Τιμή να είσαι Φασιστής! "Όπου η Δημοκρατία επεμβαίνει η Πατρίδα πεθαίνει!"


του Επίστρατου


Καιρός να μιλήσουμε με απύθμενο θράσος στα μούτρα του δημοκρατικού καθωσπρεπισμού, καιρός να φτύσουμε στα μούτρα την δημοκρατική «ηθική» που «βρωμάει κολπίτιδα» εξάλλου μια άρρωστη πουτάνα είναι η δημοκρατία ... για να θυμηθούμε τον Γάλλο Φασιστή Ρομπέρ Μπραζιγιάκ. Ποιοι είναι αυτοί που θα μας κρίνουν τάχα με το ύφος που θυμίζει καρδινάλιους της ιεράς εξέτασης; Οι αστοί και οι μεγαλοκαρχαρίες που όταν δεν πατάνε επί πτωμάτων, τρυπιούνται και ρουφάνε «μυτιές» για να νιώσουν δυνατοί και ωραίοι; Οι αριστεροί του Κολωνακίου που όταν δεν γλύφουν τον Σόρος και τον Ομπάμα στις Η.Π.Α. αυνανίζονται με το όραμα του αντιφασισμού, ενός χρυσού «ειδώλου» που τους παρέχει απλόχερα η κρατική  εξουσία και τους κάνει έτσι να αλληθωρίζουν με ένα χαμόγελο ταυτόχρονα να ζωγραφίζεται στα χείλη τους. Ποιοι άραγε; Οι δεξιοί ραγιάδες που από τους μεγάλους σταυρούς και τις γονυκλισίες στην Τήνο κατέληξαν να φοράνε τις πλουμιστές ζώνες των στοών και τα «κιπά» των συναγωγών και να προσκυνούν τον Γιαχβέ ; 





Κανείς δεν μπορεί να μας κρίνει και σε κανέναν δεν οφείλουμε τις όποιες απαντήσεις όχι μόνο γιατί είμαστε τα εγγόνια των Μελανοχιτώνων του Πόντου  των Επιστράτων και των Τριψελιτών αλλά διότι απλά η σύγχρονη κρεατομηχανή που αυτοί ονομάζουν κοινωνία - και εμείς σφαγείο - είναι 100% δημοκρατική, δημιούργημα του δικού τους κόσμου και παράγωγο του δικού τους «πολιτισμού». Ενός πολιτισμού που προώθησε τον εκφυλισμό και την κοινωνική παρακμή ενώ ενίσχυσε τον καπιταλισμό και την δουλοκτητική ηθική. Για αυτούς που ψάχνουν να βρουν δηλωσίες στις τάξεις των Ελλήνων Φασιστών και «νεοναζιστών», ένα να γνωρίζουν. Ότι όσο και αν το σύστημα προωθεί τις γραβατοφορεμένες μαριονέτες της ακροδεξιάς, όσο και αν ουρλιάζουν οι ύαινες του αντιφασισμού σε ραδιόφωνα και κανάλια για την «ποιότητα της δημοκρατίας και την ανάγκη να την θωρακίσουν» τα νέα από την ολόκληρη την Ευρώπη είναι ξεκάθαρα. 


Όλο και περισσότεροι νεολαίοι μακριά από αυταπάτες και αρνούμενοι να υποκύψουν στις γελοίες εκστρατείες της αυτοενοχοποίησης που προωθεί τα σύστημα, αρχίζουν να γκρεμίζουν με τον Διπλό Πέλεκυ τον λασπωμένο μαντρότοιχο της δημιοκρατίας και να ανακαλύπτουν το πραγματικό φωτεινό μήνυμα του Εθνικοσοσιαλισμού καθώς και την Ελευθερία. Το καταθέτουν άλλωστε και οι ίδιοι μέσα στις ρυπαρές φυλλάδες που διατηρούν. 


Γράφουν χαρακτηριστικά: «Ουσιαστικά εκτιμώ ότι ο εθνικοσοσιαλισμός, εκμεταλλευόμενος τις αδυναμίες του πολιτικού συστήματος, μέρα με τη μέρα κερδίζει έδαφος και τείνει να γίνει η κυρίαρχη ιδεολογία. Η τάση αυτή είναι πολύ πιο επικίνδυνη για το δημοκρατικό πολίτευμα από τα ποσοστά τα Χρυσής Αυγής, καθώς θεωρώ ότι το κόμμα του Μιχαλολιάκου δεν θα μπορέσει, τουλάχιστον αυτή την περίοδο, να αποκτήσει την κρίσιμη μάζα που χρειάζεται για τη δημιουργία ενός παραστρατιωτικού μηχανισμού ο οποίος απαιτείται για την ουσιαστική κατάληψη της εξουσίας»



Το παραπάνω δημοσιεύθηκε σε αντιφασιστική φιλοκαθεστωτική εφημερίδα. Ο μόνος λόγος που ανησυχούν δεν είναι η ενδυνάμωση του κόμματος του Μιχαλολιάκου - το οποίο και ελέγχουν με προβοκάτορες και αντιφασίστες ακροδεξιούς - αλλά η ενίσχυση του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού. Και όμως έχουν δίκιο! Ανάμεσα στα τόσα ψέμματα που ξερνάει η αντιφασιστική λερναία ύδρα κάποιες φορές η αλήθεια ξεφεύγει και εμφανίζεται όπως  είναι άλλωστε, ως Αστραπή μέσα στο Σιωνιστικό σκοτάδι! Πόσοι νέοι και νέες άραγε σε τέτοιους αριθμούς είχαν το θάρρος πριν ελάχιστα χρόνια να νοιαστούν για έννοιες όπως η Φυλή, η Ρίζα της καταγωγής, η Φυλετική υπερηφάνεια και η Κοινωνική Δικαιοσύνη και τελικά να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι όλα τα παραπάνω τα υπερασπίζει μόνο η κοσμοθεωρία του Εθνικοσοσιαλισμού που είναι παράγωγο του Πλατωνισμού;! 


Και ναι η «Χρυσή Αυγή» έπαιξε καταλυτικό ρόλο στο να εμφανιστεί ως μια πρώτη εικόνα στο επίκεντρο  η «μαύρη» ιδεολογία αφού το ίδιο το σύστημα επέλεξε να την προβάλλει ως κομματική εφεδρεία για την επερχόμενη σιωνιστική δικτατορία με την νατοϊκή σφραγίδα. Το πράγμα όμως τους «ξέφυγε» ... - το «φίδι» μεγάλωσε και θα σας δαγκώσει στον λαιμό - αφού ο Μπραζιγιάκ, ο Χάμσουν, ο Έβολα και η Σίτσα Καραϊσκάκη μίλησαν και μιλούν με πολύ μεγαλύτερη δύναμη μέσα από τα έργα τους και την πορεία της ζωής τους στην καρδιά του Έλληνα Φασίστα/Εθνικοσοσιαλιστή από τις συνηθισμένες ομιλίες του Κασιδιάρη για καρότα και λοιπά που τα εκστόμιζε μάλιστα κάτω από τα πορτραίτα των Φουντούλη και Καπελώνη (!) … χωρίς να έχει συναίσθηση των πραγμάτων. 


Τόση αηδία πια μαζεμένη στην «αυλή» του Μιχαλολιάκου αναρωτιούνται κάποιοι, και όμως ... ήξερε το σύστημα ότι ανοίγοντας τον βόθρο που ονομάζεται «ηγεσία της Χρυσής Αυγής» θα βρωμίσει μια ολόκληρη Ιδέα και το έπραξε αφού πρώτα η Εθνικοσοσιαλιστική πτέρυγα αποχώρησε στην πλειοψηφία της πριν αρκετά χρόνια. Την πάτησαν όμως οι εξουσιαστές γιατί υπάρχουν και κάποιοι που υπερασπίζονται την Αλήθεια και εναντιώνονται στο Ψέμα της εκφυλισμένης ελληνόφωνης αντιφασιστικής ακροδεξιάς. Παρόλο τις όποιες διαχρονικές προσπάθειες της ηγεσίας της Δεληγιάννη να εκφυλίσει και να ξεφτιλίσει κάθε έννοια και αξία που εμπεριέχει το αέναο σύμβολο του «Μαίανδρου» ή ο «Κέλτικος Σταυρός» - υπερασπίστηκαν με μανία τα τελευταία δέκα χρόνια κάθε αντιδραστική θέση της ακροδεξιάς ενώ η ηγεσία έγλυψε μπότες ματατζήδων και στολές κομματόσκυλων - η ακροδεξιά του Μιχαλολιάκου το κράτος και το παρακράτος χάνουν το παιχνίδι στην περιφέρεια, στις κοινότητες των εργατών/αγροτών και στα σχολεία αλλά και σε πολλά στέκια της νεολαίας  καθώς κοινή εντύπωση όλων είναι το γεγονός της δυναμικής και της προοπτικής που έχει η αντιδημοκρατική στάση και σκέψη και σε καμιά περίπτωση η «υπεύθυνη» ... κοινοβουλευτική στάση της Δεληγιάννη. 


Για αυτό άλλωστε είναι ολοφάνερη η συνεχής αποδόμηση του σκληρού πυρήνα των τελευταίων Εθνικοσοσιαλιστών μέσα στην ίδια την «Χρυσή Αυγή» το τελευταίο διάστημα. και η προσχώρηση τους σε αυτόνομα σχήματα. Χιλιάδες απλοί άνθρωποι και μαχητές Εθνικοεπαναστάτες που ένιωσαν και κατάλαβαν την αξία και το νόημα της Ιδέας βάζουν  στο σκότος της απόρριψης τις πρόσφατες καταθέσεις του Μιχαλολιάκου και τις αστείες δικαιολογίες του Παππά, γελάνε με την ψυχή τους μπροστά στις γελοιότητες που «σπρώχνει» ως διανοητική πρέζα στις κομματικές μάζες ο Παναγιώταρος και το συνάφι του και ανακαλύπτουν και πάλι μόνοι τους το πραγματικό νόημα μέσα από προσωπικές αναζητήσεις και επαφές μακριά από κομματικά μαντριά βαδίζοντας στα χνάρια της αυτονομίας. 


Και ναι αυτό εδώ το ιστολόγιο και η συντακτική του ομάδα καθώς και οι Αυτόνομες ομάδες που σήμερα υπερβαίνουν τις 20 είναι εδώ σε καθημερινό επίπεδο για να υπερασπιστούν με κάθε τρόπο παρόλο την έλλειψη μέσων τον Ελληνικό Εθνικοσοσιαλισμό, και μόνο. Όταν περισσότερο από ποτέ οι ακροδεξιοί απαντούν με όρους που θυμίζουν την «αντίφα» επιχειρηματολογία ... απέναντι στα ουρλιαχτά των ανακριτριών και τις προσταγές του Σαμαρά κάποιοι άλλοι δεν φοβούνται να στηρίξουν θέσεις και αρχές. 


Τέτοια είναι η κατάντια των ακροδεξιών ηγετίσκων που αγνοούν ακόμη και τους δεκάδες φυλακισμένους που είναι εγγεγραμμένα απλά μέλη τους - μήπως επειδή μερικοί εξ αυτών παραμένουν εθνικοσοσιαλιστές ; - αλλά την απάντηση θα την πάρουν σίγουρα από την ίδια την λαϊκή τους βάση που σήμερα μπορεί να τους χειροκροτούν αλλά όταν ξυπνήσουν θα πράξουν όπως οι Σύντροφοι του Hedilla στην περίοδο της Φασιστικής Ισπανίας όταν πέταξαν από τα παράθυρα τα ακροδεξιά καθάρματα του Φράνκο. 


Δεν μας λένε τίποτα τα εξώφυλλα των καθεστωτικών εφημερίδων με τις φωτογραφίες κάποιων  να παραδίδουν μαθήματα «φετιχισμού» αφού άλλωστε γνωρίζουμε καλύτερα από όλους ότι ποτέ δεν πίστεψε η ακροδεξιά του Μιχαλολιάκου στην «Φωτιά» του Εθνικοσοσιαλισμού. Οι Έλληνες Εθνικοσοσιαλιστές δεν έχουν ανάγκη από στημένες φωτογραφίσεις. Οι δικές μας πολιτικές παραδόσεις έχουν να κάνουν με τον Πλήθωνα Γεμιστό, τον Δαιμονόγιαννη και τον Κροκόδειλο Κλαδά, τον Ιωάννη Συκουτρή και τον Αριστείδη Ανδρόνικο μορφών που έμειναν στην ιστορία για τις πράξεις τους και όχι για τις φωτογραφίες τους. Πως μπορεί να νιώσει τον Έλληνα Εθνικοσοσιαλιστή η ηγεσία του εν λόγω κόμματος όταν τα βιβλία κοινωνικής ασφάλισης που έχουν στα συρτάρια τους είναι χωρίς ένσημα, ενώ η πλειοψηφία των νεολαίων Εθνικοσοσιαλιστών καθημερινά παλεύουν για το μεροκάματο από την ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη μέχρι τα ορεινά μαντριά της ηπειρωτικής Ελλάδος, παλεύουν για να σπουδάσουν με λιτά μέσα χωρίς να έχουν ανάγκη τα κοινοβουλευτικά αργύρια των βουλευτών του συστήματος. 


Ο πραγματικός «χώρος» μας δεν είναι τα κομματικά γραφεία της ακροδεξιάς και τα μαγαζάκια των εμποράκων, δεν είναι σίγουρα οι υποστηρικτές των ΜΑΤ και της ΔΙΑΣ αλλά οι Αυτόνομες ομάδες, κινήσεις, εκδόσεις και συλλογικότητες με τα νέα αγόρια ντυμένα στα μαύρα και τα ξυρισμένα κεφάλια ή τα κορίτσια που στα ρούχα τους γυαλίζει η νεκροκεφαλή που χαμογελάει στο διάβα των χρόνων. Είμαστε εδώ, είμαστε ακόμη ζωντανοί, παρά τις ριπές της εξουσίας. 


Νομίζουν κάποιοι ότι οι 2 εκφράσεις του Αντιδημοκρατικού στρατοπέδου (Φασισμός και Εθνικοσοσιαλισμός) υπήρξαν απλά και μόνο θεωρίες σε χαρτιά και κάποιες ποσότητες μελανιού σε σελίδες βιβλίων. Δεν έχουν καταλάβει ή δεν θέλουν να καταλάβουν ότι και οι 2 βιοθεωρίες με τις ελλείψεις και τις αποτυχίες, τις επιτυχίες και τις πρωτοπορίες, υπήρξαν η θέληση της Ευρώπης να αποτινάξει το πνεύμα της Δημοκρατίας η οποία ανδρώθηκε φυσικά μέσα από το αίμα της Βανδέας και στα δόντια της ξεχωρίζουν μέχρι σήμερα οι σάρκες από τα παιδιά στην Φαλούτζα. 


Η φωνή της αντιδημοκρατίας δεν ήταν απλά πολιτική ομιλία σε μάζες προλετάριων αλλά συνείδηση και προσταγή της ίδιας της φύσης, παράγωγο μιας διαδικασίας αιώνων, μια ζωντανή πραγματικότητα η οποία όχι μόνο δεν πέθανε στα ερείπια του Βερολίνου και στις στάχτες της R.S.I. αλλά συνέχισε να αναπνέει και μετά το '45 όσο και αν θέλουν κάποιοι να κόψουν την αλυσίδα του χρόνου. Είναι απλό. Δεν υπάρχουν δηλώσεις μετανοίας ανάμεσα μας διότι απλά δεν υπήρχε δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει και στο μέλλον καμιά διάθεση να αλλάξουμε και τις έννοιες, και την πολιτική μας παράδοση, και την πολιτική μας ταυτότητα. 


Έτσι λοιπόν όσοι ψάχνουν αιτίες και τρόπους να επαναπροσεγγίσουν την Ιδέα με μια διάθεση δήθεν "αιρετική" αλλά συνάμα και με μια ύποπτη ματιά που θα καταδικάσει κάποια πρόσωπα επειδή διέπραξαν τι πιο φυσικό από ανθρώπινα λάθη ... τους ενημερώνουμε ότι για εμάς το Κίνημα υπήρξε από την αρχή αιρετικό, πολυσυλλεκτικό και πολυπρόσωπο, με τάσεις με διαφορές και με διαφωνίες. Η μόνη φωνή που δίνουμε βάση πέρα από τα αιματοβαμμένα γραπτά των πολεμιστών είναι οι μήτρες των γυναικών της φυλής μας και οι λιτοί τάφοι των προγόνων μας. 

Αμετανόητοι Φασίστες και αμετανόητοι Εθνικοσοσιαλιστές ...

Τίποτε άλλο παρά εγκληματίες !


Kárpátia - Egy szökött hadifogoly éneke "The Song of an Escaped Prisoner of War"

Ο Ερνέστο "Τσε" Γκεβάρα μέσα από την εθνικοεπαναστατική οπτική: o Περονιστής της «εθνικιστικής αριστεράς»


του Γιώργου Πισσαλίδη


Το 1945, μια εθνικιστική και κοινωνική επανάσταση πραγματοποιείται στην Αργεντινή. Αυτή του συνταγματάρχη Περόν και των «ντεκαμισάδος». Στις 17 Οκτωβρίου 1945, μία πορεία συμπαράστασης στον έκπτωτο Περόν, οργανωμένη από τα εργατικά συνδικάτα, τον ανεβάζει (μεταφορικά και κυριολεκτικά) στον προεδρικό θώκο. Ο Περόν εθνικοποίησε τα μέσα μεταφοράς και επικοινωνίας (που τα περισσότερα ήταν σε βρετανικά χέρια), το χρηματοοικονομικό σύστημα και τον έλεγχο του εξωτερικού εμπορίου. Έκανε έτσι την χώρα του οικονομικά και εθνικά ανεξάρτητη. Καθιέρωσε το κατώτατο όριο μισθού, συντάξεις και διακοπές μετά αποδοχών.







Αφίσα της Εθνικοεπαναστατικής κατάληψης "Casa Pound"


Με την βοήθεια της γυναίκας του Εβίτας, έκτισε το ασφαλιστικό και υγειονομικό σύστημα και έδωσε ψήφο στις γυναίκες. Τέλος κράτησε μια αντιιμπεριαλιστική στάση απέναντι στις Η.Π.Α και την Μεγάλη Βρετανία, εφαρμόζοντας τον «Τρίτο Δρόμο» πέρα από τον αμερικάνικο καπιταλισμό και τον σοβιετικό μαρξισμό. Έτσι με αυτήν την πολιτική προσέλκυε τους εθνικιστές, μεγάλο μέρος της Αριστεράς και φυσικά τους «ντεκαμισάδος» (χωρίς πουκάμισο), τους οπαδούς του που ανήκαν στην εργατική τάξη, που ήταν οργανωμένοι από την Εβίτα Περόν στην Γενική Συνομοσπονδία Εργατών.







Ο Κάστρο και η Φάλαγγα

Την ίδια χρονιά, στο Μπέθαλ της Κούβας, ένας 19χρονος επαναστάτης, ονόματι Φιντέλ Κάστρο Ρουζ, διαβάζει τα άρθρα και τις ομιλίες του Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα. Στα νιάτα του, ο Κάστρο υπήρξε εθνικιστής στο πνεύμα του Χοσέ Μαρτί, του μαρτυρικού ήρωα της Κουβανικής ανεξαρτησίας, αντικομουνιστής και θαυμαστής του Μπενίτο Μουσολίνι, που τα άπαντα του είχαν εκλεχτή θέση στην φοιτητική βιβλιοθήκη του. Λάτρευε την «βία των γρόνθων και των πιστολιών» με την οποία ο Χοσέ Αντόνιο και οι Φαλαγγίτες του ήθελαν να υπερασπιστούν τον Ισπανικό τρόπο ζωής απέναντι στον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό. Ταυτιζόταν δε, με την ιστορική φράση του ηγέτη της Φάλαγγας «Η ζωή μας είναι στράτευσις και πρέπει ο καθένας από μάς να την ζήσει, διαποτισμένη από την θέληση να υπηρετήσει και να θυσιασθεί».







Το εξώφυλλο του ελληνικού εθνικοεπαναστατικού περιοδικού "το αντίδοτο"


Το 1952, ο Κάστρο υπήρξε βουλευτής του κόμματος των «Ορντοντόξος». Το πραξικόπημα όμως του Μπατίστα του κόβει τον δρόμο. Στις 26 Ιουλίου 1953 θα ηγηθεί μιας αποτυχημένης επίθεσης στους στρατώνες Μονκάδα στο Σαντιάγκο της Κούβας. Θα συλληφθεί και στις 21 Σεπτεμβρίου θα υπερασπιστεί τον εαυτό του στο δικαστήριο με ένα διάσημο λόγο με τίτλο «Η Ιστορία θα με αθωώσει», την πρώτη πλατφόρμα της Κουβανικής Επανάστασης. 






o Γκεβάρα μαζί με τον Αιγύπτιο Εθνικιστή και αντισιωνιστή Nasser


Στον λόγο αυτό, ζητούσε αποκατάσταση του συντάγματος του 1940, παρέμενε πιστός στα εθνοκοινωνικό ιδεώδες της Φάλαγγας, ενώ ήταν εμπνευσμένος από το φιλολαϊκό πνεύμα της «Νιου Ντηλ» του Φραγκλίνου Ρούζβελτ. Η οποία με την σειρά της ήταν αντιγραφή του οικονομικού προγράμματος της εθνικιστικής Ιταλίας. Το 1955 αμνηστεύεται και φεύγει με άλλους Κουβανούς στο Μεξικό, όπου θα οργανώσει μαζί του με τον αδελφό του, Ραούλ το «κίνημα της 26ης Ιουλίου», προς ανάμνηση της επίθεσης στους στρατώνες Μονκάδα. Εκεί στο Μεξικό, ένα Αυγουστιάτικο βράδυ, ο Ραούλ θα του συστήσει ένα νεαρό γιατρό από την Αργεντινή, που προσπαθούσε να δώσει ένα καινούργιο νόημα στην ζωή του. Το όνομα του: Ερνέστο Γκεβάρα.







Ο Τσε και ο Περονισμός.

Ο Γκεβάρα είχε φτάσει στο Μεξικό από την ταραγμένη Γουατεμάλα, όπου είχε ταξιδέψει με τον αριστερό φίλο του Ριχαρδο Ρόχο. Εκεί ο αριστερών απόψεων συνταγματάρχης Χακόμπο Αρμπένζ Γκουσμάν είχε πάρει μια σειρά από οικονομικά μέτρα που ανέβασαν το βιοτικό επίπεδο των γηγενών Ινδιάνων και τους έδωσε πίσω την εθνική τους περηφάνια. Όταν όμως θέλησε να καταργήσει τα λατιφούντια (μεγάλα αγροκτήματα), οι μεγαλοτσιφλικάδες, που ήταν Αμερικανοί, με μπροστάρη την «Γιουνάιτεντ Φρούιτ Κόμπανυ», την πολυεθνική πίσω από τις δημοκρατίες της «μπανανίας», πίεζαν την Ουάσινκτον να υπερασπισθεί τα προνόμια τους.


Ο Γκεβάρα και ο Ρόχο αντιλαμβάνονται ότι η μόνη κυβέρνηση που βοηθά τον Αρμπενέζ είναι αυτή του Περόν. Όπως είχε κάνει και κατά τον αποκλεισμό του 1947 από τις βορειοαμερικανικές ναυτικές εταιρείες στέλνοντας πλοία, όπλα και πολεμοφόδια. Στις 17 Ιουνίου 1954, τα μισθοφορικά στρατεύματα του Κάρλος Καράγιο Άρμας, υποστηριγμένα από την CIA, εισβάλλουν στην Γουατεμάλα. Ο Ερνέστο προσφέρεται να πολεμήσει, αλλά ο πρόεδρος Αρμπενέζ αρνείται να δώσει όπλα στον λαό. Μέσα σε ένα λουτρό αίματος που ακολουθεί, ο Αργεντινός πρέσβης, του σώζει την ζωή και του μισθώνει αμάξι για να φύγει στο Μεξικό.


Η πρώτη συζήτηση λοιπόν που είχαν ο Κάστρο και ο Γκεβάρα αφορούσε τα γεγονότα της Γουατεμάλας και την διεθνή κατάσταση. Ο Γκεβάρα γοητεύεται από την φυσιογνωμία του Φιντέλ και αργότερα γράφει στις «Αναμνήσεις από τον Επαναστατικό Πόλεμο»: «Τις πρώτες μικρές ώρες της αυγής είχα κιόλας γίνει ένας από τους μελλοντικούς του πολεμιστές».







Το εξώφυλλο του περιοδικού "Έλληνας Εργάτης" το οποίο εξέφραζε την εποχή εκείνη την "αριστερή" πτέρυγα του κόμματος της "Χρυσής Αυγής"


Ποιος ήταν όμως ο άνθρωπος που θα έμενε στην Ιστορία με το προσωνύμιο «Τσε»;

Γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου 1928 στο Ροζάριο της Αργεντινής. Καταγόταν από μια από τις αριστοκρατικότερες οικογένειες της Αργεντινής, που μεταπολεμικά ξέπεσε στην μεσοαστική τάξη. Ο ίδιος έπασχε από βρογχικό άσθμα που θα τον ταλαιπωρούσε σε όλη του την ζωή και θα αποβεί μοιραίο την μέρα της σύλληψης του. Ο ίδιος όμως ήταν δεινός ιππέας, ορειβάτης και κολυμβητής.


Η οικογένεια του ήταν αντιπερονική, αλλά μετά την Γουατεμάλα, άρχιζε να θαυμάζει «την κοινωνική επανάσταση που υπήρξε ο Περονισμός». Έτσι τον Σεπτέμβριο του 1955, όταν ο Περόν ανατράπηκε από ένα αμερικανοκίνητο πραξικόπημα, ο «Τσε» γράφει στον πατέρα του: «Ομολογώ με όλη την ειλικρίνεια ότι η πτώση του Περόν με πίκρανε βαθιά. Η Αργεντινή ήταν ο ιππότης όλων εκείνων που πίστευαν ότι ο εχθρός βρίσκεται στον Βορρά», υπονοώντας την Αμερική. 


Χρόνια αργότερα ως υπουργός θα δηλώσει στον Άνγκελ Μπερλένγκι, πρώην υπουργό εσωτερικών του Περόν, που κατέφυγε στην Κούβα: «Ο Περόν αποτέλεσε την πιο εξελιγμένη έκφραση της πολιτικής και οικονομικής μεταρρύθμισης στην Αργεντινή. Να σκεφτείτε όμως, πως αν ο Περόν είχε επιχειρήσει μια βαθιά ανατροπή των παραδοσιακών οικονομικών δυνάμεων, οι καινούργιες δεν θα ήταν σε θέση να βάλουν τέλος στην διακυβέρνηση του, όπως και τελικά έγινε».


Αντάρτης και υπουργός

Στις 2 Δεκεμβρίου του 1956, ο «Τσε» μαζί με άλλους 80 αντάρτες ανέβαινε στο «Γκράντμα» με σκοπό να αποβιβασθούν στην Κούβα με σκοπό να ανατρέψουν τον Μπατίστα και τους βορειοαμερικανούς πατρώνους του. Η φύση της Κουβανικής επανάστασης ήταν εθνικοαπελευθερωτική στο πρότυπο του Χοσέ Μαρτί και επηρεασμένη από το αντι-ιμπεριαλιστικό πνεύμα του περονισμού. Δεν ήταν μόνο Κουβανική, αλλά αφορούσε όλη την Λατινική Αμερική. 


Εξ’ άλλου από την εποχή του Μπολιβάρ η Λατινική Αμερική θεωρείτο μία ενιαία χώρα. Το 1958, ο Κάστρο δηλώνει στον αμερικανικό τύπο: «Θέλω να με θεωρείτε μία διασταύρωση Χοσέ Μαρτί και Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα» Στην διάρκεια του επαναστατικού αγώνα, ο Κάστρο θα κουβαλούσε παντού μαζί του τα «Άπαντα» του Χοσέ Αντόνιο, ενώ όταν θα ανέβει στην εξουσία θα κλείνει όλους του πολιτικούς του λόγους με την φράση «Πατρίδα η Θάνατος», κάτι που ο ηγέτης της Φάλαγγας θα ενέκρινε.


Ως στρατιώτης, ο Τσε Γκεβάρα χαρακτηριζόταν από την «άμεση και αυθόρμητη διάθεση του να προσφερθεί για την εκπλήρωση της πιο δύσκολης αποστολής». Τον Ιούλιο του 1957, προάγεται σε ταγματάρχη (κομμαντάτε), τον ανώτερο στον κουβανικό στρατό και αναλαμβάνει διοικητής της δεύτερης φάλαγγας του αντάρτικου στρατού. Υπήρξε ο ιθύνους νους της νίκης στην Σάντα Κλάρα στις 28 Δεκεμβρίου 1958, που άνοιξε τον δρόμο για την κατάκτηση της εξουσίας.


Με την επικράτηση της επανάστασης, ο Τσε ορίζεται κατά σειρά βιομηχανικός διευθυντής του «Εθνικού Ιδρύματος της Αγροτικής Μεταρρύθμισης» (NRA), Διευθυντής της Αγροτικής Τράπεζας και υπουργός βιομηχανίας. Θα διέλυε τα λατιφούντια (μεγαλοκτήματα) και θα τα αντικαταστούσε με κολεκτίβες, ερχόμενος σε σύγκρουση με την ολιγαρχία και τους ξένους μεγαλοκτήμονες. Κατά την διάρκεια της υπουργοποιήσεως του Γκεβάρα, τα «Αράμος», τα «Ντοράντος» και τα «Κριόλας» πήραν την θέση των βορειοαμερικάνικων σιγαρέτων. 


Οι αμερικάνικες ταινίες καταργήθηκαν από την τηλεόραση, οι βομβαρδισμός διαφημίσεων και φωτεινών επιγραφών σταμάτησε, οι αγγλόφωνες εμπορικές ονομασίες και τα ξενικά ονόματα των μαγαζιών αντικαταστήθηκαν από ισπανόφωνες επιγραφές. Με άλλα λόγια είχαμε ένα αριστερού τύπου γλωσσικό εθνικισμό και κρατικό προστατευτισμό, που θα έβρισκε απήχηση στους ευρωπαίους εθνικιστές.


Ως άτομο και υπουργός ο Τσε περιφρονούσε το χρήμα, την πολυτέλεια και ζούσε μια ζωή αυστηρή, λιτή και σπαρτιάτικη. Αντίθετα είχε απεριόριστη πίστη στις ηθικές αξίες και την συνείδηση των ανθρώπων. Θέλησε χωρίς να υποτιμήσει τα υλικά κίνητρα, να προωθήσει την κυριαρχία ηθικών κινήτρων στην δουλειά. Προώθησε την εθελοντική δουλειά τις Κυριακές, στην οποία ο ίδιος δούλευε κανονικά 8 με 10 ώρες. Οραματιζόταν την δημιουργία ενός νέου ανθρώπου μέσα από τον σοσιαλισμό. «Ένα άνθρωπο με θάρρος, με συνείδηση των ευθυνών του, εργατικό και τίμιο, με την αίσθηση του χιούμορ και της αξιοπρέπειας, γενναιόδωρο, έτοιμο για τις μεγάλες θυσίες, έξυπνο». Ήταν ουτοπία; Πολλές από αυτές τις αρετές τις είχε ο ίδιος ο Τσε.


Ούτε Ουάσιγκτον, Ούτε Μόσχα!

Τον Απρίλιο του 1960, η Κούβα αγόρασε το πρώτο σοβιετικό πετρέλαιο που όμως, τα αμερικάνικα διυλιστήρια που υπήρχαν στο νησί, αρνήθηκαν να το επεξεργαστούν. Ο «Τσε» τότε τα εθνικοποίησε, κερδίζοντας να αγοράσουν την πρώτη του διεθνή νίκη. Σε αντίποινα, οι Η.Π.Α αρνιόταν να αγοράσουν το 80% της Κουβανικής ζάχαρης. Τότε ως από μηχανής θεός, εμφανίζονται οι Σοβιετικοί με 100 εκ. δολάρια και αγόραζαν την ζάχαρη που συνήθως αγόραζαν οι Αμερικανοί. Όμως αυτό δεν πολυάρεσε στον Τσε. Αν και υπήρξε ο αρχιτέκτονας της Σοβιετο - Κουβανικής συνεργασίας, κάποια στιγμή θα δήλωνε: «Η ΣΕΛΛ, η ΕΣΣΣΟ και η ΤΕΞΑΚΟ του φίλου μας, του Ροκφέλλερ, με μια μαχαιριά μας έσπρωξαν στην αγκαλιά της Σοβιετικής Ένωσης.


Στις 16 Απριλίου 1961, παραμονή της εισβολής στον Κόλπο των Χοίρων, ο Κάστρο ανακηρύσσει την σοσιαλιστική φύση του καθεστώτος και στις 2 Δεκεμβρίου την προσέγγιση στο Ανατολικό Μπλοκ. Οι εθνικιστικές μέρες που ο Κάστρο δήλωνε να εμπνέεται από τον Χοσέ Αντόνιο και το κοινωνικό πρόγραμμα της Φάλαγγας, παίρνουν τέλος. Από εδώ και πέρα, ο Κάστρο γίνεται υποχείριο της Μόσχας. Όχι όμως και ο Τσε, που αντιστεκόταν σε κάθε είδους οικονομικό και πολιτικό προστατευτισμό εκ μέρους της Σοβιετικής Ένωσης. 


Πίστευε ότι «αν οι εθνικές ιδιαιτερότητες δεν γίνουν σεβαστές στον σοσιαλιστικό διεθνισμό, τότε υπάρχει ένας ακόμη ιμπεριαλισμός και η θέση της Κούβας δεν είναι εκεί». Θεωρούσε ότι η σοβιετική προστασία θα στεκόταν εμπόδιο στην ανάπτυξη της εθνικά αυτόνομης προσωπικότητας της Κούβας. Όπως θα έλεγε κάποια στιγμή «Δεν κάναμε την επανάσταση μας για να εξαρτηθούμε από την σοβιετική προστασία».


Έτσι, από μοναδικός κομμουνιστής του πληρώματος του «Γκράνμα», ο Τσε μετατράπηκε σε ένα σφόδρα αντιιμπεριαλιστή πολιτικό - μαχητή ενάντια στις Η.Π.Α και την Ε.Σ.Σ.Δ. Δηλαδή ταυτιζόταν με τον «Τρίτο Δρόμο» του περονισμού και μεταμορφώθηκε σε «Περόν» της επαναστατικής αριστεράς.


Περιπλανώμενος γκουερριλιερρο

To 1960, o Τσε Γκεβάρα εξέδωσε το σημαντικότερο του βιβλίο, τον «Ανταρτοπόλεμο». Πρόκειται για ένα στρατιωτικό εγχειρίδιο, όπου δείχνει πως ένας αντάρτικος λαϊκός στρατός, βασισμένος σε υποστήριξη του αγροτικού πληθυσμού και αποζητώντας μεταρρύθμιση της ιδιοκτησίας της γης, μπορεί να νικήσει ένα τακτικό στρατό. 


Για πρότυπα ο Τσε είχε την Κουβανική επανάσταση (Κάστρο), την Κινέζικη (Μάο Τσε Τούνγκ) και την Βιετναμέζικη (Χο Τσι Μινγκ), δηλαδή τρία τριτοκοσμικά, αγροτοκομμουνιστικά αντάρτικα, που συνδύαζαν εθνική και κοινωνική χειραφέτηση. Όμως εξαιτίας της περιφρόνησης του Μαρξ για την πατρίδα, την αγροτιά, τον Τρίτο Κόσμο και τον πολιτικό αυθορμητισμό, ανήκουν σύμφωνα με τον καθηγητή Κιτσίκη, στην Τρίτη Εθνικιστική Ιδεολογία.


Το βιβλία διεπνέετο από εθνικοεπαναστατικά και κομμουνιστικά ιδεώδη, που ο Κάστρο και ο «Τσε» ήθελαν να εξάγουν πρώτα στην Λατινική Αμερική και ύστερα σε όλον τον κόσμο. «Να κάνουμε 1-2-3, πολλά Βιετνάμ!», όπως θα έλεγε χαρακτηριστικά. Ο Περόν το έθεσε πολύ σωστά: «Ο αντικειμενικός σκοπός των Κουβανών δεν είναι άλλος από την απελευθέρωση των λαών της Λατινικής Αμερικής». 


Η πρόθεση τους είναι να δημιουργήσουν μία συνομοσπονδία ανεξαρτήτων. Ο «Τσε» Γκεβάρα ήταν το σύμβολο αυτού του αγώνα, γιατί υπηρέτησε έναν σκοπό μέχρι το σημείο να το ενσαρκώσει. Είναι ο άνθρωπος ενός ιδανικού» Όμως αυτά τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα δεν άρεσαν στην Σοβιετική Ένωση γιατί ενδιαφερόταν για αυτά μόνο όσο μπορούσε να τα ελέγχει για τους δικούς της σκοπούς. Το 1965 πριν φύγει για το Κονγκό, ο Τσε γράφει στους γονείς του: «Πιστεύω στον ένοπλο αγώνα ως την μόνη λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωση τους. Πολλοί θα με αποκαλέσουν τυχοδιώκτη και πράγματι είμαι, αλλά ενός διαφορετικού τύπου. Από εκείνους που διακινδυνεύουν το τομάρι τους για να υπερασπίσουν ένα ιδανικό».


Όταν ο κόσμος άρχισε να αναρωτιέται για την εξαφάνιση του «Τσε», ο Κάστρο θα διαβάσει δημόσια ένα γράμμα του Γκεβάρα, όπου έγραφε: «Θεωρώ ιερό μου καθήκον να αγωνίζομαι εναντίον του ιμπεριαλισμού, όπου και να βρίσκεται. Αυτό για μένα είναι μια μεγάλη παρηγοριά και κατευνάζει την οδύνη μου». Οι Σοβιετικοί καταλαβαίνουν σε ποιους απευθύνεται πραγματικά αυτό το γράμμα και υπογράφουν την θανατική του καταδίκη.


Όταν ο «Τσε» γυρίσει κρυφά στην Κούβα πριν φύγει για την Βολιβία, οι Σοβιετικοί θα πιέσουν οικονομικά τον Κάστρο και πολιτικά το ΚΚ Βολιβίας να τον αφήσουν αβοήθητο. Φρόντισαν μάλιστα να στείλουν δίπλα του την πρώην πρακτόρισα της Σταζί, Χάιντι Ταμάρα Μπούνκε Μπίντερ, γνωστή ως «Τάνια», που είχε υπάρξει ερωμένη του Κάστρο. Αρχικά ο Κάστρο ήθελα να βοηθήσει τον παλιό του φίλο και συμπολεμιστή, αλλά τελικά υποτάχθηκε στην Σ. Ένωση. Ήταν εκείνη που σε συμφωνία με την Μόσχα και την Αβάνα έφερε τον Βολιβιανό στρατό στα ίχνη του Γκεβάρα, αν και σκοτώθηκε και η ίδια σε μια πολεμική σύγκρουση στις 31 Αυγούστου 1967. Στις 8 Οκτωβρίου 1968, ο «Τσε» συλλαμβάνεται και δολοφονείται από τον βολιβιανό στρατό και την CΙΑ.







Πορεία Παλαιστινίων του PFLP στην Ιερουσαλήμ υπέρ του Assad!



Ο Γκεβάρα ενάντια στην ελληνική αριστερά

Βλέπουμε λοιπόν ότι ο κομμαντάτε «Τσε» Γκεβάρα δεν είχε πολλές σχέσεις με τους ντόπιους τιμητές του. Η αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ ανακάλυψε το Αρμάνι, τις χαρές του καπιταλισμού, ενώ δουλεύει στο χρηματιστήριο. Ότι δηλαδή δεν θέλησε ποτέ να γίνει εκείνος, που ζούσε μια ζωή ασκητική και σπαρτιάτικη. Εκείνος πολέμαγε για την πατρίδα ενάντια στην αμερικάνικη η την σοβιετική εξάρτηση, το Σ.Α.Κ.Ε/K.K.E. μίλαγε για «ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη» επειδή το ζητούσαν τα σοβιετικά αφεντικά του, ενώ χαιρόταν για την «αποτυχία της αστικοτσιφλικάδικης εκστρατείας στην Μικρά Ασία». 








Ο Τσε ζητούσε να γίνονται σεβαστές οι εθνικές ιδιαιτερότητες, σύσσωμη η Ελληνική Αριστερά ζητά την κατάργηση των εθνικών συνόρων και υποστηρίζει μια πολυπολιτισμική κοινωνία. Τέλος εκείνος δήλωνε στον Ο.Η.Ε ότι «η συνεργασία των λαών δεν μπορεί να υπάρξει ανάμεσα σε καταπιεστές και καταπιεζόμενους», ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ και το Α.Κ.ΕΛ στηρίζουν το «σχέδιο Ανάν» και οραματίζονται συνεργασίες με τους Τουρκοκύπριους.


Από την στιγμή δε, που ο αμερικάνικος καπιταλισμός και ο σοβιετικός κομμουνισμός συμμάχησαν για να εξοντώσουν τον μεγάλο επαναστάτη, είναι οι Έλληνες Εθνικιστές και όχι οι αριστεροί που δικαιούνται να επικαλούνται τον αγώνα του στην αδυσώπητη μάχη εναντίον της Παγκοσμιοποιήσεως.



Όπως θα έλεγε και εκείνος: ΠΑΤΡΙΔΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ.




Patria O Muerte!

Το έργο του Περίανδρου Ανδρουτσόπουλου "Το μυστικό του κοχυλιού" σε μορφή αρχείου .pdf (free download)





Το μυστικό του κοχυλιού: συγγραφικό έργο του Περίανδρου Ανδρουτσόπουλου και σίγουρα ένα από τα πιο γνωστά - και δυσεύρετα - βιβλία του εθνικιστικού χώρου. Η πλοκή που εκτυλίσσεται στις 200 σελίδες του βιβλίου θα σας καθηλώσει από την πρώτη στιγμή και θα σας ταξιδέψει σε μια σκοτεινή εποχή.

Κυκλοφόρησε το έτος 1996 από τις εκδόσεις «Ηλιοφόρος» ενώ σήμερα ο μόνος τρόπος για να το βρείτε είναι σε πάγκους βιβλιοπωλείων. Αναμφισβήτητα το εν λόγω λογοτεχνικό έργο αποτέλεσε την εποχή εκείνη την πιο σημαντική συμβολή στην αναγέννηση του ελληνικού ιστορικού μυθιστορήματος. 

Η προμετωπίδα του βιβλίου δίνει την ευκαιρία στον αναγνώστη να νιώσει ότι δεν πρόκειται για άλλο ένα κοινό βιβλίο: «Θα 'θελα να ζω τριακόσια χρόνια. Εκατό χρόνια να σκοτώνω παλιανθρώπους. Εκατό χρόνια να κάμω φυλακή, κι εκατό χρόνια να γλεντάω».

Πολεμική γραφή λοιπόν και σίγουρα κατάθεση ψυχής από έναν άνθρωπο που διώχθηκε για τις ιδέες του από το κράτος και το γνωστό παρακράτος, και φυλακίστηκε επί χρόνια στα κάτεργα της δημοκρατίας μόνο και μόνο επειδή δηλώνει και νιώθει Εθνικοσοσιαλιστής. 

Όμως προς απογοήτευση πολλών πάλεψε γενναία και νίκησε τους άθλιους τους δειλούς και τους συκοφάντες και σήμερα είναι ελεύθερος και πιο δυνατός από ποτέ. Το οπισθόφυλλο του βιβλίου σε λίγες γραμμές προβάλλει το μήνυμα: «τα μυστικά κλειδιά του έργου είναι για λίγους»:

Στο Μεσαίωνα... Σαράντα χρόνια πριν αλωθεί η Πόλις ... Στη Λυκία της Μικρασίας ... Απέναντι απ' τη Ρόδο των Ιωαννιτών Ιπποτών ... Σε μια πόλη Ελλήνων ... Όπου οι Τούρκοι κυριαρχούν ... Και οι Εβραίοι συνωμοτούν ... Μέσα στους χορούς των Δερβισών ... Όταν οι Εθνικοί ονειροπολούν ... Και οι μάγοι αποφασίζουν ... Γεννιέται ένα όνειρο ... Που 'ναι κι εφιάλτης ... Ώστε κάτω απ' τις ταφόπλακες ... Να γλυστρά ένας μύθος ... Ένα αρχέγονο μυστικό ...

για να το κατεβάσετε στον σύνδεσμο εδώ ...

Hail The Order! "Genocide Lolita - Nazis Of The Night" (Written By Club Moral)

Muslimgauze - Under Black Light (from HAJJ)

Δημιοκρατία


Η παρακμή του ηρωϊσμού (Julius Evola)

" ... Ο πόλεμος και οι εξοπλισμοί στον κόσμο της Δύσης για άλλη μία φορά εγείρουν θέματα εγγυήσεων. Η έντονη προπαγάνδα έχοντας ύφος σταυροφορίας και χρησιμοποιώντας όλες τις δοκιμασμένες τεχνικές της και μεθόδους ήδη είναι παρούσα. Σήμερα δεν μπορούμε να διερευνήσουμε σε βάθος συγκεκριμένα ερωτήματα που αφορούν τα ειδικά ενδιαφέροντα μας, αλλά να υπαινιχθούμε κάτι πιο γενικό, μία από τις πιο εσωτερικές αντιφάσεις της έννοιας του πολέμου, που υπονομεύει τα θεμέλια του λεγόμενου «Δυτικού κόσμου.»

Το τεχνικό λάθος της σκέψης ενός «ενδεχόμενου πολέμου» κυρίως όσον αφορά τα όπλα και τους εξοπλισμούς, τις ειδικές τεχνολογίες και τον βιομηχανικό εξοπλισμό και άλλα παρόμοια, όπως και την αξιολόγηση του ανθρώπου - σύμφωνα με την ωμή πλέον και διαδεδομένη εικόνα στη στρατιωτική λογοτεχνία - απλά σαν ανθρώπινο αναλώσιμο, έχει επικριθεί ευρέως. 

Η ποιότητα και το πνεύμα των ανδρών, στους οποίους δίνονται τα όπλα, τα μέσα της επίθεσης και της καταστροφής αντιπροσώπευαν και εξακολουθούν να αντιπροσωπεύουν, και θα αντιπροσωπεύουν πάντα το βασικό στοιχείο του «ενδεχόμενου πολέμου». Καμία κινητοποίηση δεν θα είναι ποτέ «καθολική» αν το πνεύμα και το ρόλος των ανθρώπων που θα δοκιμαστούν σε αυτά που χρειάζεται δεν έχουν ακόμα δημιουργηθεί.





Πώς είναι τα πράγματα στο θέμα αυτό για τον κόσμο των «δημοκρατιών;» Τώρα θέλουν, για τρίτη φορά αυτόν τον αιώνα να οδηγήσουν την ανθρωπότητα σε πόλεμο, στο όνομα του «πολέμου ενάντια στον πόλεμο». Αυτό απαιτεί από τους ανθρώπους να καταπολεμήσουν την ίδια στιγμή αυτό για το οποίο επικρίνεται ο πόλεμος. 

Απαιτεί ήρωες, ενώ διακηρύσσει τον πασιφισμό ως το ύψιστο ιδανικό. Απαιτεί πολεμιστές, ενώ έχει κάνει την έννοια του «πολεμιστή», συνώνυμο του εισβολέα και του εγκληματία, ενώ παράλληλα έχει μειώσει την ηθική βάση του «δίκαιου πολέμου» με εκείνη μίας μεγάλης κλίμακας αστυνομική επιχείρηση, και επιπλέον έχει μειώσει τη σημασία του πνεύματος του αγώνα με αυτή που κάποιος απλά υπερασπίζεται τον εαυτό του ως έσχατη λύση ..."


Απόσπασμα από τη συλλογή “Η Μεταφυσική του Πολέμου” του Julius Evola






Julius Evola (19.05.1898 - 11.06.1974)




" ... Ο Ιούλιος Έβολα (Baron Giulio Cesare Evola) γεννήθηκε στη Ρώμη στις 19/5/1898 και πέθανε στην ίδια πόλη στις 11/6/1974. Όπως θα παραδεχθεί ο ίδιος, οι πολιτικές και οι φιλοσοφικές του θέσεις διαμορφώνονται υπό την επίδραση του Νίτσε, του προφήτη του Υπερανθρώπου και της νέας Αριστοκρατίας, του Weininger, του εμπνευστή της ιδέας της ανδρείας, υπό το πρίσμα της μεταφυσικής και του Michel Staedter του τραγικού αναζητητή του απολύτου.

Η αναζήτηση του Απολύτου τον οδηγεί στην ανάγκη να ανακαλύψει μέσα στο Εγώ την Φύση, την Αρχή και τον Νόμο. Την εποχή εκείνη δημοσιεύονται τα «Δοκίμια περί του Μαγικού Ιδεαλισμού», η «Θεωρία του απόλυτου Ατόμου». Τα κείμενα αυτά έχουν σαν κοινή αφετηρία τα διδάγματα του Γερμανικού Ιδεαλισμού.

Στην Ιταλία το Φασιστικό καθεστώς είναι πλέον παντοδύναμο. Ο Έβολα αρνείται διακριτικά την ταυτότητα του κόμματος αλλά τάσσεται ανεπιφύλαχτα υπέρ της αναγκαιότητος της Εθνικής Επαναστάσεως του Οκτωβρίου. Συνεργάζεται με τον Φαρινάτσι στο Φασιστικό καθεστώς («Regime Fascista»), αναπτύσσει στενές σχέσεις με το πρωσικό Herrenklub, δείχνει ενδιαφέρον και παρακολουθεί από κοντά την ανάπτυξη των SS που, όπως είναι γνωστό, προορίζονται να δημιουργήσουν την πνευματική και βιολογική elite του Τρίτου Ράϊχ.






Στα 1934 κυκλοφορεί το σπουδαιότερο από τα έργα του με τίτλο «Εξέγερση εναντίον του σύγχρονου κόσμου». Μέσα από τις σελίδες του έργου παρουσιάζεται προφητικά η αναπόφευκτη σύγκρουση μεταξύ του παραδοσιακού και του σύγχρονου κόσμου. Στο χάος για μια φορά ακόμα αντιπαρατίθεται η τάξη. Η κυριαρχία των μαζών και η ηγεμονία της οικονομίας συγκρούονται με τις φωτεινές και ηρωικές εκείνες αξίες που είναι ακόμη σε θέση να εντοπίσουν και να καθοδηγήσουν την σκοτεινή ουσία του όχλου … Το 1936 εκδίδεται το έργο «Τρεις απόψεις του εβραϊκού προβλήματος». Ακολουθεί το 1938 «ο Μύθος του αίματος», το 1941 εκδίδεται η «Σύνθεση του Δόγματος της Φυλής».

Αμέσως μετά την πτώση του Φασισμού και την ιταλική συνθηκολόγηση, ο Έβολα καταφεύγει στη Γερμανία και συμμετέχει στις προσπάθειες για την δημιουργία μιας νέας φασιστικής κυβερνήσεως στην ελεύθερη ακόμα Ιταλία του Βορρά. Το τέλος του πολέμου τον βρίσκει στη Βιέννη βαριά τραυματισμένο εξ αιτίας ενός συμμαχικού βομβαρδισμού.

Η επιστροφή του στην Ιταλία γίνεται δεκτή μέσα σε κλίμα εχθρικό. Η νεαρή ιταλική δημοκρατία φοβάται τη δύναμη του φιλοσόφου. Στα 1951 τον κατηγορεί ότι τα βιβλία του προτρέπον τους νέους να επαναστατήσουν εναντίον της νέας και δημοκρατικής τάξεως πραγμάτων και τον φυλακίζει ..."


(Από τον πρόλογο του Θεόδωρου Μανιάτη στο βιβλίο του Ιούλιου Έβολα "ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΩΝ ΑΡΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗ ΝΙΚΗ")



Το ιστορικό και αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Θεόδωρου Καραμπέτσου αντιπροέδρου του ΕΣΕΣΙ σε μορφή αρχείου .pdf (free download)






Το ιστορικό και αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Θεόδωρου Καραμπέτσου αντιπροέδρου του ΕΣΕΣΙ σε μορφή αρχείου .pdf  

για να το κατεβάσετε στον σύνδεσμο εδώ ...

Τα 3 τεύχη του εντύπου «Σιδηρά Πατρίς» σε μορφή αρχείου .pdf (free download)


Η «Σιδηρά Πατρίς» είναι μια από τις αυτόνομες ομάδες που δραστηριοποιούνται στο εθνικοεπαναστατικό κίνημα και η οποία διακρίνεται για την ποιότητα των μελών της, ενώ έχει ως επίκεντρο της δράσης τον νομό Μαγνησίας και ειδικότερα την πόλη του Βόλου.


Μια περιοχή που παρόλο τις «αριστερές/δημοκρατικές» παραδόσεις πάντα διατηρούσε στο πέρασμα των χρόνων ποιοτικούς εθνικοσοσιαλιστικούς πυρήνες και αγωνιστικές κινήσεις κυρίως λόγω της παρουσίας εργατών.


Είναι γνωστό ότι τόσο η καθεστωτική άκρα δεξιά της πόλης αυτής όσο και η καθεστωτική άκρα αριστερά στο πρόσφατο παρελθόν προσπάθησαν να μειώσουν την δυναμική των Αυτόνομων Εθνικοσοσιαλιστών και σε άψογη συνεργασία με το κράτος ζητούσαν και οι 2 πλευρές την δίωξη των συναγωνιστών μας!




Σήμερα παρόλο το «κυνήγι μαγισσών», το κλίμα τρομοκρατίας και την συνεχή αρωγή του παρακράτους προς την «antifa» αλλά και προς και τους παλιάτσους της αντιφασιστικής ακροδεξιάς, οι νεολαίοι Εθνικοσοσιαλιστές συνεχίζουν την πολύπλευρη πολιτικοκοινωνική δράση τους και το τελευταίο χρονικό διάστημα άρχισαν να εκφράζουν  τις σκέψεις τους και σε έντυπη μορφή.


Έτσι λοιπόν προχώρησαν σε μια αυτοργανωμένη εκδοτική προσπάθεια (fanzine) η οποία πήρε μορφή σε εκατοντάδες αντίτυπα και φυσικά εξαντλήθηκε σε ελάχιστο χρόνο, ενώ πολλά από τα τεύχη μοιράστηκαν σε σχολεία, σχολές και στέκια της νεολαίας.


Η ύλη κινείται σε επαναστατικά χνάρια και διακρίνεται για την δυναμική της και το ύφος της, ενώ είναι εμφανείς οι επιρροές από την «σοσιαλιστική» έκφραση του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος. 


Χαιρετίζουμε την αυτόνομη ομάδα «Σιδηρά Πατρίς» και προβάλλουμε σήμερα στους εκατοντάδες συναγωνιστές που μας διαβάζουν τα 3 τεύχη σε μορφή αρχείου .pdf
- ετοιμάζεται και το 4ο τεύχος - για να τα διαβάσουν τόσο οι ίδιοι αλλά και για να τα προωθήσουν σε νέους και νέες που πιστεύουν στον Εθνικό Σοσιαλισμό!

       


πατήστε πάνω στον τίτλο για να κατεβάσετε το 1ο, 2ο και 3ο τεύχος … 

καλή ανάγνωση!






Εθνική Δράση Ηλείας 15.06.2014


Μπαρούτι και Αίμα (División 250 - Polvora y Sangre)

Z.O.G.





από τα αριστερά: Δαυίδ Ναχμία μέλος της εβραικής παροικίας στην Ελλάδα, Άριε Μέκελ πρώην πρέσβης του Ισραήλ στην Ελλάδα, Κωνσταντίνος Καραγκούνης υφυπουργός δικαιοσύνης και πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής φιλίας Ελλάδος - Ισραήλ, Βασίλης Κικίλιας επίσης μέλος της επιτροπής ... και νέος υπουργός προστασίας του πολίτη!



Συνάντηση υπουργών Εξωτερικών ΕΕ - χωρών Αραβικού Συνδέσμου (η σιωπή είναι συνενοχή)


του Αλεξόπουλου Στέλιου


Ένα καθεστωτικό μέσο γράφει χαρακτηριστικά στο διαδίκτυο:

«Ξεκινάει σήμερα η διήμερη υπουργική συνάντηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις χώρες-μέλη του Αραβικού Συνδέσμου στην Αθήνα με δείπνο εργασίας που θα πραγματοποιηθεί στις 20.30. Οι επίσημες εργασίες θα ξεκινήσουν αύριο στο Ζάππειο στις 09.00. Θα ακολουθήσει γεύμα εργασίας και εν συνεχεία συνέντευξη στους εκπροσώπους του Τύπου»





Μετά την υπουργική «αναβάθμιση» του πασοκικού παρακράτους συνεχίζεται πιο δυναμικά η συμμετοχή της Ελληνικής κυβέρνησης σε κινήσεις εναντίον της ανεξάρτητης Συρίας. 

Έτσι λοιπόν το «θωρηκτό» του εθνομηδενισμού που ακούει στο όνομα Βενιζέλος σπεύδει να διακηρύξει προς κάθε κατεύθυνση την υποταγή του στις νέες εντολές  των Σιωνιστών, παρόλο τα όσα λέει η Αλ - Σαλέχ σε διάφορα στούντιο τηλεοπτικών σταθμών και προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. 




δημοκρατικό ρεσιτάλ της Αλ - Σάλεχ από το 37:00 και μετά ...



«Εχουμε καταδικάσει με πολύ καθαρό και απερίφραστο τρόπο τη χρήση χημικών όπλων, που είναι απάνθρωπη, που είναι ένα ειδεχθές έγκλημα, που παραβιάζει, προφανώς, αυστηρούς κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και άρα πρέπει να υπάρξει μια διεθνής απάντηση στο όνομα της νομιμότητας και στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»
Δήλωση του Ελευθέριου Βενιζέλου στο Reuters, Αύγουστος 2013 


Φυσικά τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ κράτησαν σε χαμηλούς τόνους την εν λόγω συνάντηση αφού μετά την εκλογική επιτυχία του νομίμου προέδρου της χώρας Assad με την πλειοψηφία του λαού να στηρίζει τις κεντρικές επιλογές και τον στρατό το γεωπολιτικό παιχνίδι περνάει σε πιο σημαντικό επίπεδο.

Ο Αραβικός σύνδεσμος παρόλο την επιφανειακή αντισιωνιστική στάση του τα τελευταία χρόνια διευκολύνει με κάθε τρόπο τις κινήσεις των Αμερικανών και των Σιωνιστών με τελευταία θύματα την Λιβύη του Qaddafi και την Συρία του Assad.  

Να σημειωθεί ότι σήμερα θα παρευρεθεί δίπλα στον αντιπρόεδρο «Μπένι» η Catherine Ashton (αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,  ύπατη εκπρόσωπος της ΕΕ για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας) μια υστερική πρώην αριστερίστρια η οποία είχε επαφές με τα κομματικά ταμεία της ΕΣΣΔ παλαιότερα και στην πορεία κατέληξε γνωστή υπέρμαχος της καπιταλιστικής Ε.Ε. 








Γέννημα θρέμμα η εν λόγω κυρία του ξεπουλημένου Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας και δεξί χέρι του εγκληματία πολέμου Tony Blair, η οποία κατά καιρούς προχωρεί σε συνεχείς δηλώσεις μετανοίας όταν ερεθίζει τα αυτιά του Ισραήλ με κινήσεις που προκαλούν περισσότερο γέλιο παρά ανησυχία στους γνωστούς εξουσιαστές.

Τέλος περιττό να αναφέρουμε ότι ουδείς έχει ασχοληθεί με το θέμα αυτό δηλαδή την σημερινή συνάντηση αφού όλοι κρατούν μια στάση ένοχης σιωπής … εξυπηρετώντας άψογα τα σχέδια της σιωνιστικής κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου!