Αστυνομίας, βγαίνει και καταγγέλλει τους 300 της Βουλής που δεν έκαναν μέχρι στιγμής της απαιτούμενες ενέργειες για να μην κλείσει το στρατηγείο! Αντίστοιχα στην Κρήτη, όταν η συντριπτική πλειοψηφία των Κρητικών ζητά να κλείσει η βάση της Σούδας, οι συγκεκριμένοι «πατριώτες» είναι από τους ελάχιστους που μένουν πάντα απέξω!


Και όχι μόνο μένουν απέξω, αλλά κάποιοι έχουν εργαστεί και σε ΑμερικανοΝατοϊκή βάση κατά δήλωσή τους και μάλιστα πάλι κατά δήλωσή τους, ο εκδότης της εφημερίδας τους ήταν πολύ ικανοποιημένος με αυτό και τους πρότεινε να συνεχίσουν να εργάζονται εκεί.


Πως θα πρέπει κανείς σήμερα να τους αποκαλέσει; Εμείς πάντως δεν μπορούμε να τους χαρακτηρίσουμε ως πατριώτες, επειδή πάνε στα γήπεδα και ψάλλουν δακρυσμένοι τον εθνικό ύμνο για τα καλάθια του «Σοφοκλή». Ο «πατριωτισμός τους», ο «αστικός πατριωτισμός» , όχι μόνο δε μας εκφράζει αλλά μας βρίσκει κάθετα αντίθετους. Τη στιγμή που τα πάντα διαλύονται γύρω μας, που η ελληνική εργατική τάξη δουλεύει σε συνθήκες γαλέρας για 700 Ευρώ, εμείς δε θεωρούμε ως πραγματικά πατριωτική δράση το να προσπαθείς να πείσεις το λαό μας ότι πρέπει να είναι περήφανος για το Σοφοκλή, για την Καλομοίρα στη Γιουρο-βύζιον, και για το ΝΑΤΟικό στρατό «μας». Και δεν βλέπουμε κάτι πατριωτικό να υπάρχει στο ότι κάποιοι ακροδεξιοί τρέχουνε να δίνουνε εξετάσεις κάθε φορά που προκηρύσσεται νέος γραπτός διαγωνισμός πρόσληψης προσωπικού της ΚΥΠ που λειτουργεί ως υποτελής των Αμερικάνικων και Ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών.


Ούτε βέβαια βλέπουμε κάτι το πραγματικά πατριωτικό σε εκπομπές του επιπέδου Μανωλίδου και σε επισκέψεις «πατριωτών» στο κατεχόμενο Αφγανιστάν, στο να αποκαλεί κάποιος τα Σκόπια ανοιχτά μέσα στην Ευρωβουλή ως «Μακεδονία», στο να καταθέτει στεφάνια για το Εβραϊκό ολοκαύτωμα, στο να μιλάει κάποιος στη Βουλή υπέρ της ενίσχυσης του στρατού ενώ ο ίδιος είναι φυγόστρατος.


Για τους λόγους αυτούς και δεν έχουμε καμιά σχέση με τέτοιους «πατριώτες». Ενώ κάποιοι που είναι «εθνικοσοσιαλιστές» όταν πουλάνε μπρελόκ και κονκάρδες ονειρεύονται «Εθνικά Λαϊκά Μέτωπα» , «Πατριωτικές Συμμαχίες» και κοινές εκλογικές καθόδους που μετά …ακυρώνονται μαζί με κάποιους τους παραπάνω, εμείς επειδή είμαστε σε «ιδεολογική σύγχυση» , έχουμε ξεκαθαρίσει από την αρχή ότι δεν έχουμε και δε θέλουμε να έχουμε καμιά σχέση με τέτοιους «πατριώτες» και των αστικό «πατριωτισμό» τους.


Μιλάνε κάποιοι τέτοιοι «πατριώτες» σήμερα για την ΕΟΚΑ. Δεν έχουμε καμιά αμφιβολία ότι αν ήταν στην Κύπρο εκείνη την εποχή, αντί να ανέπτυσσαν κάποιο αγώνα ενάντια στους Άγγλους, θα καλούσαν τους Κύπριους πότε να στηρίξουν τον ένα και πότε τον άλλο αγγλόφιλο πολιτικό εμφανίζοντάς τον ως «εθνικιστή», θα ζητούσαν «στρατηγική συμμαχία με τους άγγλους για το εθνικό συμφέρον», για να «μας στηρίξουν οι Άγγλοι στις αντιπαραθέσεις που έχουμε με τους Τούρκους» και θα ονόμαζαν «εθνικό αγώνα» το να αγοράζει κανείς κάθε βδομάδα την εφημερίδα τους καθώς και πλαστικά τσολιαδάκια κατασκευασμένα στην Κίνα ( ή στην Ιαπωνία για να ταιριάζει στην εποχή της ΕΟΚΑ ) και «Ελληνόψυχους» … δίσκους γραμμοφώνου ( δεν υπήρχαν τότε ακόμα cd ) για την ενίσχυση του «εθνικού αγώνα».


Με βάση τα σημερινά κριτήρια, ο κόσμος που συσπειρώνουν ως πελάτες θα πρέπει να έχει ήδη αρχίσει να πιστεύει ότι ο αγώνας της ΕΟΚΑ δεν πρέπει να ήταν καθόλου εθνικός, καθώς οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ δεν πωλούσαν ούτε δίσκους γραμμοφώνου, ούτε εφημερίδες, ούτε πλαστικά τσολιαδάκια, ούτε γύριζαν στα σπίτια ως πλασιέ βιβλίων (αφού δεν υπήρχαν οι τηλεοράσεις που σήμερα χρησιμοποιούν οι πλασιέ). Γιατί αυτά είναι που σήμερα έχει πλέον καθιερωθεί να ονομάζονται «εθνικός» και «πατριωτικός» αγώνας, δυστυχώς, μαζί βέβαια με την υποστήριξη της «εθνικής» μπάσκετ και ποδοσφαίρου και της Καλομοίρας, ενώ οι ιδέες της Εθνικής ανεξαρτησίας και της αυτοδιάθεσης θεωρούνται «εξτρεμισμός» κάποιων «ανύπαρκτων». Και κάποιοι μιλάνε για «Ελλάδα» και «Ελληνισμό» τη στιγμή που η ελληνικότητα στη γλώσσα τους, τον τρόπο γραφής τους και την κουλτούρα τους είναι υποδεέστερη από Αλβανού λαθρομετανάστη.


Από τα παραπάνω είναι σαφές ότι δεν υπάρχει κάποιος «πατριωτικός χώρος». Υπάρχει όμως υπό διαμόρφωση από εμάς και από άλλους συναγωνιστές ένας εθνικοεπαναστατικός αντικαπιταλιστικός χώρος που κάποια στιγμή πιστεύουμε θα μπορέσει να έχει και τη δική του ανοιχτή και καθαρή παρουσία και στίγμα στους δρόμους, τις γειτονιές, τους χώρους δουλειάς. Που αντί να πουλάει παραμύθια για την Αγιά Σοφιά τη στιγμή που δεν μπορούμε να ελευθερώσουμε ούτε τη γειτονιά μας, θα αγκαλιάσει την Ελληνική κοινωνία και τα προβλήματά της, τον Έλληνα μαθητή, φοιτητή και νέο .Που θα προβάλλει ξεκάθαρα ότι καμιά απολύτως πραγματικά πατριωτική και εθνική λύση δεν μπορεί να υπάρξει στα πλαίσια του καπιταλισμού, του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης των πολυεθνικών, που θα θέσει τις βάσεις για την ανάπτυξη ενός πραγματικού αντικαπιταλιστικού εθνικοεπαναστατικού κινήματος στη χώρα μας.


6) Ζούμε στο 2008. Ποιά πιστεύετε ότι είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα , αυτά στα οποία πρέπει να επικεντρωθεί η δράση των συνειδητοποιημένων Φυλετιστών και Κοινωνιστών ;


Αν κάποιος λέει ότι θέλει να αλλάξει αυτόν τον κόσμο και μάλιστα να τον φέρει σε «φυσική αρμονία» , γιατί αυτή είναι η θέση των Φυλετιστών και Κοινωνιστών, θα πρέπει πρώτα πρώτα να ξεκινήσει αποκτώντας φυσική αρμονία τόσο στον ίδιο τον εαυτό του όσο και στον πολιτικό χώρο που κινείται. Ο Φυλετισμός μιλά για μια επανάσταση που δεν έχει ως επίκεντρο το να αλλάξει μόνο την οικονομία, αλλά συνολικά τον τρόπο σκέψης, τις αξίες , τα ιδανικά και την πνευματικότητα της κοινωνίας, να ανατρέψει τον παρηκμασμένο σημερινό «δυτικό πολιτισμό» και να τον αντικαταστήσει με κάτι πολύ ανώτερο, που θα ανταποκρίνεται στις αληθινές ανάγκες και τη φύση του ανθρώπου, σε κάτι σύγχρονο που θα βασίζεται όμως στην προαιώνια αρμονία και αξίες που υπάρχουν στην παράδοση , την ιστορία και την ίδια τη βιολογική φύση της φυλής.


Για να μιλήσουμε λοιπόν για δράσεις Φυλετιστών και Κοινωνιστών και για τα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουν, πρέπει πρώτα να ξεκινήσουμε από το βασικότερο, που είναι η ίδια η ύπαρξη τέτοιων Φυλετιστών και Κοινωνιστών. Το γκρέμισμα του «δυτικού πολιτισμού» από τον πολιτισμό της φυσικής αρμονίας, της τιμής, της αρετής, της παράδοσης , του πραγματικού ηρωισμού, της αξιοπρέπειας και της αξιοκρατίας, μπορεί να προέλθει μόνο από χώρους που φέρουν αυτά τα στοιχεία και που πρέπει να λάμπουν ώστε να μπορούν να ξυπνήσουν και να φωτίσουν και τις συνειδήσεις , τα όνειρα και το μέλλον μεγάλου τμήματος της κοινωνίας , να δείξουν τη διέξοδο και την προοπτική από το βούρκο που αυτός ο κόσμος σήμερα βρίσκεται. Ομάδες που αντί για αυτά τα ιδανικά, περιέχουν πολιτιστικό και αντικατοπτρίζουν τον ηθικό πνευματικό και πάτο αυτού του κόσμου, όχι μόνο δεν μπορούν να εμπνεύσουν και να φωτίσουν τη συνείδηση κανενός, αλλά αντίθετα το μόνο που προκαλούν είναι η δημόσια και μαζική απέχθεια για τις φυλετικές και εθνοκοινωνικές ιδέες. Τέτοιες ομάδες που ψευδεπίγραφα εμφανίζονται να φέρουν τις ιδέες αυτές , έχουν ως αποτέλεσμα να νομίζει ο κόσμος ότι ο φυλετισμός και ο εθνοκοινωνισμός είναι κάτι που μοιάζει και σχετίζεται με τα ήθη, την πολιτική και τον τρόπο σκέψεις των χώρων αυτών. Έτσι εξαιτίας αυτών των ομάδων αυτών οι ιδέες μας αντί να τοποθετούνται συνείδηση του κόσμου δίπλα στον Ήλιο, τοποθετούνται στο μεγαλύτερο κοινωνικό πάτο, πολύ κάτω από το σημερινό μίζερο μικροαστικό πρότυπο υποκουλτούρας, εκεί δηλαδή που είναι το επίπεδο αυτών των ομάδων.


Το πρώτο λοιπόν και βασικότερο πρόβλημα είναι ότι σε μια κοινωνία που ο φυλετισμός και ο εθνοκοινωνισμός έχουν ταυτιστεί βαθειά με τέτοιες καταστάσεις, εμείς θα πρέπει να καταφέρουμε να αναδείξουμε την αυθεντικότητα των ιδεών μας και τη χαώδη διαφορά της από τις προβοκατόρικες απομιμήσεις και μαγαζάκια του συστήματος. Πρέπει να αναδείξουμε το ποιοι και γιατί κατασκευάζουν, αναδεικνύουν και τροφοδοτούν τέτοιες απομιμήσεις.


Ένα άλλο βασικό πρόβλημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε με τις δράσεις μας, είναι το πώς θα καταφέρουμε να επιφέρουμε ρήξεις στη συνολική στάση ζωής των πολιτών που έχουν πλέον ενσωματώσει βαθειά μέσα τους τις αστικές «αξίες» και «ιδανικά» της «ανοιχτής κοινωνίας» , όπως και τα πολιτιστικά και πνευματικά πρότυπα του λεγόμενου «δυτικού πολιτισμού» και του τρόπου ζωής του. Για να γίνει αυτό, πρέπει να γίνουμε ιδιαίτερα ικανοί στο να μπορέσουμε να αναδείξουμε απέναντι στο «αστικό» πρότυπο πολιτισμού, το δικό μας πρότυπο , το δικό μας πολιτισμό, τις δικές μας αξίες και τη δική μας στάση ζωής. Για να γίνει αυτό πρέπει να αναπτύξουμε πολύ περισσότερες δραστηριότητες που να αναδεικνύουν αυτά τα χαρακτηριστικά, να οργανώσουμε επίσης δραστηριότητες που φέρνουν τον άνθρωπο σε επαφή με τη φύση. Και όταν μας δοθεί η δυνατότητα , πρέπει να δημιουργήσουμε και εμείς στέκια νεολαίας με τέτοια χαρακτηριστικά και σε αυτή την κατεύθυνση μπορεί να βοηθήσει και η ιδέα των εθνοκοινωνικών καταλήψεων όπως αυτή της Casa Pound στην Ιταλία.


Ένα άλλο βασικό πρόβλημα είναι ότι σε μια κοινωνία που κυριαρχεί η ανεργία, η ανασφάλεια, οι άθλιες συνθήκες ζωής για την εργατική τάξη, η καταστροφή του περιβάλλοντος, θα πρέπει να μπορέσουμε να συσπειρώσουμε και να εκφράσουμε τις ανησυχίες και τις ανάγκες της νεολαίας , της εργατικής τάξης, των μικρών αυτοαπασχολούμενων, των λεγόμενων «λαϊκών στρωμάτων». Γι αυτό πρέπει να προβούμε σε δράσεις συμπαράστασης και ανάπτυξης των αγώνων που δίνουν τα λαϊκά στρώματα για τα δικαιώματά τους στην εργασία , την υγεία, την εκπαίδευση και τη ζωή. Να αναδείξουμε την προοπτική της λύσης όλων αυτών των προβλημάτων σε μια κοινωνία εθνοκοινωνική και αξιοκρατική και την ανάγκη ανάπτυξης αντικαπιταλιστικής πάλης που οδηγεί σε μια τέτοια κοινωνία. Παράλληλα πρέπει να μπορέσουμε να αναδείξουμε τις θέσεις μας και να προσπαθήσουμε να τραβήξουμε με το μέρος μας προσωπικότητες από τους χώρους των όποιων πραγματικών επιστημόνων, διανοούμενων και καλλιτεχνών υπάρχουν σήμερα.


Πρέπει επίσης να αντιπαραβάλλουμε το δικό μας κοινωνικό και αξιακό πρότυπο με τα πρότυπα της «ανοιχτής κοινωνίας» , τις ψεύτικες «ελευθερίες» των «ανοιχτών συνόρων» και του φιλελευθερισμού. Πρέπει να αναδείξουμε ότι η στήριξη στις πολιτικές της λαθρομετανάστευσης όχι μόνο δεν είναι «ανθρωπιστική» αλλά ότι είναι ότι πιο απάνθρωπο υπάρχει σήμερα στον πλανήτη. Πρέπει να αναδείξουμε ότι η πολιτικές της «δημοκρατίας» δεν περιέχουν την έννοια κάποιας ελευθερίας, αλλά αντίθετα περιέχουν την άρνηση κάθε πραγματικής ελευθερίας . Η «δημοκρατία» είναι το βασίλειο των καταπιεστών που λειτουργούν ως κοινωνικά παράσιτα, πατώντας πάνω στο «ηθικό δικαίωμα» που έχουν να ασκούν την καταπίεσή τους αφού αυτή «αποφασίσθηκε δημοκρατικά».


Οι δράσεις που ανοίγουν κεφάλια λαθρομεταναστών δεν αποτελούν κάποιες δράσεις αντιμετώπισης του προβλήματος της λαθρομετανάστευσης, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Αποτελούν προβοκάτσιες του κράτους και του παρακράτους που παρασύρει και στρατολογεί άτομα από το κοινωνικό περιθώριο για τέτοιες δράσεις. Οι δράσεις αυτές στη συνέχεια γίνονται το πρόσχημα του «ανθρωπισμού» για να αναπτυχθούν κινήματα υπέρ της λαθρομετανάστευσης και των «ανοιχτών συνόρων», όπως και κινήματα καταστολής των ιδεών μας όπως αυτά των συμμοριών “antifa”.


Πραγματικές δράσεις που μπορούν να αναδείξουν το πρόβλημα, είναι ανοιχτή παρέμβαση στην κόσμο με προκηρύξεις και παράθεση στοιχείων που δείχνουν τις πραγματικές συνέπειες της λαθρομετανάστευσης. Ανάλογα με το επίπεδο ανάπτυξης του κινήματός μας θα μπορούσαν να υπάρχουν και ποικίλες πολιτιστικές παρεμβάσεις και ανοιχτές εκδηλώσεις που να αναδεικνύουν τη διάσταση του προβλήματος και θα μπορούσαν να ξεκινάνε από τη χρήση μουσικών συγκροτημάτων και να φτάνουν μέχρι και με τη χρήση κάποιας ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας. Θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν και κάποιοι μετανάστες όπως πολιτικοί πρόσφυγες από χώρες που παλεύουν ενάντια στον Ιμπεριαλισμό και το Σιωνισμό και που συμμερίζονται τις εθνοφυλετικές ιδέες, και να μιλήσουν οι ίδιοι για το πώς βίωσαν οι ίδιοι της συνέπειες και την τραγική εμπειρία πολιτικής της λαθρομετανάστευσης και γιατί αυτή η πολιτική είναι πραγματικά απάνθρωπη. Αυτές είναι πραγματικές δράσεις που θα έκλειναν τα στόματα και θα έλιωναν τα επιχειρήματα νεοταξικής «αριστεράς» και «αντιεξουσιαστών», και είναι ακριβώς στο αντίθετο πνεύμα από τις προβοκατόρικες ενέργειες που προωθούν κάποιοι στο «χώρο».


Αντί για την εικόνα των ακροδεξιών παρέα με τα ΜΑΤ και τις ανακοινώσεις «αλληλεγγύης στην αστυνομία», εμείς προτιμάμε την προώθηση των ιδεών ρήξης με τις «αξίες» της «δημοκρατίας» σε συγκεντρώσεις έξω από κρατικές υπηρεσίες, υπουργεία και οργανισμούς.


7) Ποιά είναι η άποψη σας για τους "αντιεξουσιαστές" ;


Ο χώρος των λεγόμενων «αντιεξουσιαστών» με τα κεντρικά χαρακτηριστικά τα οποία φέρει σήμερα, άρχισε να διαμορφώνεται διεθνώς στα μέσα της δεκαετίας του '60. Αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε την εποχή του «ψυχρού πολέμου» από το ιμπεριαλιστικό μπλοκ των «ατλαντιστών» ως όπλο για την επικράτησή του απέναντι στο «ανατολικό μπλοκ». Φτιάχτηκε για να αποτελέσει το ένα από τα δύο κύρια ρεύματα για κοινωνικές ταραχές , διαδηλώσεις και μοχλό ανατροπής στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που ήλεγχε τότε ένας μπολσεβικισμός που επίσης είχε αρχίσει να κάνει άνοιγμα σε περισσότερο «φιλελεύθερες» ιδέες της «δύσης», ξεκινώντας από τις θέσεις Χρουτσόφ. Μαζί με αυτό το χώρο, εμφανίστηκε και τροφοδοτήθηκε από τους «ατλαντιστές» και ο δίδυμος χώρος του , αυτός των «ευρωκομμουνιστών» που στην Ελλάδα σήμερα εκφράζεται κυρίως μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ.


Ως υλικό για την κατασκευή και δημιουργία του «αντιεξουσιαστικού» χώρου χρησιμοποιήθηκε ο αναρχισμός του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα. Ήταν κατάλληλο υλικό, γιατί ενσωμάτωνε ήδη πολλές ιδέες του φιλελευθερισμού, που έρχονταν σε ρήξη με τις τότε λιγότερο φιλελεύθερες πολιτικές των μπολσεβίκων. Ο αναρχισμός του 19ου αιώνα ενσωμάτωνε την ιδέα της σύγκρουσης και ρήξης με το κράτος, το οποίο το εμφάνιζε ως ρίζα και αιτία κάθε κοινωνικής καταπίεσης. Η χρησιμοποίηση αυτής της ιδέας ταίριαζε άριστα σαν όπλο για να χτυπηθεί από τους «ατλαντιστές» ο κρατισμός των μπολσεβίκων τόσο εκ των έσω, μέσα στα ίδια τα κράτη του ανατολικού μπλοκ, όσο και σε τρίτες χώρες όπου υπήρχαν μπολσεβίκικα κινήματα που συγκρούονταν με τα συμφέροντα της «δύσης».


Ως υλικό για την κατασκευή του «ευρωκομμουνισμού» ή πιο απλά «ροζ αριστεράς» χρησιμοποιήθηκαν ιδέες της σοσιαλδημοκρατίας των τελών του 19ου και αρχών του 20ου αιώνα (Καούτσκι, Μπέμπελ) καθώς επίσης και πρόσωπα με πιο «ριζοσπαστικές» απόψεις που επηρέαζαν το χώρο της σοσιαλδημοκρατίας (Τρότσκι, Λούξεμπουργκ)


Οι πρώτες λοιπόν «επαναστάσεις» αυτού του είδους, ήταν ο Μάης του ‘68 και η αναφερόμενη «άνοιξη της Πράγας» επίσης το 1968. Η τελευταία συνδέεται λαθεμένα με την εξέγερση της Ουγγαρίας το 1956, καθώς στην εξέγερση της Ουγγαρίας υπήρχαν έντονα εθνοφυλετικά και εθνοκοινωνικά στοιχεία που εναντιώνονταν στο φιλελευθερισμού, ενώ η «άνοιξη της Πράγας» αποτελεί μια φιλελεύθερη εξέγερση όπως και την κύρια ιδεολογική αναφορά της «ροζ αριστεράς».


Κάποια από τα στοιχεία που είχαν οι δίδυμοι αυτοί χώροι τη δεκαετία του 60 οπότε και κατασκευάστηκαν, ήταν η προβολή της ιδέας της «ατομικής ελευθερίας» απέναντι στην ιδέα της «καταπίεσης» της από τη συλλογικότητα της «λαϊκής κοινότητας», η προβολή της ιδέας των «αυτοδιαχειριζόμενων παραγωγικών μονάδων» απέναντι στην ιδέα του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας, η ιδέα των «ανοιχτών συνόρων» που προβάλλονταν σε αντίθεση με το «τείχος του Βερολίνου», η ιδέα ανάγκης για «λιγότερο κράτος» , ενάντια στον κρατισμό του «ανατολικού μπλοκ», η ιδέα της «παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» από καθεστώτα που δεν αποδέχονταν το οικονομικό μοντέλο της «δύσης».


Ως «ανθρώπινα δικαιώματα» προσδιορίστηκαν μεταξύ πολλών άλλων παρομοίου τύπου, η «ελεύθερη» μετακίνηση μεταναστών από χώρα σε χώρα, η «ελευθερία» στο εμπόριο και την αγορά απέναντι στο κράτος, η «ελευθερία» των εφημερίδων των καναλιών και των πλουτοκρατών της «δύσης» να γράφουν και να λένε ότι θέλουν σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου χωρίς κανένα απολύτως κρατικό ή κοινωνικό έλεγχο, η ονομαζόμενη και ως «ελεύθερη διακίνηση ιδεών». «Ελεύθερη διακίνηση ιδεών» ονομάστηκε και η «ελευθερία» σε πράκτορες της «δύσης» να κινούνται σε χώρες που δεν ελέγχονταν από αυτούς και να δημιουργούν κοινωνικές ταραχές ή να προσπαθούν να ανατρέψουν κυβερνήσεις.


Όταν τα τέλη της δεκαετίας του '80 ήρθε η πτώση του «ανατολικού μπλοκ» , ο «αντιεξουσιαστικός» χώρος και η «ροζ αριστερά», απορρόφησαν μεγάλο κομμάτι τις μετάλλαξης του εναπομείναντος ήδη μεταλλαγμένου και περισσότερο «δυτικοποιημένου» και «φιλελευθεροποιημένου» μπολσεβικισμού και βρήκαν νέο ρόλο.


Η Νέα Τάξη , μετά την πτώση του «ανατολικού μπλοκ» μετάλλαξε και επαναδιαμόρφωσε τα δύο δίδυμα αυτά ρεύματα , των «αντιεξουσιαστών» και της «ροζ αριστεράς», για να τα χρησιμοποιήσει πλέον ως τον κύριο μηχανισμό επίθεσης ενάντια στα απομεινάρια των εθνικών κρατών, να επιβάλλει στη θέση τους κράτη «παραρτήματα» της ενιαίας παγκόσμιας διοίκησης, που θα ακολουθούν τις πολιτικές της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Τα ρεύματα των «αντιεξουσιαστών» και της «ροζ αριστεράς» που μεταλλάχθηκε σε νεοταξική αριστερά, έφτιαξαν και ζύμωσαν στη βάση της κοινωνίας το ιδεολογικό υπόστρωμα που ταυτίζονταν με τις θέσεις και τα συμφέρονταν της Νέας Τάξης. «Ανοιχτά σύνορα» για τις πολυεθνικές, λαθρομετανάστευση , διάλυση των πολιτισμών και των παραδόσεων, κατάργηση της εθνικής ανεξαρτησίας και αυτοδιάθεσης, όλες δηλαδή οι πολιτικές της κυρίαρχης παγκόσμιας εξουσίας μετατράπηκαν σε ... «λαϊκά αιτήματα» που «διεκδικούσαν» οι μάζες των εξουσιαζόμενων στις συγκεντρώσεις, τις πορείες και τις συγκρούσεις …


Στα τέλη του 19ου και αρχές του 20οι αιώνα, υπήρχαν ιδεολογικά οι υποστηρικτές της αστικής δημοκρατίας και συστήματος, ο αναρχισμός και ο μπολσεβικισμός υπήρξαν ως αυτόνομα κινηματικά ρεύματα των «μαζών». Ο αναρχισμός με αρκετά φιλελεύθερα στοιχεία, ο μπολσεβικισμός αποδεχόμενος αρκετά στοιχεία της Γαλλικής επανάστασης.


Σήμερα οι μεταλλάξεις των δύο παραπάνω χώρων, δηλαδή ο λεγόμενος «αντιεξουσιαστικός» χώρος και η νεοταξική «αριστερά», δεν αποτελούν αυτόνομα από τον καπιταλισμό ρεύματα. Χρησιμοποιούνται πλήρως από τον καπιταλισμό και μάλιστα είναι η αιχμή του δόρατος της Νέας Τάξης πραγμάτων. Πρέπει λοιπόν να είναι σαφές ότι μιλώντας για «αντιεξουσιαστές» δεν μιλάμε σήμερα για τον αναρχισμό του 19ου αιώνα, αλλά για ένα ιδεολογικό και κινηματικό ρεύμα του καπιταλισμού που φέρει την ιδεολογία της Νέας Τάξης. Μιλάμε για ένα ρεύμα που προήλθε και δημιουργήθηκε από την μεθοδευμένη και ελεγχόμενη μετάλλαξη και πλήρη σχεδόν ενσωμάτωση από το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα του αναρχικού ρεύματος. Και όταν μιλάμε για νεοταξική αριστερά, δεν εννοούμε το μπολσεβικισμό των αρχών του 20ου αιώνα που είχε αυτόνομη δική του δυναμική, αλλά για το προϊόν της μετάλλαξής μεγάλου μέρους του μπολσεβικισμού σε ρεύμα του καπιταλισμού και της Νέας Τάξης πραγμάτων.


Έτσι λοιπόν ο λεγόμενος «αντιεξουσιαστικός» χώρος έγινε τη δεκαετία του '90 μηχανισμός για χτύπημα των ελάχιστων πλέον στοιχείων εθνικής αυτοδιάθεσης που απέμειναν στα εθνικά κράτη, και την πλήρη μετάλλαξή τους σε περιφερειακές «αυτοδιοικήσεις» της Νέας Τάξης πραγμάτων. Έγινε επίσης ο χώρος που με τις ενέργειές του άρχισε να δίνει ισχυρό άλλοθι στην ενίσχυση των δυνάμεων καταστολής που πλέον ξεκίνησαν να έχουν «υπερεθνική» και όχι «εθνική» διάσταση και ρόλο.


Αυτός ο «αντιεξουσιαστικός» χώρος μαζί με τη νεοταξική αριστερά χρησιμοποιήθηκε από την ανατροπή του Μιλόσεβιτς στη Γιουγκοσλαβία, μέχρι τις διάφορες «πορτοκαλί επαναστάσεις» που γίνονται συνεχώς κυρίως σε διάφορες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Σε χώρες όπως η Βενεζουέλα και η Βολιβία, οι κυβερνήσεις έχουν τον έλεγχο και την υποστήριξη από τους συνδικαλισμένους εργάτες και μια αρκετά πιο φιλεργατική πολιτική από αυτή της αντιπολίτευσης. Έτσι είναι αρκετά δύσκολο να λειτουργήσει η μέθοδος των διαδηλώσεων με «εργατικές διεκδικήσεις» απέναντι στην κυβέρνηση και γι αυτό για τη δημιουργία ταραχών και αποσταθεροποίησης σε τέτοια καθεστώτα χρησιμοποιείται επίσης ο «αντιεξουσιαστικός» χώρος για να διεκδικήσει τα υποτιθέμενα .. «ανθρώπινα δικαιώματα» που η κυβέρνηση «παραβιάζει».


Αυτή η μέθοδος χρήσης των «αντιεξουσιαστών» που χρησιμοποίησαν οι «δυτικοί» ενάντια στους μπολσεβίκους παλαιότερα (π.χ. Ανατολική Γερμανία) και σε σοσιαλιστικές κυβερνήσεις αργότερα (π.χ. Μιλόσεβιτς), διευρύνθηκε και χρησιμοποιείται πλέον ανοιχτά για να ασκεί πιέσεις ή να ανατρέπει κυβερνήσεις οποιουδήποτε τύπου και μορφής, ακόμα και εντελώς καπιταλιστικές, αν αυτές οι κυβερνήσεις δεν ταυτίζονται απόλυτα με τα συμφέροντα του Αμερικάνικου ιμπεριαλιστικού πόλου. Πορτοκαλί «επαναστάσεις» απέναντι σε οποιονδήποτε και οτιδήποτε, ακόμα και αν στόχος δεν είναι η πτώση της κυβέρνησης αλλά ένα προσωρινό δυνατό χτύπημα της.


Στόχος κάποιες φορές δεν είναι η κυβέρνηση, αλλά η αποσταθεροποίηση και μερική καταστροφή της τοπικής οικονομίας με στόχο να διεισδύσουν στην τοπική αγορά τα Αμερικάνικα προϊόντα. Πορτοκαλί «επαναστάσεις» λοιπόν ακόμα και ως σαμποτάζ στη βάση ανταγωνιστικών οικονομικών κέντρων και παραγωγικών μονάδων. Πορτοκαλί «επαναστάσεις» επίσης για να πληγεί το εκλογικό ποσοστό μιας κυβέρνησης που κάνει οικονομικές συμφωνίες και με άλλα κέντρα (όπως Ρωσία, Κίνα) και να αντικατασταθεί «δημοκρατικά» στις επόμενες εκλογές με μια κυβέρνηση που να προσανατολίζεται περισσότερο στις οικονομικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ. Για το σκοπό αυτό βέβαια εκτός από πορτοκαλί «επαναστάσεις» επιστρατεύονται και άλλες μέθοδοι , όπως το χτύπημα κυβερνήσεων ή οικονομιών μέσω μαζικών πυρκαγιών, τρομοκρατικών χτυπημάτων, αλλά και η επιλογή και ανάδειξη ως μεγίστων «κυβερνητικών σκανδάλων» από κανάλια και εφημερίδες κάποιων από τα εκατοντάδες παρόμοια φαινόμενα που συμβαίνουν κάθε χρόνο και με οποιαδήποτε καπιταλιστική κυβέρνηση, καθώς είναι σύμφυτα με την εκμεταλλευτική φύση του καπιταλισμού, απλά δεν βλέπουν το ευρύτερο φως της δημοσιότητας.


Σε κάθε περίπτωση πάντως ένα τέτοιο ελεγχόμενο «αντιεξουσιαστικό» ρεύμα, αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα σύγχρονα όπλα της Νέας τάξης σε όλο τον πλανήτη. Εκτός από πορτοκαλί «επαναστάσεις» αναλαμβάνει και την καθημερινή ιδεολογική δουλειά και ζύμωση στην κοινωνία προβάλλοντας τα ιδεολογήματα της Νέας Τάξης. Και αναλαμβάνει να χτυπά κατασταλτικά και με χρήση φυσικής βίας στα πλαίσια του «αντιφασιστικού» ή «αντιρατσιστικού» του «αγώνα» τους όποιους «εχθρούς της ανοιχτής κοινωνίας» (η πολιτική πρόταση του Πόππερ παλιά και σήμερα του Σόρος), αμέσως μόλις εμφανίζονται και οπουδήποτε και αν εμφανίζονται.


Οι χώροι αυτοί , μαζί με την ακροδεξιά, προβάλλονται σήμερα ως οι μοναδικές «εναλλακτικές» «λύσεις» «απέναντι στο σύστημα», και έτσι καταφέρνουν και προσελκύουν μεγάλο κομμάτι της νεολαίας που ψάχνει να βρει μια διέξοδο από τη σημερινή κατάσταση που δεν την εκφράζει. Μόνο που αντί για «διέξοδο», φθάνει στο σημείο να υπηρετεί το ίδιο το σύστημα και τους σχεδιασμούς του και μάλιστα στην πιο ακραία τους μορφή. Ο απεγκλωβισμός της νεολαίας από τους χώρους αυτούς δε μπορεί και δεν πρόκειται να γίνει ποτέ μέσα από οδομαχίες όπως ισχυρίζονται κάποιοι. Χρειάζεται πολύ υπομονή και μεθοδική δουλειά, χρειάζεται να διαμορφωθεί και να δυναμώσει ένα διακριτό αντικαπιταλιστικό εθνικοεπαναστατικό αντικαπιταλιστικό ρεύμα που μέσα από την μεθοδική παρέμβαση και διακριτή του παρουσία , διακριτή και από τα κοινωνικά καταδικασμένα ναυάγια και απολιθώματα της ακροδεξιάς, θα μπορέσει σταδιακά να δείξει το δρόμο.


8) Χρησιμοποιείτε συχνά τον όρο "γαλανόλευκη antifa". Τί εννοείτε με αυτό ;


Η αστική ακροδεξιά, ως γνωστό, λειτουργεί σήμερα έχοντας ως σύμβολο την υπεράσπιση ενός αντεθνικού στην πραγματικότητα κράτους, ενός νεοταξικού παραρτήματος. Με βάση αυτό , έχει αναπτυχθεί σήμερα στην Ελλάδα, από τους κύκλους της ακροδεξιάς , ένα σύνθετο και πολύμορφο δίκτυο το οποίο προσπαθεί να πατάξει όσους δεν αποδέχονται αυτού του είδους το αντεθνικό «δημοκρατικό» κράτος και τους μηχανισμούς του. Προσπαθεί να πατάξει όσους αρνούνται να ελεγχθούν , να ενσωματωθούν στους ακροδεξιούς χώρους και να υποταχθούν σε παρακρατικούς σχεδιασμούς. Το ιδεολογικό υπόβαθρο που πατάει όλη αυτή η προσπάθεια είναι το να χαρακτηρίζουν ως «φασίστες» όσους αντιστέκονται στον καπιταλισμό και σε αυτό το αντεθνικό κράτος μαριονέτα, όπως και «επικίνδυνους για την εθνική ασφάλεια». «Εθνική ασφάλεια» οι ακροδεξιοί αποκαλούν την ασφάλεια διατήρησης της εξουσίας αυτού του νεοταξικού κράτους μαριονέτα απέναντι σε πραγματικά εθνικοεπαναστατικά κινήματα.


Ακροδεξιές οργανώσεις στέλνουν λοιπόν άτομα σε διάφορες ανεξέλεγκτες από το κράτος εθνικοεπαναστατικές ομάδες, με σκοπό να τις ελέγξουν ή αλλιώς να τις προβοκάρουν και να τις διαλύσουν. Υπάρχει ένα δίκτυο πληροφοριών , που μεταφέρονται άμεσα από την κάθε τοπική πηγή «ρουφιάνων» σε συγκεκριμένο «κέντρο συντονισμού» και αξιοποιούνται με κάθε δυνατό τρόπο, όπως για το σχεδιασμό προβοκάτσιας. Υπάρχει επίσης από το συγκεκριμένο δίκτυο σχεδόν πλήρες φακέλωμα του εθνικοεπαναστατικού «χώρου» , τον οποίο και θεωρούν επικίνδυνο για την «εθνική ασφάλεια». Υπάρχει επίσης ανταλλαγή πληροφοριών από το ακροδεξιό κέντρο αυτό και με την ίδια την ασφάλεια όπως και με άλλες κρατικές υπηρεσίες. Σκοπός τους δεν είναι η ανάπτυξη, αλλά η πάταξη κάθε ανεξέλεγκτης από το κράτος εθνικοεπαναστατικής ομάδας.


Για το σκοπό αυτό προσπαθούν να ελέγξουν ή να εκδίδουν οι ίδιοι μέχρι και «εθνικοσοσιαλιστικά» «ανένταχτα» περιοδικά ή να φτιάχνουν και δήθεν «ανένταχτους» «εθνικοσοσιαλιστικούς» πυρήνες, για να τους χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια για να διαλύσουν τις μη ελεγχόμενες από το κράτος ομάδες. Σε τέτοιες προσπάθειες προσπαθούν να παρασύρουν και άτομα του περιθωρίου, τα οποία και «ενημερώνουν» ότι οι ομάδες που σκοπεύουν να διαλύσουν είναι δήθεν «διεθνιστές», «μπολσεβίκοι» , «στημένοι» από διάφορες οργανώσεις, «ομοφυλόφιλοι» , ή οτιδήποτε άλλο. Έχει λοιπόν αρχίσει να διαμορφώνεται και ένα δίκτυο ακροδεξιάς και περιθωριακής τρομοκρατίας ενάντια στις μη ελεγχόμενες από το κράτος εθνικοεπαναστατικές ομάδες, που η παρακρατική ακροδεξιά χαρακτηρίζει «φασίστες» που πρέπει να «διαλυθούν».


Από το ίδιο δίκτυο γίνονται επίσης οργανωμένες και συντονισμένες προσπάθειες να πληγεί οποιοσδήποτε απειλεί την «εθνική ασφάλεια» της … κυβέρνησης, με συνεχείς αναφορές που επιτίθενται στους «φασίστες», και παράθεση δίπλα της γαλανόλευκης σημαίας. Ακροδεξιά εφημερίδα για παράδειγμα, καταδίκασε ανοιχτά τους Ιταλούς συναγωνιστές του μαθητικού κινήματος της Casa Pound , γράφοντας για «τραμπούκους φασίστες» κλπ. Άτομα που συνδέονται με την εφημερίδα αυτή διατηρούν ιστοσελίδες όπου γράφουν φράσεις όπως «σκατά στους φασίστες» κλπ. Υπάρχει πλήθος πλέον τέτοιων ιστοσελίδων και κάνουν ότι μπορούν για να φτιαχτούν και νέες. Παράλληλα έχουν συμφωνήσει , σε ότι άρθρα γράφουν για τους «αντιεξουσιαστές» , να τους χαρακτηρίζουν και ως «φασίστες». Δημοσιεύουν τέτοια άρθρα και σε ιστοσελίδες πολύ μεγάλης επισκεψιμότητας, προσπαθώντας να περάσουν υποσυνείδητα το μήνυμα στους αναγνώστες και τελικά να το μετατρέψουν σε κοινή πεποίθηση όλως ότι ο «αντιεξουσιαστικός χώρος» ταυτίζεται με τα εθνικοεπαναστατικά αντικαπιταλιστικά ρεύματα γιατί είναι όλοι «φασίστες» και στο συμπέρασμα ότι το όλο πρόβλημα σήμερα δεν είναι παρά η ανάπτυξη του «φασισμού» που «πρέπει να χτυπηθεί», ακόμα και μέσω της κρατικής καταστολής.


Στον Μαύρο Κρίνο συμμετέχουν συναγωνιστές νεότεροι και παλαιότεροι, από διάφορες πόλεις, περιοχές της Ελλάδας και χρόνια δραστηριοποίησης στο χώρο. Όσοι έχουν κάνει τώρα ή στο παρελθόν προσπάθειες δημιουργίας κάποιας αυτόνομης ομάδας και ανάπτυξη δράσεων, αναφέρουν ότι ο κύριος πόλεμος που δέχτηκαν δεν προέρχονταν από την παραδοσιακή “antifa” , αλλά από το συγκεκριμένο δίκτυο ακροδεξιών παρακρατικών, το οποίο και ονόμασαν “γαλανόλευκη antifa”.


Οι απόψεις της “γαλανόλευκης antifa” δεν εκφράζονται όμως μόνο από το συγκεκριμένο δίκτυο, αλλά πλέον έχουν μεταδοθεί και διαδοθεί αρκετά, και έχουν βρει ευρύτερη απήχηση στη βάση και σε στελέχη κομμάτων και ομάδων του «πατριωτικού» και «εθνικού» χώρου.


Το δίκτυο αυτό ιδεολογικά τοποθετείται ανοιχτά υπέρ της «συμμαχίας» με τον Αμερικάνικο παράγοντα στην Ελλάδα και μεταξύ άλλων φροντίζει να παρεμβαίνει και σε διάφορες δίκες εθνικιστών όλου του φάσματος, μέχρι και πρόσφατες δίκες πολύ γνωστών προσωπικοτήτων, γράφοντας συνθήματα όπως «κρεμάλα στους δικαστές» και ζωγραφίζοντας σβάστικες έξω από τα δικαστήρια την προηγούμενη μέρα της κάθε δίκης, με σκοπό να προκαλέσει τους δικαστές και την κοινή γνώμη και να επιβαρύνει τη θέση των κατηγορουμένων. Η «γαλανόλευκη antifa» εμφανίζεται λοιπόν άλλοτε με «νεοναζιστικό» , άλλοτε με ακροδεξιό , άλλοτε με «αντιφασιστικό» προσωπείο, ενώ έχει εμφανιστεί ακόμη και με «αριστερό πατριωτικό» προσωπείο …


9) Σε τι έγκειται η ονομασία "Αυτόνομη Κίνηση" ; Σε τι κοινό απευθύνεστε ;


Ο Μαύρος Κρίνος, είναι «Αυτόνομη Κίνηση», καθώς δεν έχει καταστατικό και κάποια οργανωμένη με βάση αυτό το καταστατικό δομή. Δεν έχει «στελέχη» , εκλεγμένα ή διορισμένα, δεν αποτελεί νομικό πρόσωπο και δεν έχει ιδιοκτησιακά στοιχεία. Δεν έχει μαγαζιά να πουλάει οτιδήποτε , διατηρεί κάποια ιστολόγια και κάποια μη κερδοσκοπικά αυτόνομα έντυπα , μοιράζει δωρεάν τα cd του, και αντίθετα με κάποιες εφημερίδες δεν εμπορεύεται να «πουλήσει» τις ψήφους τον αναγνωστών του πότε στον ένα και πότε στον άλλο πολιτικάντη όποτε έχουμε εκλογές.


Δεν έχουμε κανένα ιδεολογικό φετιχισμό με την «αυτονομία» και δεν είμαστε ενάντια σε οργανωμένες με άλλους τρόπους ομάδες. Ο λόγος που επιλέξαμε την αυτόνομη συσπείρωση και δράση είναι ότι μας εξυπηρετεί πολύ καλύτερα και ταιριάζει στις ανάγκες και τα χαρακτηριστικά της συσπείρωσής μας στις παρούσες συνθήκες. Έχουμε δημοσιεύσει, εξηγήσει και παραθέσει αναλυτικά στην ιστοσελίδα μας.



Κάποιοι από τους λόγους αυτούς είναι ότι:


Η μέθοδος αυτή βοηθά καλύτερα να συνυπάρξουν και να συνεργαστούν άτομα και ομάδες με διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες. Εμποδίζει σε μεγάλο βαθμό τη χαρτογράφηση και το φακέλωμα των συναγωνιστών μας από διάφορους που με αυτό το σκοπό προσπαθούν να διεισδύσουν στην κίνηση. Ευνοεί την ανάπτυξη της ατομικής πρωτοβουλίας και σκέψης σε αντίθεση με τα μοντέλα οργανωμένων «αφισοκολλητών» ή εκτελεστών εντολών. Είναι εντυπωσιακό το ότι κάποια άτομα που έχουν παραμείνει αρκετά χρόνια στο μοντέλο δράσεις κάποιων οργανώσεων/μαγαζιών που πνίγουν κάθε ατομική πρωτοβουλία για να μπορεί να παζαρεύει και να αλλάζει τη «γραμμή» συνεχώς ανεξέλεγκτος ο «αρχηγός», όταν αποχωρούν από αυτούς τους χώρους δυσκολεύονται ιδιαίτερα στην αρχή να σκεφτούν και να οργανώσουν οτιδήποτε. Διότι κάποιες οργανώσεις αντί να προσπαθούν να ωθήσουν το άτομο να αυτοβελτιώνεται , να εξελίσσεται και να μπορεί να προσφέρει περισσότερα στην υπόθεση του κινήματος, πετυχαίνουν να κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Να πάρουν άτομα σκεπτόμενα με όρεξη για δουλειά και να τα αδρανοποιήσουν, μετατρέποντάς τα σε απλούς ψηφοφόρους, χειροκροτητές ή αφισοκολλητές.


Το κοινό στο οποίο απευθυνόμαστε είναι όλοι ανεξαιρέτως οι σκεπτόμενοι άνθρωποι που η συνείδηση τους δεν έχει αλλοιωθεί τελείως από το σύστημα και από τα διάφορα ιδεολογήματα που καλλιεργεί. Αυτοί που ξέρουν να ονειρεύονται και να βλέπουν σαν πραγματική και ρεαλιστική λύση την επαναστατική ρήξη με το καπιταλιστικό εποικοδόμημα, τις «αξίες» και την υποκουλτούρα του και την απελευθέρωση των εθνών από το ζυγό της Νέας Τάξης πραγμάτων.


10) Πού δραστηριοποιείται σήμερα ο Μαύρος Κρίνος ; Πώς μπορεί να έρθει κάποιος σε επικοινωνία μαζί σας και γιατί να έρθει σ' εσάς και να μην πάει σε κάποιον άλλο φορέα του "χώρου" ;


Ο Μαύρος Κρίνος έχει αναπτύξει δράσεις σε Αθήνα, Πειραιά, Πάτρα, Ηράκλειο, Ρέθυμνο, Τρίπολη, Ναύπλιο, Τρίκαλα , Λάρισα και Λευκωσία. Υπάρχουν συναγωνιστές όπως και φίλοι σε αρκετές άλλες πόλεις της Ελλάδας, όπου αναμένουμε να αναπτυχθούν επίσης δράσεις στο μέλλον. Η επικοινωνία μαζί μας μπορεί να γίνει μέσω του τηλεφώνου (6930-87650) , με επικοινωνία μέσω του e-mail mavros_krinos@yahoo.gr , μέσω του φόρουμ του Μαύρου Κρίνου, ή κατευθείαν με συντρόφους στις διάφορες πόλεις και πυρήνες.


Βλέπουμε θετικά και ως συναγωνιστές και άλλες ομάδες του «χώρου» με τις οποίες έχουμε παρόμοιους στόχους και οράματα, και θα βλέπαμε θετικά και όχι ανταγωνιστικά τη δημιουργία και άλλων ομάδων σε τέτοια κατεύθυνση όπως αυτή που περιγράψαμε στις ερωτήσεις στη συνέντευξη αυτή, με στόχο τη δημιουργία ενός ενιαίου εθνικοεπαναστικού αντικαπιταλιστικού μετώπου παρέμβασης και δράσης που θα κινείται πέρα από τις λογικές του κοινοβουλευτισμού και πέρα και από τις λογικές μαγαζιών όπως και της ακροδεξιάς.


Προτείνουμε ανεπιφύλακτα στον αναγνώστη να συσπειρωθεί σε κάποιον φορέα με τέτοια στοιχεία όπως αυτά που θέλουμε να αναδείξουμε εμείς και όχι σε ομάδες που ανακυκλώνουν διάφορες προβληματικές καταστάσεις όπως αυτές που επίσης περιγράψαμε στις ερωτήσεις της συνέντευξης. Τις θέσεις μας τις αναλύσαμε αρκετά και αναλυτικά και μπορεί κάποιος να σχηματίσει από αυτές μια γνώμη κατά πόσον βρίσκει μαζί μας κοινά στοιχεία ή όχι.


Κάποιοι παραπέρα λόγοι να έρθει κανείς σε εμάς συγκριτικά με κάποιες από τις άλλες ομάδες του χώρου (δεν θεωρούμε όμως ότι είμαστε οι μόνοι που έχουμε αυτά τα στοιχεία) είναι και οι εξής:


-Σε εμάς θα βρει συντρόφους, φίλους και συναγωνιστές, και όχι «αφεντικά» «μαγαζιών» που θα τον αντιμετωπίζουν είτε ως πελάτη , είτε θα τον μετράνε ως αριθμό κάθε φορά που θα πουλάνε την ψήφο τους στον ένα και τον άλλο πολιτικάντη , με ανταλλακτική αξία των αριθμό των ατόμων που ελέγχουν και έχουν οργανώσει. Θεωρούμε σημαντική την ανάπτυξη των σχέσεων πραγματικής συντροφικότητας, και την συντροφική υποστήριξη των υπολοίπων σε κάθε μέλος ή φίλο της κίνησης σε όποιον τομέα της ζωής του τη χρειαστεί.


- Σε εμάς θα βρει ένα διαφορετικό ήθος, ύφος, πολιτισμό και στάση ζωής τόσο από την καθεστωτική υποκουλτούρα που υπάρχει παντού γύρω μας, όσο και από τα διάφορα «εθνικά» «μαγαζάκια» και ακροδεξιούς χώρους. Ένα από τα συνθήματά μας είναι «αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια, αντίσταση». Θέλουμε να κάνουμε τις ιδέες μας ευρύτερα γνωστές, όμως η κίνησή μας δεν αποσκοπεί να οργανώσει κανένα «μαζάνθρωπο» , αλλά συναγωνιστές πραγματικά συνειδητοποιημένους και άξιους, με διάθεση για δουλειά και για συνεχή προσπάθεια αυτοβελτίωσης.


- Αντίθετα με ότι συμβαίνει σε άλλες ομάδες, στη δική μας κίνηση δε συμμετέχουν ασφαλίτες , ΜΑΤατζήδες και άτομα που συνδέονται με μυστικές υπηρεσίες. Στις συγκεντρώσεις μας δεν βγαίνουν ασφαλίτες από περιπολικά για να τραβάνε και να καταγράφουν ένα ένα τα μέλη μας με βιντεοκάμερα και μάλιστα με πλήρη γνώση και ανοχή των διοργανωτών που να λένε «ψυχραιμία παιδιά, δε συμβαίνει τίποτα, αφήστε τους να κάνουν τη δουλειά τους».


- Δε συμμετέχουμε και δε διοργανώνουμε δράσεις όπως απρόκλητες επιθέσεις σε λαθρομετανάστες και σε «αριστερούς» ούτε γενικώς χουλιγκανίστικες ενέργειες που δεν αποφέρουν τίποτε θετικό αλλά χρησιμοποιούνται από το σύστημα για να στρέφουν τον κόσμο εναντίον των ιδεών μας. Δεν δεχόμαστε, δεν υπάρχει και δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει στην κίνησή μας κανένα άτομο που να έχει τέτοιου είδους σκεπτικό. Όμως ούτε καταδικάζουμε «κάθε βία», ούτε αποκλείουμε τη χρήση της όταν πρέπει και εκεί που πρέπει, ούτε όμως έχουμε κάποιο φετιχισμό με τη βία.


11) Κλείνοντας θα θέλαμε να μας πείτε την γνώμη σας για το ιστολόγιο "ΗΛΙΟΦΟΡΟΣ". Πώς σας φαίνονται τα κείμενα που αναρτούμε και η εν γένει θεματολογία μας ;


Το ιστολόγιο «Ηλιοφόρος» είναι αισθητικά αρκετά ευπαρουσίαστο, ενώ το ιδεολογικό στίγμα του όπως το παρουσιάζει στη δεξιά στήλη του με την παράθεση προσωπικοτήτων και φράσεων, βρίσκεται ιδιαίτερα κοντά στις δικές μας απόψεις. Τα κείμενα που δημοσιεύετε και είναι του «Ηλιοφόρου» είναι τα περισσότερα εξαιρετικά, έχουν έντονο το στοιχείο της αυθεντικότητας προθέσεων και ιδεών. Γενικά τα θέματα του ιστολογίου τα βρίσκουμε ενδιαφέροντα. Αρκετά από τα ολόκληρα βιβλία και κείμενα που έχετε παραθέσει επίσης στη στήλη «βιβλιοθήκη» τα βρίσκουμε εξαιρετικά. Υπάρχουν σύνδεσμοι σε αρκετές ελληνόφωνες και ξένες ιστοσελίδες, αυτό είναι χρήσιμο για τον επισκέπτη της ιστοσελίδας να έχει ένα σύντομο ευρετήριο σε μεγάλο πλήθος από αξιόλογες και ενδιαφέρουσες ιστοσελίδες που εκφράζουν ιδιαίτερα τις ιδέες μας , όπως και σε μερικές που δεν τις θεωρούμε αξιόλογες αλλά έχουν υψηλή επισκεψιμότητα ή άλλου είδους ενδιαφέρον. Το ιστολόγιο σίγουρα διατηρεί ένα πλουραλιστικό χαρακτήρα και έτσι κόσμος από πολλές διαφορετικές ομάδες και οργανώσεις μπορεί να βρίσκει σε αυτό στοιχεία που να του αρέσουν και να τον εκφράζουν. Αποτελεί μέχρι στιγμής μια πολύ καλή προσπάθεια και σας αξίζουν συγχαρητήρια.

Θα δεχθείτε σίγουρα έντονες πιέσεις από κάποιους λίγους που δεν θέλουν να ακούγεται η άποψή μας, και πιέζουν όσους βάζουν θέματα που έχουν σχέση με εμάς να τα απομακρύνουν.


Χαμένος ο κόπος τους, καθώς στο ιστολόγιο μας έχουμε πλέον από 400 έως 600 διαφορετικούς επισκέπτες καθημερινά και μεγάλο πλήθος θετικών μηνυμάτων. Ευχαριστούμε θερμά για τη δημοσίευση αυτής της συνέντευξης στο ιστολόγιο «Ηλιοφόρος» το οποίο πιστεύουμε ότι μπορεί να συμβάλλει αρκετά στο διάλογο και στην καλύτερη ανταλλαγή απόψεων μεταξύ διαφόρων ομάδων και ατόμων που βλέπουν θετικά τις εθνοφυλετικές και εθνοκοινωνικές επαναστατικές ιδέες.


Ευχαριστούμε πολύ!

Οι διαδικτυακοί clowns της omnia sunt communia ξαναχτυπούν !


Για άλλη μια φορά του μακρύ χέρι του κράτους και του παρακράτους που ονομάζεται antifa ! μας προσφέρει απίστευτες στιγμές γέλιου ... πάντα μέσω του διαδικτύου , διότι στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι αλλιώς.


Πρόσφατα 15 άτομα ανάμεσα τους 6 νεαρής ηλικίας , και όλοι τους γνωστά λαμόγια προσπάθησαν να προκαλέσουν σύντροφο της συντακτικής μας ομάδας σε κλειστό χώρο σε εκδήλωση άσχετη με πολιτικές κατευθύνσεις , όμως είναι τόσο γελοίοι που δεν κατάφεραν το παραμικρό.


Κορυφαία στιγμή όταν ο σύντροφος μόνος του στην κυριολεξία «πρότεινε» σε μέλη της antifa ! να τα «πούνε» έξω «ιδιαιτέρως» χωρίς κάποιοι άσχετοι να είναι στην μέση «και να λύσουν τους λογαριασμούς άμεσα» αλλά όλοι οι σκληροί «αντιφάδες» αρνήθηκαν ... και παρέμειναν στον κλειστό χώρο για περισσότερη από μια ώρα ... μέχρι να απομακρυνθεί ο σύντροφος μας.


Με αφορμή παλαιότερο δημοσίευμα μας στο blog τους ανάρτησαν ένα νέο κείμενο ως απάντηση σε αυτά που γράψαμε !


Το συγκεκριμένο κείμενο έχει μάλλον γραφτεί από το ίδιο άτομο που έγραψε και το προηγούμενο. Ανάμεσα στις ανορθόγραφες προτάσεις και τα συντακτικά λάθη λαμβάνει μέρος ένα λεκτικό παραλήρημα που το λιγότερο που μας προκαλεί είναι γέλιο !


Θα απαντήσουμε και σε αυτό το νέο κείμενο των clowns πολύ σύντομα.


Έως τότε μπορείτε να γελάσετε με το θράσος τους στον παρακάτω σύνδεσμο :


http://omniasuntcommunianetcollective.blogspot.com/2009/07/blog-post_4981.html

Red Shirts are marching on !



Επίθεση υποστηρικτών του προέδρου Chavez σε γραφείο αντιπολιτευόμενου γερουσιαστή εβραϊκής καταγωγής ...





Οι φωτογραφίες μιλάνε από μόνες τους !

Απεβίωσε ο «βασιλιάς της ποπ». Τι πλήγμα για την ανθρωπότητα !

Πέθανε ο «σούπερ σταρ». Ο Αμερικανός ποπ τραγουδιστής Μάικλ Τζάκσον. Χαλασμός παγκοσμίως. Σεισμός στα «μίντια». Σοκαρισμένοι δηλώνουν εκατοντάδες άλλοι «αστέρες». Θρηνούν εκατομμύρια θαυμαστές.


Είναι όμως και μερικοί ξεροκέφαλοι. Οπισθοδρομικοί. Που δεν ήταν ποτέ «ιν». Που δεν σοκαρίστηκαν. Που δεν θρηνούν. Μέσα σ’ αυτούς κι εγώ.




Δεν γουστάρω τους βασιλιάδες. Ούτε την ποπ.


Λυπάμαι για την απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής. Αλλά τίποτε περισσότερο.


Συμπαθάτε με, αλλά δεν έχω τέτοια ινδάλματα. Δισεκατομμυριούχοι, «εκκεντρικοί» και «χλιδάτοι» αοιδοί, ηθοποιοί και αθλητές δεν μου λένε απολύτως τίποτα. Το αντίθετο μάλιστα. Τους σιχαίνομαι. Ειδικά τους πρώτους.


Ερμαφρόδιτοι, γκέι και λεσβίες (όχι ότι οι στρέιτ πάνε πίσω), τσούλες, λολίτες, ζιγκολάκια, παιδεραστές και πάει λέγοντας. Σιλικόνη και πλαστικές. Φανταχτερά ρούχα, τρελές κομμώσεις, στρας και λαμέ, φτερά και πούπουλα, πολύχρωμα φώτα, καπνοί κτλ. Προκαλούν για να πουλήσουν. Γυναίκες φιλιούνται στο στόμα επί σκηνής, άλλες ημίγυμνες (προσεχώς ολόγυμνες;), αγοράκια με γόβες, μαύροι ασπρίζουν κτλ κτλ. Επιδειξιομανείς, ναρκομανείς, σεξομανείς, αλκοολικοί, ακόλαστοι, αλιτήριοι. Αλαζόνες, αναιδείς, αγράμματοι, σπάταλοι. Κάνουν «τρέλες» (sic), «πέφτουν σε λάθη» (ξανά sic) και «ζουν με τα πάθη τους» (ξανά-μανά sic). Λένε εύπεπτα τραγουδάκια με ηλίθιους στίχους (π.χ Billy Jean said I’m the one, but the child is not my son) και κερδίζουν ένα σκασμό λεφτά. Περιφέρουν το σαρκίο τους σε δεξιώσεις, πάρτι, κλαμπ, κοσμικές συγκεντρώσεις και τους λατρεύουν. Λένε τη μαλακία τους και τους χειροκροτούν.


Όλη τους η ζωή ελέγχεται από ατζέντηδες και εταιρείες. Μάρκετινγκ και διαφήμιση. Παπαράτσι και έντυπα. Πουλάνε και το σκατό τους. Κάθε «χιτ» και χρυσωρυχείο. Κάθε εμφάνιση και χρήμα. Κάθε συναυλία και πακτωλός. Βιομηχανοποιημένη διασκέδαση. Big business. Money, sex, drugs and glamour. Αμοραλισμός εις την τετάρτη.


Αν είναι κάποιοι άξιοι θρήνου (τουλάχιστον λύπησης), αυτοί είναι οι οπαδοί τής ποπ. Και κυρίως οι πάμπολλοι μαλάκες. Οι άνεργοι και οι μεροκαματιάρηδες. Που ψωμολυσσάνε ή σκοτώνονται για τρείς κι εξήντα, αλλά η ποπ-ποπ. Που εκστασιάζονται με τους «θεούς». Που τους πιάνει υστερία όταν το «είδωλο» χτυπιέται στη σκηνή τίγκα στην κόκα. Που τρέχουν ν’ αγοράσουν το νέο «μάξι-σινγκλ» κι ας κοστίζει όσο ένα μεροκάματο. Που πληρώνουν 100 ευρώ για ένα εισιτήριο συναυλίας. Που ξέρουν τι χρώμα στρινγκ φοράει η κάθε πουτανοφωνάρα (αν φοράει) και τον κατάλογο των γκόμενών της αλφαβητικά, αλλά όχι τα εργασιακά τους δικαιώματα. Αυτοί στους οποίους τα χώνει χοντρά (και σωστά) το σύνθημα «πέντε μέρες τρως το αγγούρι και στο κλαμπ το παίζεις μούρη» (ν’ αγιάσει το χέρι αυτού που το ‘γραψε στον τοίχο). Αυτοί που θαυμάζουν τους ανήθικους. Αυτοί που θεοποιούν ανθρωπάκια κατώτερα από τους ίδιους. Οι φτωχοί που στηρίζουν τους πλούσιους (εκτός των άλλων και οικονομικά!). Οι φουκαράδες που προσκυνάνε τους «φελλούς».


Είναι λοιπόν τρομερό. Αυτός που δημιουργεί τα προβλήματα (φτώχεια, ανεργία, πείνα, δυστυχία, μοναξιά, αλλοτρίωση), δηλαδή ο συρφετός των αιμοσταγών κεφαλαιοκρατών (μόνος σκοπός του το υπερκέρδος), εμφανίζεται μασκαρεμένος και προτείνει λύση για το «πώς θα τα ξεχάσουμε». Μας προτρέπει «να περνάμε καλά» (τι χυδαία παραίνεση). Μέσω της διασκέδασης που ελέγχει αυτός φυσικά! (ερευνήστε π.χ σε ποιους ανήκουν οι δισκογραφικές εταιρείες). Μέσω σκουπιδιών με περιτύλιγμα «τέχνης». Μέσω του σταρ-σύστεμ και της σόου μπιζ, που αποτελούν αναπόσπαστα κομμάτια του ίδιου συστήματος που μας ρουφάει το μεδούλι! Μέσω της βιομηχανίας μουσικής-θεάματος, που δεν είναι παρά ένας κλάδος του αισχρού καπιταλισμού που μας ποδοπατεί! Για να μας τα πάρει και από ‘κει! Για να ξεφύγουμε από τη ζοφερή πραγματικότητα που μας έχει βυθίσει, μας οδηγεί στην εικονική πραγματικότητα που δημιούργησε (και εκμεταλλεύεται πανέξυπνα) ο ίδιος! Μας έκλεψε και για να ξεπεράσουμε το σοκ της κλοπής, πρέπει να του δώσουμε κι αυτά που δεν μπόρεσε να κλέψει! Μας δηλητηρίασε και για αντίδοτο μας προσφέρει πάλι δηλητήριο! Εύγεστο, αρωματικό, αλλά δηλητήριο!


Σ’ αυτούς τους χαχόλους, τους ταλαίπωρους μεν, αλλά οπαδούς της ποπ-κουλτούρας των αφεντικών, αφιερώνω τους παρακάτω στίχους, από το λογοκριμένο τραγούδι «Money for Nothing» των Dire Straights (δίσκος Brothers in Arms, 1985):


«… Get your money for nothin' get your chicks for free ...

... See the little faggot with the earring and the makeup?
Yeah buddy that's his own hair
That little faggot got his own jet airplane



That little faggot he's a millionaire


We gotta install microwave ovens
Custom kitchens deliveries
We gotta move these refrigerators
We gotta move these colour TV's



I shoulda learned to play the guitar

I shoulda learned to play them drums …»


http://aristidisdikaios.blogspot.com/2009/06/blog-post_28.html