Exzess - We will live

Βιβλιοπαρουσίαση: Η ποιητική του ανορθολογισμού



Παράξενο αλήθεια, στην εποχή της θεοκρατίας του ορθολογισμού, όταν πια αυτός αποτελεί όχι μόνον μία φιλοσοφική επιλογή, αλλά το ευαγγέλιο του σύγχρονου ανθρώπου, ένας περίεργος νεαρός να συγγράφει την ποιητική του ανορθολογισμού…

Πόσο άκαιρος αλήθεια, στον καιρό μας που τον μετρήσαμε με όλων των ειδών τα ρολόγια και τα ημερολόγια, και τον βρήκαμε να κείτεται στο τέλος της ιστορίας! Πόσο άτοπος πραγματικά, στον τόπο που αναζητεί τεχνοκράτες για να τον σουλουπώσουν και αγορές πρόθυμες να τον αφήσουν να εκδοθεί στην πιάτσα τους!

Κι αν αυτουνού του την βάρεσε να την δει ποιητής και φιλόσοφος, την ώρα που μιλούν οι οικονομολόγοι, εμάς πόσο θα πρέπει να μας νοιάζει η μυρωδιά των γιασεμιών ή η “ξέπνοη μελαγχολία του φθινοπώρου”, την ώρα που μας εξηγούν την θεωρία των παιγνίων ή την σύγχρονη κοινωνική μηχανική της ανάπτυξης;

Μιάς και μου ζητήθηκε να προλογίσω αυτή την συλλογή, και ειλικρινής όπως θα ήθελα να είμαι, θα σας πρότεινα να μην χάσετε τον χρόνο σας να την διαβάσετε. Πρώτον διότι ως γνωστόν ο χρόνος είναι χρήμα και τούτη την εποχή δεν έχουμε ούτε χρόνο ούτε χρήμα για χάσιμο. Δεύτερον διότι η ανορθολογικότητα της ποίησης δημιουργεί παρενέργειες, επί το πλείστον αντιπαραγωγικές. Έχασα κι εγώ τρείς ώρες να την διαβάσω, άκουσα για μέρη και ανθρώπους που με ανατρίχιασαν. Ιστορίες, μυρωδιές και νοσταλγίες που με βούρκωσαν. Κι όλα τούτα δίχως ένα χειροπιαστό και μετρίσιμο τέλος πάντων κέρδος…

Και δεν μου έφταναν αυτά… Έκοψα το απόγευμα ένα ρόδι για να φάω και το είδα να στάζει αίμα. Ξάπλωσα το βράδυ να κοιμηθώ και τα μαλλιά της κοπελιάς μου μύριζαν καλοκαιρινή αμμουδιά. Έφυγα τρεχάτος και καθυστερημένος το πρωί για την δουλειά και τα γέλια των παιδιών από το διπλανό σχολείο, άρχισαν να χορεύουν ανάμεσα στα μαραμένα φθινοπωρινά φύλλα της κερασιάς, που παρατήρησα πως έχουμε στον κήπο. Έσβησα την μηχανή που βούιζε, για να δώ πως χορεύουν τα παιδικά γέλια ανάμεσα στα μαραμένα φύλλα της κερασιάς… Η ανορθολογικότητα της ποίησης δημιουργεί παρενέργειες, επί το πλείστον αντιπαραγωγικές… 

για την συνέχεια στον σύνδεσμο εδώ ...

Για τον αριστερό εθνικισμό και την κοινωνική επανάσταση.



του Άγγελου Δημητρίου 

Μιλώντας για τον Σοσιαλισμό, εκκινούμε από το ανθρώπινο Πρόσωπο και καταλήγουμε πάλι σ’ αυτό. Αναφερόμαστε, δηλαδή, σε μία εδραία περσοναλιστική οντολογία. Στον αντίποδα του οικονομισμού και του ιστορικού υλισμού, που διακατέχουν τον Φιλελευθερισμό και τον Μαρξισμό, ο Σοσιαλισμός, στο πλαίσιο της Εθνικής Ιδέας, θέτει ως κέντρο και άξονα αναφοράς τον άνθρωπο και την οντολογική ελευθερία του ανθρωπίνου Προσώπου.

Θα πρέπει, λοιπόν, στην προβληματική μας να ξεκινήσουμε από το ερώτημα περί της φύσης της ανθρώπινης ύπαρξης. Η αρχαία ελληνική παράδοση και η ορθόδοξη πνευματική παράδοση είναι αμφότερες σαφώς Προσωποκεντρικές. Ωστόσο, κάθε προσωποκεντρική θεώρηση της ύπαρξης κατατείνει στον κοινωνιοκεντρισμό, τον βασικό πυλώνα του αριστερού ανθρωπισμού. Απλούστερα, το ανθρώπινο Πρόσωπο, εξ υπαρχής και φυσικά, σχετίζεται δημιουργώντας κοινωνία Προσώπων, την πολιτική κοινωνία. Κατά τον ίδιο τρόπο, η κοινωνιοκεντρική τάση έχει ως σκοποθεσία την οικουμενικότητα. Με άλλα λόγια, ο Σοσιαλισμός βιώνεται δια της εύρυνσης του Προσώπου προς την παγκοσμιότητα. Στην περίπτωση αυτή δεν πρόκειται για διεθνισμό, διότι οι κοινωνικές και φυλετικές αναφορές δεν καταργούνται αλλά υπερβαίνονται. Οι αρχές αυτές, όταν απαγωγικά εφαρμοστούν στην οικονομική πολιτική θα επιλύσουν και τα διάφορα διαχειριστικά ζητήματα.

Τα παραπάνω είναι τα θεωρητικά προαπαιτούμενα για την εφαρμογή μιας ανατρεπτικής κοινωνικής πολιτικής, που δεν θα παραγνωρίζει την αυταξία του ανθρώπου. Η τοποθέτηση στα Αριστερά τονίζει την αναγκαιότητα της κοινωνικής ανατροπής, η επίκληση του Σοσιαλισμού ισοδυναμεί με το αίτημα για δραστική κοινωνικοποίηση του πλούτου. Προϋποτίθεται, ακόμα, ο εξοβελισμός κάθε μαρξιστικού υπολείμματος που οδηγεί στην κοινωνική ισοπέδωση έναντι της αξιοκρατικής ιεράρχησης και στο ταξικό μίσος έναντι της συνεργασίας. Το ίδιο απορριπτέος είναι και ο φιλελεύθερος δρόμος, ο οποίος θέλει τον άνθρωπο αποστεωμένο από την κοινωνική σημαντική του. Η συνιστώσα του εθνικισμού θα έρθει με την σειρά της συμπληρωματικά να υπερτονίσει την αίσθηση της κοινότητας, της ταυτότητας, της ιεραρχίας, της παράδοσης, της διαφορετικότητας.

Ξεχάσαμε ότι η Επανάσταση είναι ταυτόχρονα δυσπρόσιτη αλλά και εφικτή. Έτσι, άλλοι απογοητεύτηκαν κι άλλοι έγιναν γραφικοί. Κάθε προσπάθεια για κοινωνική παρέμβαση πρέπει να έχει στέρεα ερείσματα στα ουσιώδη ερωτήματα για το «νόημα», για την «αιτία» και τον «σκοπό». Με άλλα λόγια, πρέπει να είναι πάντα ανοιχτή προς την μεταφυσική. Κάθε συζήτηση για την εισαγωγή στο κοινωνικό γίγνεσθαι μιας επαναστατικής πρότασης, οφείλει να στρέφεται πρώτα προς τον ουρανό προκειμένου να υπηρετήσει χρηστά τη γη…


Gabriele D’Annunzio: ο νονός του Φασισμού



O Gabriele D’Annunzio, (γεννήθηκε 12.3.1863, Πεσκάρα Ιταλία - πέθανε 01.03.1938, Gardone Riviera - Ιταλία), ήταν Ιταλός ποιητής, μυθιστοριογράφος, δραματουργός, συγγραφέας διηγημάτων, δημοσιογράφος, στρατιωτικός ήρωας και πολιτικός ηγέτης, στα τέλη του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα. Ο γιος, ενός πολιτικά εμφανούς και πλούσιου γαιοκτήμονα της Πεσκάρα, ο D’Annunzio εκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Στα 16 του δημοσιεύτηκαν τα πρώτα του ποιήματα ‘Primo Vere’ [στις αρχές της Ανοιξης-1879].

Το ποίημα του ‘Canto novo' [New Song -1882?] είχε περισσότερη ατομικότητα, γεμάτο από πάθος και αισθησιασμό. Ακολουθούν το αυτοβιογραφικό ‘il piacere' [το παιδί της ευχαρίστησης] όπου εισάγει κατά πρώτον, το πάθος του γιά τους νιτσεικούς ήρωες.Το 1892 ακολουθεί ο Έισβολέας' [L’innocente]. Είναι ήδη διάσημος, όταν κυκλοφορεί το γνωστό του ‘ο θρίαμβος του Θανάτου’. Ο D’Annunzio συνέχισε την τεράστια λογοτεχνική παραγωγή μέχρι το Α’Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μεγάλο ποιητικό έργο του είναι η λυρική συλλογή Laudi del cielo del mare della Terra e degli EROI (1899 ?) Αλκυόνη (1904). Το τρίτο βιβλίο αυτής της σειράς ‘Αλκυόνη-1904’ γεμάτο από μυρωδιές, γεύσεις, ήχους και εμπειρίες του καλοκαιριού της Τοσκάνης, θεωρείται από πολλούς το μεγαλύτερο ποιητικό του έργο. Το 1894, σε συνεργασία με την ηθοποιό Ελεωνόρα Duse, στράφηκε στό γράψιμο έργων γι’αυτήν κυρίως με τραγωδίες. ’La Gioconda-1899′ και’ Francesca da Riminι-1901′. Διέκοψε τη σχέση και ακολούθησε το ερωτικό μυθιστόρημα, ’Il fuoco -1900Το 1904, La figlia di Iorio, ένα ισχυρό ποιητικό δράμα για τους φόβους και τίς προληψεις των χωρικών Αbruzzi. Ο εξωφρενικός τρόπος ζωής και τα χρέη του, τον ανάγκασαν να φύγει στη Γαλλία.

Επέστρεψε όμως με τον Α΄ Παγκόσμιο για να παροτρύνει τη πατρίδα του στον πόλεμο. Αναζητώντας ο ίδιος επικίνδυνες αποστολές, καταλήγει στην Πολεμική Αεροπορία, όπου έχασε και το ένα του μάτι. Λάτρης στις μεμονωμένες στρατιωτικές ενέργειες, έριξε χιλιάδες φυλλάδια προπαγάνδας, με τη πτήση του πάνω απ΄τη Βιέννη [1918] και έκανε φάρσα με τολμηρή επίθεση - έκπληξη με βάρκες στον Αυστριακό στόλο στον κόλπο του Buccari.

Το 1919 ο D’Annunzio και περίπου 300 υποστηρικτές του, σε πείσμα της Συνθήκης των Βερσαλλιών, κατέλαβαν το λιμάνι της Δαλματίας του Fiume (Rijeka στη σημερινή Κροατία), που η Ιταλική κυβέρνηση και οι Σύμμαχοι είχαν προτείνει να ενσωματωθεί στο νέο Γιουγκοσλαβικό κράτος, αλλά που ο D’Annunzio πίστευε ότι δικαίως ανήκει στην Ιταλία. Με τη τολμηρή δράση του είχε κινήσει το ενδιαφέρον και το λιμάνι έγινε Ιταλικό το 1924. Στη συνέχεια ο D’ Annunzio έγινε ένας ένθερμος Φασίστας και ανταμείφθηκε από τον Μπενίτο Μουσολίνι με έναν τίτλο και μια εθνική έκδοση των έργων του, αλλά δεν άσκησε καμία περαιτέρω επιρροή στην ιταλική πολιτική.

Αποσύρθηκε στο Gardone Riviera στη Λομβαρδία και έγραψε μερικά απομνημονεύματα και εξομολογήσεις. Εχτισε ένα γήπεδο, πού εμφανίζεται ένα πλοίο μισό θαμμένο στη πλαγιά του λόφου. Μετά το θάνατό του, ένα μεγάλο μαυσωλείο κατασκευάστηκε εκεί και τοποθετήθηκαν τα λείψανα του. Η Gardone Riviera έγινε όχι μόνο μνημείο του, αλλά και ένα μνημείο για τόν Ιταλικό εθνικισμό και ένα από τα πιο δημοφιλή τουριστικά αξιοθέατα της Ιταλίας.

Η πολύχρωμη καριέρα τού D’Annunzio, οι σκανδαλώδεις ερωτοδουλειές του, η τόλμη του στη διάρκεια του πολέμου, η ευγλωττία του και η πολιτική ηγεσία του σε δύο εθνικές κρίσεις, συνέβαλαν όλα στό να θεωρείται , μία από τις πιο εντυπωσιακές προσωπικότητες της εποχής του. Τα λογοτεχνικά έργα του χαρακτηρίζονται από τήν εγωκεντρική σκοπιά τους, το ομαλό και μελωδικό ύφος τους και τήν επιτακτική έμφαση τής ικανοποίησης των αισθήσεων, είτε μέσα από την αγάπη τών γυναικών, είτε της Φύσης. Ως ποιητής, ο Gabriele D’Annunzio, αντλούσε τή δημιουργική δύναμη του από την μεγάλη συναισθηματική ευαισθησία του. 

Ένα ποίημα του Βασιλείου Δοργανά



Κι όπου κι αν ατενίσω γύρω μου,
σκιά με διώκει ο λογισμός
μιας χώρας
μιαρής κι ατιμασμένης.
Χαμένος πια σε ξένη γη
Τόσο γλυκιά μα και πικρή,
Κραττώ επάνω μου σφιχτά την πατρογονικότητά μου,
μοναδική, πολύτιμη, στερνή κληρονομιά μου...
Κάτω απο ξένον ουρανό
ζητώ τη λύτρωσή μου
Μια απόκοσμη κρύα καταχνιά
Καταστοιχειώνει την καρδιά
Και σαν κατάρα αποζητεί
Να σβήσει την ψυχή μου.
Κι άλλοτε βάρος φοβερό
Μοιάζει το φως το ιερό
Χρέος συνάμα και κλαυθμός
Όρκος βαθύς προγονικός
Που δένει με σκληρά δεσμά
Την ίδια τη ζωή μου.
Αγκάθι ειν' φαρμακερό
Που δεν αφήνει αναπαμό,
Κ'είναι το άλγος της ντροπής
Η πιο σκληρή ποινή μου.
Μα σαν ξεσπάει η οργή
Σφίγγω με λύσσα την πληγή
Κ'είναι το αίμα που κυλά
παρηγοριά στερνή μου.
Για μια στιγμή τότε ξεχνώ
Πως χώμα αλλαργινό πατώ
Και χάνομαι σε θύμησες
Που σκίζουν την ψυχή μου:
Μορφές και τέρατα θολά
Βράχια και κύματ' αψηλά
Πέτρα και φως ολόγυρα
Και μέσα η Φυλή μου! 

Imam Ali Militia

Спецназ України / Ukrainian Special forces

Μια οφειλόμενη απάντηση (ανακοίνωση της ομάδας Propatria)


Σε γνωστό  αριστερίστικο φόρουμ «ελεύθερης διακίνησης ιδεών» δημοσιεύθηκε ανάληψη ευθύνης για την πυρπόληση του αυτοκινήτου, ενός νέου συναγωνιστή ο οποίος μας έχει τιμήσει με την συμμετοχή του στις μαχητικές μας εκδηλώσεις.

Καταρχάς να δηλώσουμε την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη  μας στον συναγωνιστή Θ.Κ, και ότι στεκόμαστε δίπλα του.

Είναι άξιο αναφοράς το ότι οι κύριοι που ανέλαβαν την ευθύνη αυτής της επίθεσης, προτίμησαν να συγκρουστούν με άψυχα αντικείμενα, παρά με τον ιδιοκτήτη τους, που όμως μας τον περιγράφουν με κάθε λεπτομέρεια, και δίνοντας μας να καταλάβουμε ότι έχουν γνώση των κινήσεων του. Αυτή η πρακτική είναι σύνηθες φαινόμενο για ακροαριστερές γκρούπες, όπως η επέκταση αυτής της τακτικής, σε επιθέσεις πολυάριθμων ομάδων σε μεμονωμένους νέους αλλά και μεγαλύτερους συναγωνιστές, που σχεδόν πάντα περνάνε στο αρχείο. Είναι επίσης γνωστό ότι οι κύριοι αυτοί, μέσα στον μηδενισμό τους και βυθισμένοι σε επαναστατικές και ταξικές ονειρώξεις και ιδεοληψίες, προτιμούν να συγκρουστούν εκ του ασφαλούς, αναλαμβάνοντας πολιτικές ευθύνες, που ουσιαστικά δεν έχουν κανένα νόημα. Γιατί τι νόημα έχουν αναλήψεις ευθύνης όταν γίνονται εκ του ασφαλούς, και με την στήριξη του αριστερού χαλιφάτου, το οποίο στέλνει φυλακή και φορτώνει δικαστήρια νέους εθνικιστές για το τίποτα, αφήνοντας παράλληλα ακροαριστερές και αντιφασιστικές ομάδες να δρουν ελεύθερες, προβαίνοντας σε έκνομες ενέργειες κατ’εξακολούθηση. Όλα αυτά φυσικά είναι ρητορικά ερωτήματα μιας και γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για ισονομία.

Στην συνέχεια αναφέρονται σε μια σειρά από δραστηριότητες της κοινότητας μας, μαχητικές και μη οι οποίες έχουν δημοσιευθεί, και προσπαθούν να νουθετήσουν όσους μας παραχώρησαν τους χώρους τους σχεδόν πάντα επ’αμοιβή, με επιχειρήματα επιπέδου «Μη τους παίζεται είναι κακοί φασίστες»(Στο χαλιφάτο η συναναστροφή με φασίστες αρκεί για να καταδικαστείς)σικ. Επίσης αναφέρονται στην συνειδητά πολιτική επιλογή μας, για την μη δημοσίευση της τοποθεσίας των χώρων διεξαγωγής των εκδηλώσεων μας. Αυτό γίνεται διότι γνωρίζουμε ότι ο παρακρατικός σας ρόλος και οι υπόγειες διασυνδέσεις όλων αυτών των ομάδων με διάφορες συνιστώσες , δεν μας το επιτρέπουν. Αυτό δεν είναι φόβος, είναι η γνώση του παρακρατικού σας ρόλου και της επαναστατικότητας σας, η οποία έχει οδηγήσει σε φυλακίσεις και διώξεις εθνικιστών, μια επαναστατικότητα που αναλώνεται γύρω από μηνύσεις, ρουφιανιές και θρασύδειλες επιθέσεις, μια επαναστατικότητα η οποία λειτουργεί παρακρατικά. Επίσης αναφέρονται στην επιλογή μας  να συμμετέχουμε σε μέτωπα αλληλεγγύης και στήριξης, όπως αυτό της Κύπρου αλλά και άλλων περιοχών ανά τον κόσμο, στηρίζοντας έμπρακτα τα όλα τα κινήματα με εθνικό χαρακτήρα.Αλλά και στην συμμετοχή μας σε πορείες τιμής και μνήμης δολοφονημένων εθνικιστών από ακροαριστερές τρομοκρατικές οργανώσεις.

Η κοινότητα μας αφοσιωμένη στο σκοπό και το έργο της συνεχίζει τον αγώνα της, στέκεται όρθια σε όλες τις προκλήσεις και επιθέσεις έμμεσες ή άμεσες. Επιθέσεις οι οποίες πραγματοποιούνται στο σκοτάδι, δημοσιεύσεις χωρίς όνομα, με πληροφορίες που μυρίζουν ρουφιανιλίκια. Στεκόμαστε απέναντι σε όλους αυτούς τους δειλούς, που ο ανδρισμός τους φτάνει μέχρι το πληκτρολόγιο και την ασφάλεια της ανωνυμίας τους. Οι Ιδέες μας για μας είναι στάση και τρόπος ζωής και όχι ευκαιριακή διέξοδος των καθημερινών προβλημάτων. Γι’ αυτό θα συνεχίσετε να μας βλέπεται μπροστά σας, κάνοντας όλα αυτά που σας ενοχλούν, πιστοί στις Ιδέες μας, κάνοντας τις πράξεις. Στεκόμαστε σαν μια οικογένεια.Περήφανοι για αυτό που είμαστε. Πιστοί μέχρι τέλους.
  
Υ.Γ: Τα τηλέφωνα μας είναι στην διάθεση εκείνων που νομίζουν ότι φοράνε παντελόνια, και επιθυμούν να μας αλλάξουν απόψεις και ιδέες.

-MAXHTIKH KOINOTHTA PROPATRIA-


ΑΜΕΣ ΔΕ ΓΕΣΟΜΕΘΑ ΠΟΛΛΩ ΚΑΡΡΟΝΕΣ