Ο Αντισιωνισμός στην Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (DDR)



του Wolverine

Το τέλος του 2ου Μεγάλου Πολέμου βρίσκει την Ανατολική Γερμανία κάτω από την κατοχή των Σοβιετικών δυνάμεων. Η προσπάθεια να υποστεί ο ντόπιος πληθυσμός μια πλύση εγκεφάλου ξεκινάει εντατικά αφού θα έπρεπε να ξεριζωθεί άμεσα ο Εθνικοσοσιαλισμός και να επικρατήσει ο Κομμουνισμός στην Σταλινική εκδοχή του. Το εν λόγω κράτος ιδρύθηκε επίσημα την 7η Οκτωβρίου 1949 στη Σοβιετική ζώνη κατοχής και ο αντιφασισμός υπήρξε μια εκ των ιδρυτικών αρχών. Αρκετά γρήγορα χιλιάδες Χιτλερικοί στελέχη των υπηρεσιών ασφαλείας και αξιωματούχοι του παλιού καθεστώτος πέρασαν στην άλλη πλευρά, και συσπειρώθηκαν γύρω από την νέα ηγεσία. Δεν είναι άγνωστη εξάλλου μια συνάντηση μεταξύ στρατιωτικών και από τις 2 πλευρές της Γερμανίας η οποία είχε ως στόχο τον συντονισμό απέναντι στον αναδυόμενο τότε διεθνή Σιωνισμό.


Από την ίδρυση του «σοσιαλιστικού» κράτους οι εντάσεις και οι διενέξεις ανάμεσα στο Γερμανικό κομμουνιστικό κόμμα και τους Σοβιετικούς υπήρξαν συνεχείς, αφού οι Γερμανοί προσπαθούσαν να διατηρήσουν την αυτονομία τους σχετικά με τις αποφάσεις και κινήσεις του νέου κράτους. Πολλές φορές απέρριπταν την επέμβαση της Μόσχας και κινούνταν σε διαφορετικές πολιτικές διαδρομές σε σχέση με την εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Τα στελέχη του Στρατού και των δυνάμεων ασφαλείας παρά την επικράτηση του Μπολσεβικισμού, διατήρησαν τα αντισιωνιστικά τους συναισθήματα και μέρος των παραδόσεων της Βέρμαχτ, με αποτέλεσμα να βλέπουν τον Σιωνισμό ως μια έκφραση και άμεση απειλή της πλουτοκρατικής μπουρζουαζίας και του διεθνούς καπιταλισμού και φυσικά τον νο1 εχθρό της γερμανικής εργατικής τάξης.


Σε συνάρτηση με τις γεωπολιτικές αλλαγές και την επιθετικότητα του Ισραήλ απέναντι στον Αραβικό κόσμο, γρήγορα αυτή η αντισιωνιστική σκέψη ξέσπασε πάνω στους Ιουδαίους που μετακινήθηκαν στην Ανατολική Γερμανία όταν άφησαν πίσω τους τόπους εξορίας. Πολλοί από αυτούς είδαν ως παράδεισο του σοσιαλισμού το νέο κράτος αλλά γρήγορα οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Οι επιθέσεις και βεβηλώσεις σε νεκροταφεία και συναγωγές, τα βλέμματα στον δρόμο από απλούς πολίτες, οι εντάσεις μεταξύ μελών της ηγεσίας του κόμματος που είχαν εβραϊκή καταγωγή και των εργατικών συνδικάτων, η επίσημη αθεϊστική πολιτική και ο περιορισμός της θρησκευτικής επιλογής ήταν μόνο μερικά από εμπόδια που βρήκαν.

Παρά το γεγονός της αναφοράς και προβολής του «Ολοκαυτώματος» από τα επίσημα πρόσωπα και τα μέσα κομματικής προπαγάνδας καθώς και την παροχή επιδομάτων σε βετεράνους της «αντίστασης» ή τις κατηγορίες προς την Δυτική Γερμανία για προστασία και άσυλο των μελών του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, το βάρος της πολιτικής σκέψης ήταν ταυτόχρονα αντιφασιστικό και αντισιωνιστικό. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Μόσχα η δίωξη των Εβραίων γιατρών που κατηγορήθηκαν ότι προσπάθησαν να δηλητηριάσουν τον Στάλιν είχε ήδη λάβει μέρος. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’50 υπήρξε για πολλούς ερευνητές μια οργανωμένη κρατική πολιτική ενάντια στον διεθνή σιωνισμό. Πολλοί Ιουδαίοι κατηγορήθηκαν ως πράκτορες της Δύσης και προδότες της χώρας. Η δίκη στην Πράγα (Slánský trial) των Εβραίων του Κομμουνιστικού Κόμματος Τσεχοσλοβακίας (οι οποίοι έστειλαν όπλα στους Εβραίους το 1947) και η καταδίκη 11 εξ αυτών σε θάνατο δια απαγχονισμού που είχαν κατηγορηθεί ως Τροτσκιστές και Σιωνιστές έγινε το καύσιμο για την περαιτέρω αναζωπύρωση του Ανατολικογερμανικού αντισιωνισμού.

Οι συνεχείς διώξεις των Εβραίων μέσα από ανακρίσεις και κατηγορίες για κατασκοπεία έγιναν καθημερινή πρακτική στην πολιτική του κόμματος. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι τα μέλη της εβραϊκής κοινότητας στο Ανατολικό Βερολίνο, ποτέ δεν ξεπέρασαν τον αριθμό των 3.000 ατόμων. Πολλοί Εβραίοι έσπευσαν άμεσα να εγκαταλείψουν την χώρα για 2η φορά σε λίγα χρόνια αφού οι ζωές τους βρέθηκαν και πάλι σε κίνδυνο. Ο Λαϊκός Στρατός (NVA) είχε στις τάξεις του θύλακες αξιωματικών και υπαξιωματικών, με σαφή αντισιωνιστικά αντανακλαστικά αλλά και την παρουσία «φασιστικών» εντύπων στα στρατόπεδα. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η ξεκάθαρη εναντίωση απέναντι στο κράτος του Ισραήλ και οι διπλωματικές επιθέσεις με κάθε ευκαιρία. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ουδέποτε τα 2 κράτη είχαν ομαλές διπλωματικές σχέσεις παρά τις πιέσεις των Ισραηλινών.



Μετά τον πόλεμο του Σουέζ σε όλες τις πολεμικές συρράξεις μεταξύ Ισραηλινών και Αράβων, οι Ανατολικογερμανοί στήριξαν με φανατισμό την Αραβική πλευρά και εντατικοποίησαν σε διεθνές επίπεδο τις καταγγελίες ενάντια στο Ισραηλινό κράτος. Πέρα από το γεγονός της χρηματοδότησης του  Ίλιτς Ραμίρεζ Σάντσες  του γνωστού «Τσακαλιού» ο οποίος προτιμούσε να «χτυπάει» Σιωνιστικούς στόχους και της ομάδας Baader-Meinhof, υπήρχε μέσα στην χώρα στρατόπεδο εκπαίδευσης της PLO και επαφές με τον Αραφάτ και την οργάνωση Abu Nidal, καθώς και στρατιωτική βοήθεια με υλικό και συμβούλους σε Λιβύη, Συρία και Νότια Υεμένη. Οι επαφές με Ιρακινούς και Αιγύπτιους κινήθηκαν στην ίδια πορεία, ενώ στον πόλεμο του Yom Kippur οι Γερμανοί έστειλαν στην Συρία 75.000 χειροβομβίδες, 30.000 νάρκες, 62 άρματα μάχης και 12 αεροσκάφη. Κατά την διάρκεια της αεροπειρατείας της πτήσης της Air France στο Entebbe, μέλη του Παλαιστινιακού PLFP και μέλη της Γερμανικής άκρας αριστεράς τα οποία και χρηματοδοτούνταν από την Ανατολική Γερμανία, χώρισαν τους αιχμάλωτους σε Εβραίους και μη Εβραίους με τους τελευταίους να απελευθερώνονται άμεσα. Οι Γερμανοί αντάρτες πόλης συνεργάστηκαν επίσης με τον ηγέτη της Ουγκάντας τον Idi Amin Dada ο οποίος συνήθιζε να μιλάει δημοσίως υπέρ του Χίτλερ.

Πολλοί αναλυτές θεωρούν δεδομένο το γεγονός ότι ο Σταλινισμός στην Ανατολική Γερμανία, λειτούργησε ως μέσο για να επανεμφανιστεί το λαϊκό συναίσθημα απέναντι στους παγκόσμιους τοκογλύφους. Η πολεμική της Στάζι απέναντι σε όσους προωθούσαν την ομοφυλοφιλία στην νεολαία, η προβολή του πατριωτισμού σε ένα κράτος που θύμιζε «αστακό» από άποψη πολεμικού εξοπλισμού, η μαζική ενασχόληση της νεολαίας με τον αθλητισμό και την πολεμική προπαρασκευή έκανε πολλούς να μιλούν για μια «Φαιοκόκκινη» Γερμανία που δεν είχε κανένα πρόβλημα να ενισχύει κάθε εχθρό του Σιωνιστικού τέρατος με όπλα και χρήματα. 
Οι ιστορικές συνθήκες επέδρασαν θετικά και οι εξελίξεις είχαν ως αποτέλεσμα την επανεμφάνιση του Εθνικοσοσιαλισμού ακόμη και από τις αρχές της δεκαετίας του 80’ στο Ανατολικό μέρος της χώρας και την επαγρύπνηση του λαού. Η αντίσταση αυτή εκφράστηκε αμέσως μετά την κατάρρευση είτε με τα ποσοστά στις εκλογές σε εθνικιστικά κόμματα είτε με την δημιουργία οργανώσεων με αντιδημοκρατική σκέψη και πρακτική. Φαινόμενα που συνεχίζονται μέχρι και σήμερα προκαλώντας τον πανικό στους παγκόσμιους εξουσιαστές.


Νέες εκδόσεις από την «Νέα Γενεά» - «Benito Mussolini - Το Δόγμα του Φασισμού» & «Maurice Barrès - Η γη και οι νεκροί»



6945951077
Ωράριο Επικοινωνίας: 
Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο 9:00 - 15:00
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 9:00 - 18:00

info@neageneabooks.gr


Το «Δόγμα του Φασισμού» (La dottrina del fascismo) δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην Enciclopedia Italiana di Scienze, Lettere e Arti το 1932. Το μισό βιβλίο είχε γραφτεί από τον Giovanni Gentile (Βασικές Ιδέες) και το άλλο μισό από τον Benito Mussolini. Το έργο πάντως έφερε μόνο την υπογραφή του Ιταλού ηγέτη. Εκδόθηκε στα ελληνικά το 1934 από τις εκδόσεις Ε.Γ.Ε. σε μετάφραση του Αλέξανδρου Παπασαραντόπουλου, η οποία ήταν κάκιστη. Το 1935 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Παρνασσός» το βιβλίο με τον τίτλο «Ο Φασισμός», το οποίο περιελάμβανε το «Δόγμα του Φασισμού» και την «Ιστορία του Φασιστικού Κινήματος» του Gioacchino Volpe. Επίσης, το «Δόγμα του Φασισμού» κυκλοφορούσε κομμάτι-κομμάτι στην εφημερίδα «Εθνικοσοσιαλιστής» το 1934, εφημερίδα στην οποία αρθρογραφούσαν ο Δημήτριος Βεζανής κι ο Ευάγγελος Κυριάκης

Από την εποχή του Μεσοπολέμου το βιβλίο κυκλοφορεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα μεταφρασμένο από τα ιταλικά. Η παρούσα έκδοση περιλαμβάνει σημαντικά ιστορικά κείμενα της ιδεολογίας του Φασισμού, αλλά και όσα είπαν μεγάλες μορφές της εποχής που είδαν από κοντά το φασιστικό κράτος ή γνώρισαν τον Μπενίτο Μουσολίνι. Αξιοσημείωτο είναι ότι το παρόν έργο περιλαμβάνει σε μια ξεχωριστή ενότητα όσα είπε ή έγραψε ο Αδόλφος Χίτλερ για τον Φασισμό και τον ηγέτη του ιταλικού φασιστικού κράτους. Μέσα απ’ όλα τα κείμενα που περιλαμβάνονται εντός του βιβλίου ο αναγνώστης θα μπορέσει να έρθει πιο κοντά με τις ιδέες του φασισμού, να κατανοήσει τη φιλοσοφία του, να γνωρίσει τον άνθρωπο που σήκωσε τη μεγάλη εθνικιστική επανάσταση στα χρόνια του Μεσοπολέμου, και να δει την Ιστορία από μια σκοπιά τελείως αντίθετη απ’ αυτήν που είχε μέχρι σήμερα. 

Ο Φασισμός δεν ήταν αυστηρά ένα ιταλικό φαινόμενο κι ο Μουσολίνι δεν διεκδικούσε την αποκλειστικότητα της ιδεολογίας του, εν αντιθέσει πάντα με τον Αδόλφο Χίτλερ, που ακόμα και στο τέλος του πολέμου υποστήριζε ότι ο εθνικοσοσιαλισμός δεν είναι προς εξαγωγή κι ότι δημιουργήθηκε αποκλειστικά για τους Γερμανούς. Την 28η Οκτωβρίου του 1929 – επέτειος της νίκης του P.N.F. – ο Μουσολίνι θα δήλωνε δημόσια και θα τον άκουγε όλη η Ευρώπη: «Σήμερα δηλώνω, ότι ο Φασισμός ως ιδέα, διδασκαλία και πραγμάτωση ισχύει για όλο τον κόσμο. Είναι ιταλικός στις ιδιαιτερότητες των θεσμών του, όμως παγκόσμιος στο πνεύμα του». Ακριβώς το ίδιο υποστήριζαν οι μεγάλοι φασίστες της Ευρώπης, ο Jose Antonio Primo de Rivera και ο Oswald Mosley. Αξίζει να τονιστεί, ότι ο Robert Brasillach δήλωνε πως ονειρεύτηκε έναν γαλλικό φασισμό, και μάλιστα έναν φασισμό που δεν ήταν μια δουλοπρεπής μίμηση ξένου. Για τον Pierre Drieu la Rochelle ο Φασισμός ήταν ο πραγματικός σοσιαλισμός. 

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα έρχεται ένα αποκαλυπτικό ντοκουμέντο με την τελευταία συνέντευξη που έδωσε ο Μουσολίνι λίγες ημέρες πριν τον θάνατό του, η οποία είχε την μορφή πολιτικής διαθήκης. Οι απαντήσεις που δίνονται από τον Ιταλό ηγέτη καλύπτουν σημαντικά κενά της ιστορίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και μάλιστα από την πλευρά του ηττημένου. Η παρούσα έκδοση συμπληρώνει μαζί με το βιβλίο «Η αυτοβιογραφία μου» προσφέροντας στον ερευνητή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του Φασισμού, μια σημαντική πηγή βιβλιογραφίας του Μπενίτο Μουσολίνι η οποία έλειπε από το ελληνικό αναγνωστικό κοινό.


Υπήρξε πολιτικός, δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος, μυθιστοριογράφος και μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων. Ξεκίνησε με αριστερές πολιτικές θέσεις και σταδιακά δημιούργησε τον όρο «εθνικισμός» για πρώτη φορά στη Γαλλία. Υπήρξε πολέμιος του Άλφρεντ Ντρέιφους στην γνωστή Υπόθεση Ντρέιφους. Μαζί με τον Σαρλ Μωρράς χαρακτηρίζεται ως πρωτοφασίστας. Η σκέψη του επηρέασε τον Ίωνα Δραγούμη και τον Γιάννη Ψυχάρη. Στα ημερολόγιά του ο Δραγούμης αναφέρεται συχνά στον Μπαρρές παραθέτοντας μάλιστα και αποσπάσματα από βιβλία του. Η ιδέα του Μπαρρές σύμφωνα με τη σχέση των νεκρών και των ζωντανών ανθρώπων που τους συνδέει το κοινό αίμα και η κοινή πατρίδα, φαίνεται στο βιβλίο «Σαμοθράκη» του Έλληνα πρωτοφασίστα στο κεφάλαιο «Νεκρικός διάλογος».

Στο κεφάλαιο αυτό ο Δραγούμης συζητά με έναν κοσμοπολίτη ο οποίος είναι νεκρός και στο τέλος καταλήγει να του πει «την ψυχή σου την έχω εγώ μέσα μου που είμαι ζωντανός και πατριώτης σου». Ο Ψυχάρης στο «Ταξίδι» του με λέξεις γεμάτες από τα ευγενέστερα συναισθήματα, γράφει: «Οι πατέρες μας, που τώρα κοίτουνται στον τάφο, δεν είναι πεθαμένοι, μας δώσανε τη ζωή τους, εμείς την έχουμε σήμερα και τη βαστούμε. Η σειρά δεν τελειώνει, η αλυσίδα δε σπάνει. Θα ‘ρθουνε άλλοι κατόπι που θα πάρουνε, που θα βαστάξουνε και κείνοι μια ώρα την αιώνια ζωή που τους δώσαμε ‘μεις». Ο Μπαρρές προτού εμφανιστούν τα γνωστά κινήματα του Μεσοπολέμου θα ορίσει πως «ο εθνικισμός γεννά τον σοσιαλισμό» και θα επισημάνει την αναγκαιότητα της ένωσης αυτών των δύο ιδεών. Ο Δραγούμης θα είναι ο πρώτος στην Ελλάδα που θα φέρει την Ιδέα αυτή και θα αρχίσει να γράφει για έναν εθνικό σοσιαλισμό στην εφημερίδα «Αθηναϊκή» στις 20 Απριλίου του 1920: «…εις τους Έλληνας σοσιαλιστάς θα υπεδείκνυα αν ήθελον να με ακολουθήσουν…Εθνικόν σοσιαλισμόν, όχι υπό την γνωστήν έννοιαν, αλλ’ υπό την έννοιαν, ότι η εφαρμογή του θα είναι ανάλογος προς το έθνος και προς την κατάστασιν της εξελίξεώς του». Για τον Μπαρρές κανείς δεν μπορεί να είναι Γάλλος επειδή το θεσπίζει ένας ανθρώπινος νόμος. Σύμφωνα με τον ίδιο «το αίμα ακολουθεί πάντοτε τη φυσική τάξη των πραγμάτων και αντιστέκεται στα κηρύγματα και τους ανθρώπινους νόμους» και «τα παιδιά  των ξένων δε γεννιούνται Γάλλοι παρά μόνο στη φαντασία του νομοθετικού πλαισίου». 



Δύο νέες εκδόσεις από την «Νέα Γενεά» - «Robert Brasillach - Τα αίτια μιας στράτευσης» & «Σίτσα Καραϊσκάκη Μεταστροφή του Γκαίτε από το γοτθικό προς το αρχαίο ελληνικό πνεύμα»

Περιοδικό Ανάκτηση V: κυκλοφορεί στα πρακτορεία τύπου της επαρχίας!

http://www.anaktisi-mag.gr/

Από την Παρασκευή 29 Δεκεμβρίου στα πρακτορεία τύπου Αθηνών και Πειραιώς κυκλοφορεί ο «Ελεύθερος Κόσμος» με μία μεγάλη προσφορά. 

Μαζί με την εφημερίδα ΔΩΡΕΑΝ παλαιότερα τεύχη του εθνικιστικού περιοδικού «Ανάκτηση», ή ένα συλλεκτικό τεύχος του περιοδικού «Αντίδοτο» με αφιέρωμα στην Συρία του Άσαντ που μάχεται. 

Στην περιφέρεια η εφημερίδα με την προσφορά θα κυκλοφορήσει με το φύλλο Φεβρουαρίου.

Τι μπορεί να συμβεί σε όποιον το κεφάλι του απεικονίζεται πάνω στο σώμα μιας κότας.



Άρθρο του Maurizio Blondet 

Μετάφραση-Σχόλια: Ιωάννης Αυξεντίου

Εξετάζουμε την εκδοχή της τελετουργικής δολοφονίας πολύ σοβαρά. Μία σημαντική ομάδα της εκκλησιαστικής επιτροπής δεν έχει καμία αμφιβολία για αυτή την εξήγηση”. Αυτά δήλωσε πριν κάποιες ημέρες ο Αρχιμανδρίτης Τύχωνας Σεβκούνωφ, που δεν είναι μόνο ο γραμματέας της πατριαρχικής επιτροπής που συνεχίζει τις μελέτες πάνω στα λείψανα της οικογένειας του Τσάρου Νικόλαου που δολοφονήθηκε το 1918, αλλά θεωρείται και ο πνευματικός σύμβουλος του Πούτιν. Ο Αρχιμανδρίτης Τύχωνας Σεβκούνωφ δεν εννοούσε με αυτές τις φράσεις ότι επρόκειτο για ένα θρησκευτικό τελετουργικό, αλλά για ένα συμβολικό-ιδεολογικό τελετουργικό των  μπολσεβίκων. Ο Αρχιμανδρίτης, κατά την γνώμη μας, έδωσε αυτή την επεξήγηση, για να μην ερεθίσει κάποια συγκεκριμένα'πνεύματα'. Όπως και να έχει, εμείς δεν είμαστε Αρχιμανδρίτες οπότε δεν θα τηρήσουμε τα προσχήματα: θα μιλήσουμε για θρησκευτική τελετουργική δολοφονία.

Για τον πατέρα Τύχωνα, και μόνο το γεγονός ότι κάποιοι σκότωσαν τον Τσάρο, μετά την παραίτηση του από το θρόνο, με αυτό τον τρόπο, καθώς και το γεγονός ότι οι δολοφόνοι μοιράστηκαν τα θύματα, δείχνει ότι θεωρούσαν τη δολοφονία ως ένα ιδιαίτερο τελετουργικό. Αμέσως, η εβραϊκή κοινότητα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, δια στόματος του ραβίνου Baruch Gorin, διαμαρτυρήθηκε με μία ανακοίνωση του πρακτορείου Interfax δηλώνοντας το εξής:  “Αυτές οι δηλώσεις είναι ένα σαφές παράδειγμα μεσαιωνικού σκοταδισμού. Μία αντι-σημιτική θεωρία συνωμοσίας.” Βέβαια, η υποψία ότι η δολοφονία των Ρομανώφ ήταν ένα είδιος τελετουργικής σφαγής δεν είναι σημερινή. Ο αξιωματικός των Λευκών Nikolai A. Sokolov (1882-1924) που, όταν οι δυνάμεις που μάχονταν κατά των μπολσεβίκων ανακατέλαβαν, για μία σύντομη περίοδο την Αικατερινούπολη, διεξήγαγε την πρώτη έρευνα επί του θέματος. 

Στον τοίχο του δωματίου που έγινε η εκτέλεση, βρήκε μεταξύ άλλων, ένα σημείωμα με μία φράση γραμμένη στα γερμανικά: “Belsatzar ward in selbiger Nacht von seine Knechten umgebrat”, (“Ο Βαλτάσαρ  ανατράπηκε  από τους δούλους του την ίδια νύχτα”). Ήταν στίχοι του εβραϊκής καταγωγής ποιητή Heinrich Heine και είναι μία παράφραση από το βιβλίο του Δανιήλ: “Εκείνη την ίδια νύχτα ο Βαλτάσαρ, ο βασιλιάς των Χαλδαίων σκοτώθηκε”. Είναι το απόσπασμα όπου στο βασιλιά Βαλτάσαρ των Χαλδαίων αναγγέλλεται η επερχόμενη καταστροφή με τις λέξεις: “Μενέ, Μενέ, Θεκέλ, Ουφαρσίν. Αυτή είναι η ερμηνεία του πράγματος: Μενέ, ο Θεός μέτρησε τη βασιλεία σου, και την τελείωσε. Θεκέλ, ζυγίστηκες στην πλάστιγγα, και βρέθηκες ελλιπής. Φερές, διαιρέθηκε η βασιλεία σου, και δόθηκε στους Μήδους και Πέρσες.” (Δανιήλ . Κεφ. 5, 25-28)

Οι διοργανωτές της σφαγής ήταν ο Yakov Sverdlov (Yankel Solomon), ο Philippe Goloshchyokin (Shaya-Isay Fram Goloshchekin) ο Pyotr Voykov (Pinhus Wainer), ο Beloborodov Alexander Georgievich (Vaisbart Yankel Isidorovich), ο Konstantin Myachin (Vasily Yakovlev) και ο Georgy Safarov (Voldin). Κάποιοι από τους μπολσεβίκους δολοφόνους είχαν ενδιαφέρουσες ραβινικές γνώσεις. Ο αρχηγός του εκτελεστικού αποσπάσματος, Yakov Yurovskij (1878-1938) είχε μελετήσει στη συναγωγή. Το δεξί χέρι του εκείνη τη νύχτα, ο Mikhail A. Medvedev (Kudrin), κατά πάσα πιθανότητα και αυτός εβραϊκής καταγωγής πυροβόλησε στο κεφάλι τον Τσάρο και τη Δούκισσα  Μαρία  Νικολάγιεβνα (19 ετών) με το πιστόλι Browning  n. 389965  που ο ίδιος παρέδωσε, το 1964, πριν πεθάνει, στο Μουσείο της επανάστασης... 

Την αποστολή να λειώσει τα σώματα με θεϊκό οξύ ανέλαβε ο χημικός Petr Voikov (αληθινό όνομα: Pinkus  Weiner). Ο Philiph (στην πραγματικότητα Isay, που είναι υποκοριστικό στα yiddish) Isaevic Goloshchyokin, ο οποίος μετά έγινε ένας από τους αρχηγούς της επανάστασης (σε αυτόν οφείλεται ο θάνατος ενός εκατομμυρίου ανθρώπων στο Καζακστάν μεταξύ 1932 και 33), καυχιόταν ότι διατηρούσε το κεφάλι του Τσάρου μέσα σε μία γυάλα γεμάτη οινόπνευμα. Ο οπλαρχηγός που έδωσε τη διαταγή για τη σφαγή, ο Yakov Sverdlov (αληθινό όνομα Jankel  Solomon), γιός ενός πλούσιου εμπόρου και μασόνου, ήταν ο πιο άγριος οργανωτής του Κόκκινου Τρόμου εναντίον των Κοζάκων χωρικών του Ντον. Για τη συμμετοχή που είχε στη σφαγή των Ρομανώφ, η πόλη στην οποία συνέβη, η Αικατερινούπολη, μετονομάστηκε προς τιμή του, Sverdlovsk. Ο Ιουδαίος ποιητής David Bergelson τον επαίνεσε ως “την  υπερηφάνεια του εβραϊκού  λαού”.

Εξάλλου, πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-18) στη Βαρσοβία, στα εβραϊκά μαγαζιά, πωλούταν μία ευχετήρια κάρτα (1909) για το Yom Kippur στην οποία φαινόταν ένας ραβίνος  που κρατούσε την Τορά στο ένα χέρι και ένα πουλί (κότα) στο άλλο. Το πουλί έφερε την εστεμμένη κεφαλή του Τσάρου Νικόλαου. Είναι υπαινιγμός σε μία θυσία Kapparot, δηλαδή τη θυσία μιας λευκής κότας που γίνεται από μερίδα θρησκευομένων Εβραίων την περίοδο του Yom Kippur.  Στην τελετή αυτή, ο πιστός περνά την κότα πάνω από το κεφάλι του, μετά της κόβει το λαιμό προφέροντας  το ακόλουθο: “Αυτό είναι ένα ζώο θυσίας, ας είναι ο εξαγνισμός μου”.  Πρόκειται για μια τυπική θυσιαστική τελετή αίματος, η οποίο μάλλον δεν διαφέρει και ιδιαίτερα από τις πρακτικές Βουντού. Αλλά, καλά έκανε η εβραϊκή κοινότητα της Ρωσίας και διαμαρτυρηθηκε. Τι σχέση θα μπορούσαν να έχουν άλλωστε με τη σφαγή των Ρομανώφ; Προφανώς, είναι όλα αντι-σημιτικές  προκαταλήψεις .

Σημείωση: Να μην ξεχάσουμε ότι για να κοπεί το “κεφάλι της κότας” έδωσαν πολλά  χρήματα και οι ελίτ των WASPs. Βέβαια το ίδιο έπραξαν και οι Γερμανοί, αλλά μόνον επειδή  βρίσκονταν σε πόλεμο με τη Ρωσία και ήθελαν να την αποσταθεροποιήσουν. 

Βιβλιοπαρουσίαση: Το αυτόματο υπ' αριθμόν 18226 (εκδόσεις Λόγχη)



Το αρχείο των χαμένων βιβλίων
Μυλωνάς Πέτρος
12/2017
Σελίδες 86

«Οι μάχες γίνονται με όπλα και όχι με στολισμένες ανθοδέσμες, κι ένα «χαμένο» πάνω από μισόν αιώνα βιβλίο μας μεταφέρει στην εποχή 1943-1949. Μία εποχή ακριβώς πολέμου και μάχης. Ένα ιταλικό αυτόματο το υπ αριθμόν 18226 αλλάζει χέρια διαδοχικά σε έξι ανθρώπους. Τρεις κομμουνιστές και τρεις εθνικιστές. Έξι σπονδυλωτές ιστορίες μας περιγράφουν τις ζωές και τις τύχες πολλών ανθρώπων. Δύο από αυτούς χάνονται στην ανωνυμία. Ένας μετανοεί, ένας τραυματίζεται, ένας σκοτώνεται κι ο τελευταίος λυτρώνεται. Παράλληλα με αυτούς βλέπουμε και την μοίρα κάποιων γυναικών, συζύγων, αρραβωνιαστικών των ηρώων. Κι’ αυτές (όλες) έχουν επίσης μία τραγική μοίρα. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο το συγκεκριμένο αυτόματο που μεταφέρεται από χέρι σε χέρι γίνεται μία χρονοκάψουλα που μας ταξιδεύει στο παρελθόν στο κλίμα μίας εποχής δύσκολης, σκοτεινής μα και ηρωϊκής»

Δύο νέες εκδόσεις από την «Νέα Γενεά» - «Robert Brasillach - Τα αίτια μιας στράτευσης» & «Σίτσα Καραϊσκάκη Μεταστροφή του Γκαίτε από το γοτθικό προς το αρχαίο ελληνικό πνεύμα»




6945951077
Ωράριο Επικοινωνίας: 
Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο 9:00 - 15:00
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 9:00 - 18:00

info@neageneabooks.gr


Το παρόν κείμενο είναι σημειώσεις γραμμένες στις φυλακές της Φρέν, απ’ τον Ρομπέρ Μπραζιγιάκ, ενώ ανέμενε την εκδίκαση της υπόθεσής του. Ο κρατούμενος, με τη βοήθεια των επίσης φυλακισμένων συντρόφων του, προετοιμαζόταν για ν’ απαντήσει στις ερωτήσεις που μπορεί να του απηύθυνε το δικαστήριο. Στο εδώλιο, ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ, δεν είχε την ευκαιρία να εξηγήσει παρά ορισμένα από τα σημεία που είχε ήδη ετοιμάσει. Οι σημειώσεις δίνουν μια λεπτομερή αναφορά αυτών των σημείων και περιέχουν πληροφορίες και εξηγήσεις για ερωτήσεις οι οποίες δεν τέθηκαν κατά τη διάρκεια της δίκης. Μας επιτρέπουν να καταλάβουμε τα κίνητρα του Ρομπέρ Μπραζιγιάκ κατά τη διάρκεια της περιόδου της Συνεργασίας και σκιαγραφούν την πορεία του συγγραφέα μέσα από τις αναταραχές του πολέμου, όταν ήταν γοητευμένος από τον δυναμισμό και την ορμή των φασιστικών νεολαιών αλλά, παρόλα αυτά, αμετακίνητα πιστός στις αρχές του γαλλικού Εθνικισμού.

Στο ντοκουμέντο αυτό, το οποίο είναι περισσότερο πολιτικής και αυτοβιογραφικής φύσης απ’ ότι νομικής, ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ αναφέρεται στις σχέσεις του με τους Γερμανούς μετά την επιστροφή του από την αιχμαλωσία, στην άρνησή του να καταφύγει στη Γερμανία το 1945, στην υποστήριξή του για τη Λεγεώνα των Γάλλων Εθελοντών, στην αντιπαράθεσή του με την πολιτοφυλακή, στις επαφές του με την κυβέρνηση του Βισύ, στα τεκταινόμενα της εφημερίδας «Είμαι Παντού» (Je suis partout), στους λόγους για τον αντισημιτισμό του, κτλ.

Αυτές οι σημειώσεις δεν προορίζονταν για το κοινό αλλά το ενδιαφέρον που εκδηλώθηκε γι’ αυτές εξηγεί απόλυτα την έκδοσή τους στα «Άπαντα» (Oeuvres Complètes) του Ρομπέρ Μπραζιγιάκ. Το πρωτότυπο έχει χαθεί και το παρόν κείμενο αναδομήθηκε με βάση δύο δακτυλογραφημένα αντίγραφα. Κάποιες λέξεις που έλειπαν έχουν προστεθεί εντός αγκυλών απ’ τον Μορίς Μπαρντές, του οποίου έχουμε διατηρήσει και τις υποσημειώσεις με την ένδειξη «NDMB». Τα σχόλια που ο ίδιος ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ είχε γράψει στο περιθώριο μετασχηματίστηκαν είτε σε τίτλους ενοτήτων είτε ενσωματώθηκαν ως επιπρόσθετες υποσημειώσεις.

Ερώτηση: Όπως και να ‘χει, ο φασισμός ήταν η ιδεολογία μιας χώρας η οποία βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με τη Γαλλία.

Ρ: Απ’ όταν αυτός ο πόλεμος κηρύχθηκε, τον αποδέχθηκα άπαξ. Κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών, δεν έγραψα παρορμητικά τίποτα το οποίο θα μπορούσε να προκαλέσει την οργή της πλέον διεισδυτικής λογοκρισίας. Έκανα πάντοτε τον διαχωρισμό ανάμεσα σ’ αυτό που αποκαλούμε, γενικά, φασιστικές ιδέες και στις χώρες εκείνες όπου οι ιδέες αυτές βρίσκονται στην εξουσία. Θα μπορούσα πάντοτε να παραμείνω φασίστας, να εύχομαι την εγκαθίδρυση του φασισμού στη Γαλλία και ταυτόχρονα να επιθυμώ την ήττα των φασιστικών χωρών οι οποίες θα βρίσκονταν σε σύγκρουση με τη δική μου χώρα. Υποθετικά μιλώντας, θέλω να πιστεύω ότι αν αύριο γινόταν μια σύρραξη ανάμεσα στη Γαλλία και τη Σοβιετική Ένωση, όπως και θα έπρεπε να είχε συμβεί, οι κομμουνιστές θα πολεμούσαν ενάντια στους Σοβιετικούς, επιθυμώντας να νικήσουν.

Στις 19 Ιανουαρίου του 1945 ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ θα δικαστεί με συνήγορο υπεράσπισης τον Ζακ Ιζορνί. Ο Ζακ Ιζορνί επτά μήνες μετά θα υπερασπιζόταν και τον Πεταίν. Η δίκη ήταν ανοιχτή για το κοινό και εισαγγελέας ήταν ο Μαρσέλ Ρεμπούς. Πρόεδρος του δικαστηρίου ο Μορίς Βιντάλ. Ο Μαρσέλ Ρεμπούς χρησιμοποίησε αποσπάσματα από τα άρθρα του Μπραζιγιάκ με ερωτήσεις που εν πολλοίς ταιριάζουν με τις ερωτήσεις που απαντούσε ο Γάλλος διανοούμενος στην προετοιμασία της δίκης του. Σχετικά με τον αντισημιτισμό απάντησε ότι είχε τις ρίζες του στη γαλλική παράδοση και όχι στη γερμανική. Για τον φασισμό απάντησε πως ο φασισμός ήταν ένας γαλλικός φασισμός. Θα αναλάβει έξι φορές την ευθύνη των πράξεών του και θα αρνηθεί να ζητήσει συγνώμη στη δημοκρατία. Θα πει περήφανα και με αυταπάρνηση: «Δε μετανιώνω για τίποτα από όσα ήμουν». Ευθέως ο Μαρσέλ Ρεμπούλ θα ζητήσει τη θανατική του ποινή και θα επιχειρήσει να μειώσει το έργο του Μπραζιγιάκ κατά την αγόρευσή του. Θα αναφερθεί μάλιστα σε ένα άρθρο όπου ο Μπραζιγιάκ είχε αναφέρει τη δημοκρατία «συφιλιδική πόρνη που βρωμάει πατσουλί».

Στην αγόρευσή του ο Ζακ Ιζορνί θα διαβάσει ένα ποίημα του Μπραζιγιάκ που είχε γράψει στη φυλακή της Φρεν και θα ρωτήσει τους ενόρκους: «Οι πολιτισμένοι λαοί τουφεκίζουν τους ποιητές τους;». Ο πρόεδρος Βιντάλ θα ρωτήσει τον Μπραζιγιάκ αν έχει να προσθέσει κάτι και εκείνος θα απαντήσει αρνητικά. Στις 19:00 το απόγευμα ανακοινώθηκε η απόφαση: ένοχος για προδοσία, δήμευση περιουσίας και εκτέλεση διά τουφεκισμού. Το ακροατήριο θα ξεσηκωθεί και ένας νεαρός θα φωνάζει «δολοφόνοι, είναι ντροπή, δολοφόνοι» για να συλληφθεί από την αστυνομία. Ο Μπραζιγιάκ θα χαμογελάσει και θα πει: «Είναι τιμή μου».

Η ποινή θα εκτελεστεί στις 6 Φεβρουαρίου του 1945, ανήμερα της επετείου των δολοφονηθέντων εθνικιστών από τη γαλλική αστυνομία στη συγκέντρωση της 6ης Φεβρουαρίου του 1934 με αφορμή το σκάνδαλο Σταβίνσκυ. Περήφανος ο μάρτυρας της ηττημένης Ευρώπης θα σταθεί μπροστά στους εκτελεστές και θα φωνάξει «Vive la France». Πιστός στη δική του Γαλλία μέχρι την τελευταία του ανάσα, όρθιος να προσπαθεί να κοιτάξει κατάματα τον ήλιο και τον θάνατο ενώ άλλοι δεν προσπάθησαν ποτέ. Γιατί ο Μπραζιγιάκ αρνήθηκε να του δέσουν τα μάτια. Ήταν μόνο 35 ετών. Κι ας πέθαινε σε τόσο μικρή ηλικία, εκείνος ήταν ευτυχισμένος αφού ο νεαρός φασίστας είναι πάνω απ’ όλα ένα χαρούμενο πλάσμα, όπως ο ίδιος έλεγε. Ο Γάλλος ποιητής αναγνώρισε όλα εκείνα τα στοιχεία της ποίησης στον Φασισμό και ονειρεύτηκε έναν γαλλικό φασισμό. Μπορεί να ηττήθηκαν οι αξίες του φασισμού από τον απατηλό φιλελευθερισμό και τον καπιταλισμό αλλά δεν πέθαναν. Ο άλλος μεγάλος λογοτέχνης που θα διωχθεί από την δημοκρατία, ο Κνουτ Χάμσουν, θα πει πως σε έναν αιώνα τα ονόματα των δικαστών θα έχουν ξεχαστεί αλλά το όνομα του Μπραζιγιάκ ποτέ.  Τα όσα έγραψε στα ποιήματά του μέσα από τη φυλακή διατηρούν άσβεστη τη φλόγα της ψυχής και της πίστης του και μας εμπνέουν σήμερα:

«Το έργο των ψεμάτων… θα καταπέσει
Τα είδωλα του χρήματος όπου είναι ανεβασμένα
θα καταρρεύσουν μια μέρα στα σαθρά θεμέλιά τους»


«Οι ψυχικές αυτές στενές σχέσεις του Γκαίτε με το αρχαίο ελληνικό πνεύμα και η προσήλωση στις φιλοσοφικές τους θεωρίες είναι δίκαιο να μας πληρούν περηφάνεια και αγαλλίαση. Νοιώθουμε πως ψηλώνουμε και μεις κοντά του ανευρίσκοντας μέσα στο λαμπρό προγονικό μας παρελθόν τον ίδιον τον εαυτό μας. Γελούσε για τις θεωρίες του Φαλμεράγιερ και ενθουσιαζότανε σαν έπαιρνε ένα γράμμα του Μπάυρον από την μαχόμενη Ελλάδα την απόγονη εκείνης της χώρας που του έλαμψε με τον ήλιο του πνεύματος της. Και ήθελε κι αυτός να ήτανε νέος για να πολεμήσει ο ίδιος για την ελευθερία της. Κι απαντούσε στον Μπάυρον με τέτοιους στίχους:

Ο νους φτερό, όμως μολύβι το κορμί.
Αχ, πλάι σου νάμουν με της νιότης την ορμή.

Κι όταν επεσκέφτηκα το σπίτι του στη Βαϊμάρη είδα με μεγάλη συγκίνηση πάνω στον μικρό μαυροπίνακα που κρέμονταν πλάγια στο απλό του κλινάρι ανάμεσα σε άλλα γραμμένες τις λέξεις «Griechenland auferstanden» δηλ. «Η Ελλάδα αναστήθηκε». ‘Ητανε ανάμεσα στα θέματα που είχε στο νού του να καταπιαστεί.»

«Στα πρώτα του έργα τα πρόσωπα πρόσωπα του ήσαν αχνά, απαλά και κάπως αβέβαια, ενώ κατόπιν απέκτησαν οριστικότητα και στερεότητα. Προτήτερα μας περιέγραφε στο τοπίο τη διάθεση και την ατμόσφαιρα, κατόπιν μας δίνει, αυτό καθ’ εαυτό, το τοπίο με όλες του τις λεπτομέρειες χωρίς και να του αφαιρεί τη διάθεση και την ατμόσφαιρα. Ότι στη νιότη του μας έδωσε ζωγραφισμένο με αχνό μολύβι τώρα στην ωριμότητα του μας το δίνει πλαστικό και ανάγλυφο σαν το άγαλμα της αρχαιότητος. Κι αυτό είναι το αποτέλεσμα του ταξιδιού του στην Ιταλία.

«Η κυριώτερη πρόθεση του ταξιδιού μου ήτανε τα φυσικά και ηθικά ελαττώματα να θεραπεύσω που με τυραννούσαν στη Γερμανία και να ησυχάσω την καφτή δίψα για την τέχνη», αυτά έγραφε ο Γκαίτε στις 25 Ιανουαρίου του 1788 στον ηγεμόνα του στη Βαϊμάρη. Και οι δυο του αυτοί σκοποί ξεπληρώθηκαν. Ο δεύτερος του μάλιστα σκοπός όχι μόνο την εκπλήρωση του βρήκε, αλλα τον ξεπέρασε κάνοντας τον ποιητή κυρίαρχο πάνω στα προβλήματα της τέχνης. Και όσον αφορά τα φυσικά – ηθικά ελαττώματα, από τα οποία απαλλάχτηκε, όπως λέγει, είναι αλήθεια. Απόκτησε μιαν αξιοπαράτηρητη σιγουριά στο δρόμο της ζωής του, που φαίνεται γεμάτος κάποια μυστικά θέλγητρα, που πολλοί δεν μπορούν να εξηγήσουν. Γίνεται με τον παράξενο τρόπο ζωής, ο »Ολύμπιος», όπως τον ωνόμασε ο κατόπιν κόσμος.»

Από το οπισθόφυλλο:

Η Σίτσα Καραϊσκάκη ήταν ποιήτρια, συγγραφέας και δημοσιογράφος. Είχε σπουδάσει στο Μόναχο όπου έλαβε και τον τίτλο της διδάκτορος. Είχε σπουδάσει Βυζαντινολογία, Γερμανική Φιλολογία και Ψυχολογία στη Βιέννη, τη Ζυρίχη και την Πράγα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το 1936 υπήρξε η οργανώτρια του Τύπου και της Προπαγάνδας της ελληνικής αποστολής. Είχε βραβευτεί με την πλακέτα Γκαίτε στο Ιλμενάου της Βαϊμάρης. Αρθρογραφούσε στο περιοδικό «Η Νεολαία» της 4ης Αυγούστου και επί κατοχής συνεργάστηκε με τους Γερμανούς πραγματοποιώντας ραδιοφωνικές εκπομπές στο κατοχικό ραδιόφωνο προωθώντας τις ιδέες του εθνικοσοσιαλισμού. Κατηγορήθηκε ως δοσίλογος και ερήμην της καταδικάστηκε δις εις θάνατον. Είχε διαφύγει στην Ανατολική Γερμανία με τον Γερμανό σύζυγό της Μπάχμαν, Το 1968 αμνηστεύθηκε κι επέστρεψε στην Μυτιλήνη. Από το 1972 και μετά ζούσε στο Παλαιό Φάληρο στην Αθήνα. Είχε γεννηθεί το 1897 στα Μοσχονήσια της Μικράς Ασίας και πέθανε στις 30 Απριλίου του 1987. Το έργο της ως τις μέρες μας έμεινε άγνωστο λόγω πολιτικών πεποιθήσεων. Το παρόν βιβλίο αποτελεί ανατύπωση της πρωτότυπης έκδοσης του 1974 και είναι μια μελέτη στο έργο του μεγάλου Γερμανού ποιητή.

Συνέντευξη με τον Αλέξανδρο Καρρά των εκδόσεων «Νέα Γενεά»


Peste Noire - Συνέντευξη και Συνεργασία 2017 (militant.zone)




Support Militant Black Metal!


Συνέντευξη για το militant.zone

Μετάφραση: Noeton 


Ερ.1: Τον Δεκέμβριο του 2016, είχαμε την ευχαρίστηση να δούμε την έξοδο των KPN από την underground σκηνή για να εμφανιστούν στη σκηνή του φεστιβάλ Asgardsrei - μια δημόσια εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο κέντρο του Κιέβου όπου είχατε την ευκαιρία να μοιραστείτε τη σύνθεση της συναυλίας με τους NOKTURNAL MORTUM, M8L8TH και KRODA. Τι αναμνήσεις έχετε από αυτό το φεστιβάλ; Ποια είναι η συνολική σας εντύπωση από την πρώτη σας επίσκεψη στην Ανατολική Ευρώπη;

- Για εμάς ήταν αρκετά εντυπωσιακό να παίζουμε σε μια μεγάλη αίθουσα συναυλιών με 1200 άτομα που έρχονται να δουν τη δεύτερη παράστασή μας δεδομένου ότι συνήθως παίζουμε σε μικρό τοπικό συναυλιακό χώρο στη Γαλλία. Από καλλιτεχνική άποψη, η μπάντα δεν ήταν στο κορυφαίο επίπεδο αλλά από τότε βελτιώσαμε πολλά - χρειαζόμασταν μερικές συναυλίες για να το κάνουμε σωστά. Σχετικά με την οργάνωση, είμαστε έκθαμβοι από τον επαγγελματισμό του φεστιβάλ, είτε ήταν ο ήχος, οι υλικοί πόροι που κινητοποιήθηκαν ή η υποδοχή / διαμονή - ήταν σχεδόν εξωπραγματικό. Για μπάντες σαφούς πολιτικού προσανατολισμού να απολαμβάνουν τέτοιες υψηλές προδιαγραφές γενικώς είναι αδιανόητο. Εκτός από αυτό, προσωπικά, γοητεύτηκα πάντα από την Ανατολική Ευρώπη και είχα μια εξαιρετική ατμόσφαιρα με τους Ρώσους και τους Ουκρανούς που γνώρισα εκεί, σχεδόν σαν να συνάντησα αδελφούς αίματος.


Ερ.2: Σχετικά με τις συναυλίες, τι πιστεύετε για το πρόσφατο "κυνήγι μαγισσών" εναντίον όσων θεωρούνται "πολιτικά λανθασμένοι" αυτές τις μέρες; Φαίνεται ότι μόλις μια μπάντα φέρει την ετικέτα "NSBM", "φασιστική" ή απλά "εθνικιστική", ένα μάτσο ηθικολόγων ρουφιανεύει στους μπάτσους με σκοπό να αποτρέψουν την εμφάνιση ορισμένων συγκροτημάτων στη σκηνή. Και δεν μιλάμε μόνο για τους KPN εδώ αλλά και για τους MARDUK, τους GRAVELAND και πολλά άλλα σχήματα που αντιμετώπισαν πρόσφατα προβλήματα με την πολιτική λογοκρισία.

- Με όλες αυτές τις ακυρώσεις, οι antifa κάνουν τη δική τους αντι-προπαγάνδα. Είναι καλό βασικά. Παραβλέποντας τις λεπτομέρειες, βλέποντας  παντού Ναζί και ακυρώνοντας όλες αυτές τις συναυλίες, ο καθένας καταλήγει να τους μισεί. Επομένως, τους ενθαρρύνω να συνεχίσουν. Μιλώντας για τους PESTE NOIRE, το μόνο όπλο τους εναντίον μας είναι να πούνε ότι είμαστε Ε/Σ. Έχω ήδη εξηγήσει γιατί οι PN δεν ήταν Ε/Σ με τη στενή έννοια του όρου, συγκεκριμένα σε μια συνέντευξη για το Cercle Non Conforme που κυκλοφόρησε online το 2014. Υποστηρίζοντας ότι δεν είμαστε Ε/Σ ήταν απλώς θέμα ιστορικής και ιδεολογικής ακρίβειας, αν και κάποιοι το είδαν ως προσπάθεια να αλλάξουμε στρατόπεδα ή ακόμα και να προωθήσουμε μια αντι-εθνικοσοσιαλιστική ρητορική. Οι άνθρωποι είναι πραγματικά κολλημένοι μέσα σε αυτή τη διχοτόμηση Εθνικοσοσιαλιστές / anti-Ε/Σ. Είπα ότι οι PN δεν ήταν Ε/Σ αλλά ποτέ δεν είπα ότι οι PN ήταν αντι-Ε/Σ. Οι PESTE NOIRE δεν μιλάνε για τον Αδόλφο Χίτλερ, αυτό είναι όλο. Αν ήθελα να πω ότι οι PN δεν ασχολούνται με τα φυτά στα γραπτά τους, αυτό σημαίνει ότι οι PN είναι ενάντια στις τουλίπες και τις παπαρούνες; Και σοβαρά τώρα, οι PN είναι πολύ πανκ για να είναι Ε/Σ. 

Κάποιοι θα έβλεπαν το γεγονός ότι δεν συσχετίζουμε τον εαυτό μας με τον Εθνικό Σοσιαλισμό ως αδυναμία, υποκρισία ή φόβο μήπως μπλέξουμε. (γέλια) Εάν φοβόμουν τα μπλεξίματα, δεν θα έκανα ένα project όπως το VOUÏVRE - με έναν τύπο ο οποίος είναι εντελώς χωμένος στο NSBM. Δεν θα έδειχνα την υποστήριξή μου προς το Τάγμα της AZOV, δεν θα είχα ένα τατουάζ "Me Ne Frego" μέχρι το λαιμό μου και όταν οι άνθρωποι γνωρίσουν με ποιους PN πρόκειται να συνεργαστούν - έχετε το λόγο μου - θα καταλάβουν γρήγορα ότι εγώ δεν έχουν κανένα ταμπού από την άποψη αυτή. Για να είμαστε συγκεκριμένοι, ειλικρινείς και 100% ακριβείς, οι PESTE NOIRE αντλούν από το λόγο της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης, τη Γαλλική Νέα Δεξιά ή και τον Ιταλικό Φασισμό όπως εκφράζεται από την Casa Pound



Είμαι φυλετιστής, εθνο-πλουραλιστικός, απολύτως ενάντια στη φυλετική επιμειξία αλλά όχι υπέρ της υπεροχής. Είναι σαφές ότι αυτό το τελευταίο σημείο θέτει τους PESTE NOIRE εκτός των καθαρά Ε/Σ συγκροτημάτων. Μόλις καταστεί σαφές, πρωταρχικός στόχος μου, χωρίς αμφιβολία, είναι η υπεράσπιση της λευκής φυλής και η απέλαση (ειρηνική αν είναι δυνατόν) από τους μη Ευρωπαίους από τις χώρες μας. Και σε αυτό το ουσιαστικό σημείο, τα Ε/Σ συγκροτήματα είναι οι πρώτοι σύμμαχοί μου. Από την άλλη τώρα, υπάρχει μια φωτογραφία όπου χαιρετάω με το δεξί χέρι. Κάτι φλώροι μπλακ μεταλλάδες στη Γαλλία μας πρήζουν γι 'αυτή τη φωτογραφία λες και είναι κόντρα σε αυτά που έχω πει. Ένα μάτσο ηλίθιοι... Στην προαναφερθείσα συνέντευξη με το CNC δήλωσα ξεκάθαρα ότι αισθάνομαι πιο κοντά στον Ιταλικό Φασισμό απ 'ό, τι στον Γερμανικό Εθνικό Σοσιαλισμό. Πώς λοιπόν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι όσοι συμφωνούν με το Φασισμό χαιρετούν με τεταμένη τη δεξιά; Δεν έχω κανένα πρόβλημα να χαιρετίσω τους φίλους μου, όπως οι Ευρωπαίοι το έκαναν για 2000 χρόνια, και δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους οπαδούς μας να το κάνουν σε συναυλίες.






Ερ.3: Μιλώντας για τους οπαδούς, πώς εξηγείτε ότι η σκηνή του Black Metal στη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική χάνει σταδιακά το επαναστατικό, προκλητικό, αιρετικό της πνεύμα και γίνεται όλο και πιο στείρα και ευνουχισμένη; Πώς συγκρίνεται η κατάσταση με την κατάσταση στην Ανατολική Ευρώπη; Είδατε κάποια διαφορά;

- Δεν είμαι ψυχολόγος, αλλά θα έλεγα ότι οι Black metallers στη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική δεν είναι τόσο σκληροί λόγω της συνολικής «αστικής τάξης» και της «μπουρζουαζιοποίησης». Είναι πιο μηδενιστές λόγω του πνεύματος του ακραίου φιλελευθερισμού που έπληξε αυτά τα εδάφη για πολύ περισσότερο από ό, τι την Ανατολική Ευρώπη. Εδώ στη Γαλλία, πολλοί metalheads είναι εγωκεντρικοί ποζεράδες, ζουν με τις μανάδες τους και έχουν μια εύκολη ζωή. Η Δυτική Ευρώπη είναι γνωστή για τα υψηλότερα επίπεδα διαβίωσης, τον υλισμό, τον χυδαίο ηδονισμό, τα χαμηλότερα ποσοστά γεννήσεων και το σύνδρομο του Αυτοκράτορα - όταν το μόνο παιδί στην οικογένεια συγκεντρώνει όλη την προσοχή, δεν προκαλεί έκπληξη ότι βλέπουμε τόσους πολλούς εγωιστές και δειλούς εκεί έξω. Κάθε μικρό σκατό, μαλακωμένο από τους γονείς του, νομίζει ότι είναι θεός και δεν έχει κανένα πνεύμα θυσίας, ούτε αίσθηση της κοινοτικής ηθικής. Ποτέ δεν θα αναλάβουν κανένα κίνδυνο. Η πολιτική ορθότητα είναι κατά κάποιο τρόπο η ζώνη άνεσης τους.



Χρησιμοποιείτε τον όρο "προκλητικό" - είναι επίσης ένας βασικός όρος για την απεικόνιση της διαφοράς ανάμεσα στις δυτικές και τις ανατολικές σκηνές. Οι Σλάβοι δεν επιδιώκουν το προκλητικό στυλάκι του «ροκ σταρ» όπως έκανε ο Necrobutcher όταν πόζαρε μπροστά σε μια ναζιστική σημαία ή όπως οι DARKTHRONE όταν διεκδίκησαν τον τίτλο "Norsk Arisk Black Metal" και δεν ήταν πρόθυμοι να τα υποστηρίξουν μετά. Μου φαίνεται ότι η σκηνή της Δυτικής Βlack Μetal παραμένει ακριβώς στη νεανική, επιφανειακή πρόκληση (π.χ. ο Χίτλερ είναι ο νέος Σατανάς ή να ονομάζονται NS μόνο για να σοκάρουν το κοινό κλπ.). Η σκηνή στην Ανατολή είναι πολύ πιο σοβαρή, εμπλεκόμενη στα πολιτικά, βίαιη και οργανωμένη. Με εκπλήσσει ο αριθμός και η πειθαρχία των εθελοντών σας στο φεστιβάλ AsgardsreiΗ σλαβική σκηνή φαίνεται να είναι πολύ πιο ενωμένη. Έχετε δίκτυα στη φυλακή, οι ακτιβιστές σας έχουν μια γνήσια αθλητική κουλτούρα και έναν υγιεινό τρόπο ζωής. Αμφότερα μυαλό και σώμα υπόκεινται στην ιδεολογία. Στη Γαλλία το βλέπετε αυτό σε σκινάδες αλλά σπάνια ανάμεσα σε black metallers. Επίσης, στις γαλλικές φυλακές, αν δεν είστε Κορσικανοί, δεν έχετε πρόσβαση σε ένα δίκτυο υποστήριξης μεταξύ των λευκών (οι οποίοι, ως επί το πλείστον, είναι είτε βιαστές ή τοξικομανείς). Λαμβάνοντας αυτό υπόψη, καθώς και το γεγονός ότι οι φυλακές είναι γεμάτες με μετανάστες, ο οποιοσδήποτε προσπαθεί να τις αποφύγει με κάθε κόστος.






Ερ.4: Μιλώντας για τον υγιεινό τρόπο ζωής, φαίνεται ότι τα θέματα αλκοόλ και σεξ σας ενδιαφέρουν ιδιαίτερα. Μας θυμίζει τα βακχικά τραγούδια και τις Διονυσιακές τελετουργίες - και τα δύο θέματα είναι παρόντα στην ευρωπαϊκή κουλτούρα, όπως και η Σπαρτιατική πειθαρχία και η ασκητική που καλλιεργούνται από το Εθνικοσοσιαλιστικό Straight Edge κίνημα. Δεν υπάρχει, κατά την άποψή σας, μια αντίφαση μεταξύ των δύο όρων και ποια θέση τους διατηρείτε στη ζωή σας;

Αυτές οι δύο δυνάμεις - το Διονυσιακό (όργιο) και το Απολλώνιο (τάξη), για να το θέσω σε νιτσεϊκούς όρους, είναι προφανώς σε σύγκρουση αλλά δεν είναι αντιφατικές, εφόσον εξισορροπούνται και αλληλοσυμπληρώνονται. Γυμνάζομαι για δύο ώρες κάθε μέρα για να φάω τρεις φορές περισσότερο φαγητό και να πάρω τρεις φορές περισσότερη ευχαρίστηση. Εδώ στη Γαλλία, η κατανάλωση κρασιού και σαμπάνιας αποτελεί συστατικό μέρος της κληρονομιάς και της ταυτότητάς μας, ένα είδος εθνικής "τεχνογνωσίας". Ένας Γάλλος εθνικιστής δεν μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς φτύνοντας τα grands crus μας. Για όλα υπάρχει μια εποχή: μια περίοδος για αθλητισμό και κατάρτιση και μια για γλέντι και χαλάρωση. Η υπερβολική σοβαρότητα προκαλεί άγχος και το παρατεταμένο στρες οδηγεί σε καρκίνο.

Το Γαλλικό πλήθος είναι προφανώς λιγότερο αθλητικό από το Ρωσικό ή το Ουκρανικό, αλλά είναι πιο εορταστικό, πιο ραμπαιλικό (Σ.τ.Ε.: θυμίζει τα έργα του Ραμπελαί), το οποίο έχει και τα καλά του. Παρακολουθήστε τα βίντεο της συναυλίας μας στη Limoges - οι άνθρωποι έχουν ένα τεράστιο χαμόγελο, τραγουδούν μαζί αγκαλιά χωρίς να συμπεριφέρονται σα μεθυσμένα σκουπίδια. Είναι μια στιγμή αγνής ευθυμίας. Νομίζω ότι η αληθινή δύναμη είναι στον αυτοέλεγχο – το να είναι σε θέση κάποιος να απολαύσει τις γήινες απολαύσεις χωρίς να εθιστεί μακροπρόθεσμα. Τίποτα δεν είναι πιο καταθλιπτικό για μένα από ένα άτομο που δεν μπορεί να ελέγξει το ποτό του. Προσωπικά, έπινα πολύ κάποτε αλλά με βοήθησε σε δύσκολους καιρούς. Τώρα είναι μόνο περιστασιακό. Ωστόσο, με ενοχλεί να αντιμετωπίζομαι ως τοξικομανής επειδή πίνω μια γουλιά  Dom Pérignon από κάποιον Straight Edge που βαράει στεροειδή τα οποία είναι 1000 φορές πιο επιβλαβή για την υγεία του.


Ερ.5: Μεταξύ των διαφόρων επιρροών που μπορούν να εντοπιστούν στα πρόσφατα άλμπουμ σας είναι η rap. Είναι μια μεταμοντερνιστική αποδόμηση των συζητήσεων και των ειδών με την τεχνική του κολάζ ή προσπαθείτε να ενισχύσετε τους PESTE NOIRE με νέα εξωτικά στοιχεία;

- Όχι, πραγματικά μ’ αρέσει η rap μουσική. Ακριβώς όπως στη γαλλική λογοτεχνία, πάντα αισθάνθηκα πιο κοντά στους παρίες. Το ενδιαφέρον μου για το ραπ βασίζεται στην ίδια αυτή έλξη για τους απατεώνες, τους ταραχοποιούς, τους γκάνγκστερ και τα ελεύθερα μυαλά. Και όπως έχω πει ήδη νωρίτερα, είμαι εθνο-πλουραλιστής: με τον ίδιο τρόπο που μπορώ να ενδιαφέρομαι για τον Ιάπωνα ή την κουλτούρα των Ίνκας, δεν έχω κανένα ταμπού να ακούω μαύρο ή  Maghreb rap αν είναι καλοφτιαγμένο όσο δε λένε περίεργα πράγματα τύπου Kemi Séba. Υπάρχουν χαρακτηριστικές φωνές, μορφές έκφρασης και τραγούδια, όπως αυτά που μπορείτε να βρείτε στο Niska ή το Siboy για παράδειγμα, τα οποία δεν θα μπορούσαν να κάνουν λευκοί. Και αυτό ισχύει και για τη γερμανική ραπ. Ένα λευκός δεν θα ραπάρει ποτέ σαν έναν μαύρο και το αντίστροφο. Η διατήρηση αυτών των φυλετικών ιδιαιτεροτήτων εμποδίζοντας την φυλετική επιμειξία και την αραίωση της κουλτούρας είναι απαραίτητη για μένα.


Το Rap είναι τολμηρό, επιθετικό, φιλοπόλεμο, τέρμα αρρενωπό, μιλά μόνο για υπερηφάνεια και δύναμη, είναι στην πραγματικότητα απόλυτα φασιστικό. Υποστηρίζω όλες τις «υπερηφάνειες» αλλά όσον αφορά τη θυματοποίηση και τα αντι-λευκά είδη του νέγρικου ραπ, εννοείται ότι είναι μαλακίες: αν αφαιρέσεις το flow, τη φωνή, τη χαρακτηριστική χροιά τους, τα οποία είναι τόσο αυθεντικά, στα κλιπ τους θα δεις την αισθητική τους να αντιγράφει όλα μας τα σύμβολα και τις δημιουργίες. Τα όπλα τους είναι ρωσικά, τα αυτοκίνητά τους είναι γερμανικά και τα ρούχα τους είναι γαλλικά. Ακόμη και η εραλδική τους μορφή αντλείται από την ευρωπαϊκή εραλδική. Αυτοί οι καθυστερημένοι - οι οποίοι μπορεί να είναι εξαιρετικοί μουσικοί αλλά παραμένουν καθυστερημένοι - μιλούν μόνο για εξουσία και κυριαρχία. Αλλά οι πραγματικοί Άρχοντες, αυτοί που διαθέτουν στρατιωτική τεχνολογία, αυτοί που κατασκευάζουν πολυτελή αυτοκίνητα και φτιάχνουν Hugo Boss, είναι προφανώς οι Λευκοί. Η αλήθεια είναι ότι φλωρέψαμε εξαιτίας των αδελφοκτόνων πολέμων, της προπαγάνδας περί επιμειξίας και των υστερικών περί ανθρώπινων δικαιωμάτων. Το γεγονός παραμένει ότι είμαστε εμείς και όχι αυτοί που έχουν την υλικοτεχνική υποστήριξη, την τακτική νοημοσύνη και τους στρατιωτικούς πόρους για να τους κάνουν ένα με το χώμα. Αφήστε τους λοιπόν να παίξουν με τα παιχνίδια μας στα κλιπ τους. Χωρίς εμάς, θα έχουν ξύλινα ραβδιά αντί για AK47 και γαϊδούρια ή κατσίκια για μεταφορά.







Ερ.6:  Έχουμε φτάσει στο προφανές αλλά απαραίτητο ερώτημα - ποια είναι τα τρέχοντα σας project, τόσο από  άποψη  νέων δίσκων αλλά και  συνεργασιών; Πού βρίσκεται το πεδίο μάχης για τους Kommando Peste Noire φέτος; Ίσως μια κουβέντα για το νέο σας project VOUÏVRE;


- Έγινε. Λοιπόν, με χρονολογική σειρά:

Guest εμφάνιση στην επόμενη κυκλοφορία των M8L8THΗχογράφηση καινούργιου δίσκου PN. Έχει ήδη συντεθεί αλλά θέλω να βελτιώσω μερικές λεπτομέρειες και να ασχοληθώ με τις μουσικές ρυθμίσεις με τον τρόπο που είχε γίνει στο "L'Ordure à ltat pur" όπου είχε τριάντα διαφορετικές ιδέες ανά κομμάτι. Οι ζωντανές εμφανίσεις έχουν πάρει πολύ χρόνο και λυπάμαι που βιάστηκα με τα δύο προηγούμενα άλμπουμ. Τώρα θα πάρω όλη την ώρα που χρειάζεται να ολοκληρώσω αυτό το νέο άλμπουμ. Μην το περιμένετε νωρίτερα από το 2018. Μόλις ολοκληρωθεί το έβδομο άλμπουμ PN, θα κάνω το split-CD με τους ABSURDΜετά το split με ABSURD, θα εκδώσουμε ένα 7 '' με GOATMOON.

Είναι μεγάλη τιμή να συνεργαστούμε με όλες αυτές τις μπάντες. Σχετικά με τους VOUÏVRE, όλα ολοκληρώνονται και περιμένουμε μόνο τα βινύλια από το εργοστάσιο. Υπάρχει πολλή διαφημιστική εκστρατεία γύρω από αυτό το έργο λόγω του γεγονότος ότι το ανακοινώσαμε σε ένα video teaser που πραγματοποιήθηκε άψογα από την ANAON PRODUCTIONS και οι άνθρωποι αναμένουν ένα πλήρες άλμπουμ. Εντούτοις, αυτό είναι ένα EP με (έτσι ανακοινώθηκε): δύο Black Metal κομμάτια με ωμή παραγωγή και ήχο παλιάς σχολής (πλευρά Α), που συντέθηκαν και καταγράφτηκαν από τον εαυτό μου και δύο ακόμη πειραματικά κομμάτια (πλευρά Β) που συνθέτουν και καταγράφονται από τον HGH. Ο Sün της γαλλικής NSBM μπάντας MALSAINT έγραψε όλους τους στίχους εκτός από το outro. Κάνει τα σκληρά φωνητικά στα κομμάτια μου και εγώ κάνω όλα τα καθαρά φωνητικά. Ο Sün κάνει επίσης τα καθαρά φωνητικά σε ένα από τα πειραματικά κομμάτια και ένα πραγματικά βαρέων βαρών όνομα από το Γαλλικό NSBM - το όνομα του οποίου θα κρατήσω μυστικό μέχρι να κυκλοφορήσει το βινύλιο - συνέβαλε με τους στίχους του και τα σκληρά φωνητικά στο outro. Ο Ardraos των SÜHNOPFER είναι στα τύμπανα. Κατά τη γνώμη μου, ήταν μια καλή εμπειρία αλλά δεν θα συνεχίσω αυτό το project. Δεν είμαι πλέον στην νοοτροπίας της εποχής - εκείνη των παριζιάνικων περιπλανήσεων - και από την αρχή την είδα ως ένα σύντομο διάλειμμα για να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό από το PN, όπως το άλλο project μου VALFUNDE, στο οποίο δεν θα γυρίσω ποτέ. Συνεπώς, αφήνω το μέλλον του VOUÏVRE στα χέρια των Sün και HGH, αν θέλουν να συνεχίσουν αυτό το project.






Ερ.7: Ας αποκαλύψουμε την επερχόμενη συνεργασία μεταξύ της MILITANT ZONE και των PESTE NOIRE. Είμαστε υπερήφανοι που ανακοινώνουμε τη λήψη του βίντεο κλιπ "Le dernier putsch" - το κομμάτι που παίζει από τα πρώτα δευτερόλεπτα του πιο πρόσφατου άλμπουμ σας. Οι λήψεις θα πραγματοποιηθούν στο Κίεβο στις 11 Ιουνίου και θα θέλαμε να προσκαλέσουμε όλους τους οπαδούς και υποστηρικτές να έρθουν στο πλήθος και να συμμετέχουν στο νέο αυτό βίντεο των Peste Noire (για περισσότερες λεπτομέρειες επισκεφτείτε τη σελίδα του event: vk.com/kpn2017).

To "Le dernier putsch" είχε αρχικά προβλεφθεί ως μια χειρονομία υποστήριξης προς την AZOV.  Έτσι ποιο καλύτερο μέρος από το Κίεβο για να γυριστεί αυτό το βίντεο; Για όσους ενδιαφέρονται, κάναμε ένα μπλουζάκι πριν από λίγο καιρό απεικονίζοντας έναν χούλιγκαν οπλισμένο με ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ και φορώντας κράνος ιππότη, με το σύνθημα: "Να είσαι μεσαιωνικός". Τότε ήταν μόνο ένα σχέδιο t-shirt, έτσι τα ‘παιξα πραγματικά όταν είδα για πρώτη φορά τους χούλιγκαν με νυχτερίδες και ρόπαλα στο Maidan, φορώντας πραγματικές πανοπλίες έτοιμοι για το πραγματικό putsch